आज सकाळ सकाळी मिपावर आल्यावर बघितले तर सगळेच म्हणजे (म्हणजे)म्हणजे...>(( म्हणजे )) करता आहेत..अस असताना आम्ही गप्प बसावे म्हणजे........ "ओढ" म्हणजे काय ते दारू सोडल्याशिवाय समजत नाही. "विरह" म्हणजे काय ते ड्राय डे असल्याशिवाय समजत नाही. "प्रेम" म्हणजे काय ते बापाचा मार खाल्याशिवाय समजत नाही "पराजय" म्हणजे काय ते लग्न केल्याशिवाय समजत नाही "दु:ख" म्हणजे काय ते विडंबनातून निवॄत्त झाल्याशिवाय सम

गुंजन करण्या का कष्ट विहंग घेई ही समस्या सदैव माझ्या मनी येई गीत लिहूनी कवी ते गाण्या देई सप्तसूरातून गायिका मग गान गाई कवनासाठी कोण बरे विहंगाचा कवी अपुले कवन सहजगत्या तो गाई प्रीति कशी एकमेकावरी करावी गाऊनी गाणे तेच विहंग शिकवी अपुली प्रीति सहजगत्या व्हावी हीच कामना कवनातूनी मिळावी श्रीकृष्ण सामंत

"ओढ" म्हणजे काय ते १ आयडी उडवल्यावर लगेच दुसरा काढल्याशिवाय समजत नाही. "विरह" म्हणजे काय ते आपला आयपी ब्लॉक केला गेल्याशिवाय समजत नाही. "गेम" म्हणजे काय ते हिट्स वाढवुन सर्व्हरवर ताण आणल्याशिवाय समजत नाही "पराजय" म्हणजे काय ते तरीसुद्धा संकेतस्थळ चालु असल्याचे पाहिल्याशिवाय समजत नाही "दु:ख" म्हणजे काय ते आपला पानभर प्रतिसाद क्षणात उडवल्या गेल्याशिवाय समजत नाही. “सुख" म्हणजे काय ते दिवसातुन एकदातरी आंतरजालावर गजाल्या केल्याशिवाय समजत नाही. आधारीत : - म्हणजे आणि (म्हणजे) वास्तविक पाहता काव

तू यावेस प्रिया तू यावेस माझ्या आयुश्यात तळपत्या तेजस्वी सुर्यासारख॑ , शितल शान्त चन्द्रासारख॑ ! प्रिया तू यावेस माझ्या आयुश्यात हळूवार स्वप्नासारख॑ , सकाळच्या कोवळ्या ऊन्हासारख॑ ! प्रिया तू यावेस माझ्या आयुश्यात खळाळत्या निर्मळ झरयासारख॑ , विराण वाळव॑टात श्रावणासारख ! प्रिया तू र॑गवावेस माझ्या आयुश्यास एखादया सु॑दर चित्रासारख॑ , प्रिया तू ऊजळवावेस माझ्या आयुश्यास मन्दिरातल्या दिपासारख॑ ! तू रहावेस माझ्या आयुश्यात रेशीम बन्धासारख॑ तू रहावेस माझ्या ह्रुदयात स्पन्दनासारख॑

शीतलची "म्हणजे..." कविता वाचून माझो सारस्वत जीव उचंबळान आयलो.... माशे म्हणजे काय तां, चव घेतल्याशिवाय समाजणां नाय... चव म्हणजे काय तां, काटे चावल्याशिवाय समाजणां नाय... काटो म्हणजे काय तां, घशात अडकल्याशिवाय समाजणां नाय... घसो म्हणजे काय तां, सांबार्‍यान भाजल्याशिवाय समजणां नाय.... सांबारा म्हणजे काय तां, भात कालवल्याशिवाय समाजणां नाय.... भात म्हणजे काय तां, ढेकर दिल्याशिवाय समाजणां नाय.... -डांबिस प्रभू (साळगांवकर!)

"ओढ" म्हणजे काय ते जोर लावल्याशिवाय समजत नाही. "विरह" म्हणजे काय ते माहेरी गेल्याशिवाय समजत नाही. "गेम" म्हणजे काय ते स्वत: केल्याशिवाय समजत नाही "पराजय" म्हणजे काय ते सासरी आल्याशिवाय समजत नाही "दु:ख" म्हणजे काय ते दिवटी झाल्याशिवाय समजत नाही. “सुख" म्हणजे काय ते विडंबन केल्याशिवाय समजत नाही. आधारीतः म्हणजे

(आमच्या घरात दर शुक्रवारच्या मित्रमंडळी आयोजित 'पोकर नाईट' नंतर शनिवारी सकाळी सगळे काही/सगळे जण ठप्प होते/होतात. अशा एका शनिवार सकाळचे हे चित्र) फुकट सकाळ *** कुठे कोण पडले पहाटे बघितले कि वातावरण स्तब्ध नि:शब्द होते सुटीच्या सकाळी असावे तसे हे पहा फक्त पेले रिकामे रिकामे *** नि ओट्यावरी आकृत्या बाटल्यांच्या (नि सोफ्यावरी मित्रही सांडलेले!) अकल्पित जशी गूढ पिशाच्चे असावीत निघाले धुराचे किती लोट होते फुप्फुसातुनी? घाबरा जाहलो मी *** आधारीतः धुकट सकाळ

"ओढ" म्हणजे काय ते  जीव लावल्याशिवाय समजत नाही.  "विरह" म्हणजे काय ते  प्रेमात पडल्याशिवाय समजत नाही.  "प्रेम" म्हणजे काय ते  स्वत: केल्याशिवाय समजत नाही "पराजय" म्हणजे काय ते शत्रु कडुन हारल्याशिवाय समजत नाही "दु:ख" म्हणजे काय ते अपेक्षाभंग झाल्याशिवाय समजत नाही. “सुख" म्हणजे काय ते स्वत: मध्ये शोधल्या शिवाय मिळत नाही.