आमचे लाडके कवि 'सुहास..' यांच्या चरणी हे विडंबनपुष्प अर्पण! आमच्या आजवरच्या टुकारपणाच्या सर्व मर्यादा भेदुन आम्ही पुढे गेलो आहोत, हे तुम्हाला दिसेलच, तेव्हा काही सुचना, सल्ले वगैरे असल्यास ते थेट 'रिसायल बीन' मध्ये पाठवावेत. - महाकवि इंट्या प्यासाबारच्या रस्त्यावर असलेले अनेक वेडे काही ड्रायडेजपणी तर्र नजरेने पाहिलेले बीअरचे ग्लास लावतांना काही तर काही असेच खिशाला भोक पाडुन घेण्यासाठी तयार झालेले. टुकार वेटर मधुनच समोर येत मनाला टोचत आणि फाट्यावरती अम्हास्नि उडवत तरार्ट होताना लज्जा-भावनांचेही भान नसे. घरपणात नंतर आल्यावर रस्त्यावर गपबसुन भरलेल्या त्या, उधारीच्या जिवावर मिळवलेल्या बाटल्या अन तनात फटक्यांनी भिनवलेला आयोडेक्स अंगभर पसरत असे. आता आर-आर करण झाल्यावर अल्प-स्वातंत्र्याच्या खुलेपणात चालतांना उगाचच डोकं कुठेतरी ठेचकाळते काहीतरी टोचतं आणि बेसिन समोर बसुनही ओकारीच्या सुगंधाचा भास जाता जात नाही. संर्दभ: http://www.misalpav.com/node/16794

लहानपणी ज्या ज्या लोकांनी आम्हाला मारहाण केली त्या सार्‍यांना सप्रेम सादर : प्रेरणा अर्थात ही पाठीखालच्या भागावर बसलेले अनेक रट्टे दात लहानपणी गोट्या खेळतांना पाडलेले, क्रिकेटच्या स्टंपने फोडताना कधी, तर कधी उगाचच. बापाचे बाहु बुकलण्यासाठी आतुर झालेले. चुकार आयशी मधूनंच , मार देत फुकणी परजत, आणि झाडणीने अंगभर सडकत मारताना वेळेचे भान नसे. अकलेचा कांदा असल्याच्या सबबीवर मुस्काट फोडताना पोटात मारलेल्या बुक्क्या अन हाताला लागलेला खडू अंगभर पसरत असे. आता स्वतः बाप झाल्यावर पोरासोरांना बुकलतान

ही प्रेरणा. पारावरचं आत्मचरित्र वाचताना टोचलेले खडे काही उगाच गमजा मारताना टाकलेले तर काही असेच निष्कारण अजाणतेपणी सुटलेले चुकार फ्रेंड्स मधूनच लाईक करत हवेत चढवत आणि चेहेर्‍याची पुस्तकं टाकताना, लिहीताना वेळेचे भान नसे चुचकारताना डबके झालेल्या, जाहीर लिहीताना हवेत मारलेल्या उड्या अन् अंगावर उडवलेला चिखल भिंतभर पसरवत बसे. आता काम साधल्यावर दारं बंद करून घेताना उगाचच जीव कसानुसा होतो काहीतरी टोचतं आणि अडगळीत पडल्याचा भास जाता जात नाही. माझ्यासकट सर्व attention hogs ना समर्पित.

आकाशातील मी घन काळा रोज शृंगारीत होतो मी लेऊन रंग शलाका नाही सीमा नाही बंधन नभात स्वैर फिरणारा मी मेघ-राजा पण लोभ असा मज जडला प्रवास संपून गार हवेच्या प्रेमात जीव अडखळला प्रीतीत तिच्या मी जग विसरून गेलो अस्तित्वास मुकून मी आज बरसून गेलो आसवांच्या झाल्या जलधारा जीवनाचा हा खेळ सारा जन्मण्यास पुनश्च देह माझा नदीसागरात विलीन झाला --------- शब्दमेघ ( २००७)