सर्व व्यर्थता उमजत असते तरि चित्ताला थारा नसतो संदेशाची तिच्या प्रतीक्षा मी प्रतिचातक बनुनी करतो हस्तसंच मज गमे उपांगच क्षणिक दुरावा असह्य होतो 'अजुनी उत्तर का येईना?' प्रश्न मनाला कच्चा खातो सतरा कामांचा खोळंबा भार्या घोष ठणाणा करते तरी पालथी घागर माझी आंतरजालावर गडगडते शेवटची कधि 'दिसली' होती किती त्यावरी प्रहर लोटले मोजुन घटिका तिज गमनाच्या पंचप्राण कंठाशी रुतले अन्य पुरुष तर नसेल कोणी? भिवविति लाखो शंका हृदया 'निळ्या खुणे'ला विलंब होता चलबिचले मम अवघी काया कुठे वावगे, अधिक-उणे कधि चुकून बोलुन मी गेलो का, तपासतो ते पुनःपुन्हा मी तरी न होई निरसन शंका अखेर उगवे सूर्यासम ती हर्षवायु मज

"गंमत केली" म्हणालास तू "कळले मजला" मीही म्हटले. तुलाही ठाऊक मलाही ठाऊक खरे काय अन् खोटे कुठले. लाईक होते असंख्य त्यावर डीपी जेव्हा नवा ठेवला पाठवले तू smile जेव्हा इथे खुशीचे तरंग उठले. नुसते smile, ठाक कोरडे तरी पोचते ओल त्यातली. एक इमोजी सांगून जातो शब्दांना जे नसते जमले. म्हणो कुणी हा सोशल मीडिया नाही शाश्वत फक्त दिखावा. तुलाही ठाऊक मलाही ठाऊक खरे काय अन् खोटे कुठले.

उडता मुका, जरी असला सुका तो गॉड मानून घ्यावा कितीही चंचल पऱ्या दिसल्या तरी एकीचाच हात धरावा सोज्वळ शालीन निवडून द्यावी सून आपुल्या घराला घेत जावे उडते मुके मग ठेउनी स्थिर मनाला हात लावूनी ओठांना त्या सोडिती हवेत सारे अंतकुक्कुट बनवती सैरभैर उमजा धोक्याचे हेच इशारे सुक्या मुक्यांचे पाश हळूहळू करतील विजार तुमची ओली घेणाऱ्याला करावा लागतो आपला खिसा तिच्या हवाली सुक्या मुक्याने पदरी पडती फक्त ओलीचिंब स्वप्ने बायको कुशीत येऊनही उराशी नको नको ते दुखणे इथे धड ना तिथे धड नुसती मनाची घालमेल मुक्यामुळे तो मुका जाहला जणू जिव्हा झाली जड कशाला हवे ते सुके मुक