संदीप खरे यांच्या 'मी मोर्चा नेला नाही' ह्या कवितेतुन प्रेरणा घेत आमचाही १ 'सुमार' प्रयत्न...... (संदीप खरे यांची माफी मागुन) मी दारु प्याली नाही...मी सिगारेट ओढली नाही मी सुपारीसुद्धा साधी कधी खाल्लेली नाही भवताली पार्ट्या चाले, त्या विस्फारुन बघताना कुणी ग्लासातुन पिताना, कुणी बाटलीतुन पिताना मी वेटर बनुनी शिरलो, डिस्कोच्या बाजुस जेव्हा मला ऑर्डर द्यायलादेखील, कुणी बोलावले नाही चेन स्मोकर मी झालो, चावल्या नुसत्याच काड्या पावसात बेवडा झालो, थंडीत फुकल्या विड्या पण खिशातुन कुठलीही पैशाची आवक नाही कुणी मार आवरला नाही, कधी लॉटरी लागली नाही मळलेला पारोसा सदरा, फाटलेली एकच चड्डी गळ्यात अडकवु

आमची प्रेरणा- आपण दोघे ही रुपेश देशमुख यांची गझल. कधी न संयमी, सदा अनावर आपण दोघे; गुत्त्याच्या रे उंबरठ्यावर आपण दोघे. तापवून रे उगाच डोके भांडण करतो; थंड ओततो सोडा त्यावर आपण दोघे. तेच तेच ते बोलत बसता उजाडते ही; एकमेका म्हणतो आवर; आपण दोघे. बिल आणतो कशास साकी; कुणी द्यायचे? शोधू उत्तर ह्या प्रश्नावर आपण दोघे. जरी माहिती, कधी नशेला शेवट नाही; कधी तरी राहू भानावर आपण दोघे.

या दोन ओळी गेले खूप दिवस मनात घोळताहेत... मिपाकरांनी पुढचे शेर लिहावेत... ऐन प्रवाही नाव बुडू दे, भरकटू दे तारू हात सोडूनी गेला त्याला हाक नको मारु