कितने अजीब रिश्ते है यहां पे दो पल मिलते है, साथ साथ चलते है जब मोड आये तो बचके निकलते है

आणि…

मैने दिल से कहा ढूंढ लाना खुशी नासमझ लाया गम, तो ये गम ही सही

ही उदासवाणी गाणी रोज संध्याकाळी साडेपाच सहाच्या दरम्यान रेडिओवर पाठोपाठ लागायची आणि तो आनंदाने उसळायचा! दिवसभरातही लागायाची, तेव्हा लक्ष नसायचं पठ्ठ्याचं. साऱ्या ऑफिसने कामात वेग घेतलेला आणि हा डबा बॅगमध्ये ठेव, डेस्क आवर अशा कामात गुंतलेला. आता इतक्या वर्षांनंतर रॉकींग, ढिंच्याक गाणी लागतात संध्याकाळी रेडिओवर.

हा नेहमीप्रमाणे दुकानात बसलेला दुपारची वेळ, साडी नेसलेली, हिडीस वाटावा असा मेकअप आणि टाळ्या वाजवत तो आला. हा नेहमीप्रमाणे त्रासिक चेहऱ्याने काही नाही जा पुढे बोलला, तो क्षणभर रेंगाळला आणि मनाशी काहीतरी ठरवून खड्या आवाजात ह्याला बोलला अरे बाबा हिकड तर ये कि. हा उठला त्रासिकपणे आणि त्याला गुर्मीत म्हणाला काय पाहिजे रे ? त्याने काही लिपस्टिक, टिकल्या आणि चमकी वस्तू दाखवायला लावल्या आणि त्यातील भडक कलरच्या त्याला आवडलेल्या वस्तू हातात घेऊन याच्या हातात पैसे कोंबून फ़क़्त इतकेच बोलला “भाऊ कधीतरी आमची पण इज्जत कर” आणि खजील झालेला हा ‘त्याच्याकडे’ पाहत हातात पैसे घेऊन सुन्नपणे उभा होता दुकानाच्या दारात

संध्याकाळाच्या गर्दीत सिग्नल ला गाडी थांबली तशी तिने बाजूला पाहीलं. नेहमी प्रमाणेच रस्त्याच्या कडेला बंद दुकानासमोर ’ती’ बसलेली होती. जवळ लहान मूल. फाटके, मळके कपडे, केसांच्या झिंज्या, चारदोन भांडी व कपड्यांचा ’संसार’, चेहर्‍यावर दारिद्र्याच्या खुणा.... तिने मान फिरवली. ..इतके असूनही त्या लहानग्या मुलाच्या डोळ्यांतला आनंद व समाधान तिला अस्वस्थ करुन गेलं होतं. काय होतं त्याच्या कडे.? फक्त एक फाटका शर्ट आणि आधारासाठी “आईचा” हात! तिला घरी वाट बघत असलेली तिची दिड वर्षांची मुलगी आठवली. खूप खेळणी, कपडे आणि खाऊ यांच्या गराड्यात 'आईला' विसरायचा प्रयत्न करीत असलेली! खरंच...मुलांना काय हवं असतं....?

टीडिंग...फोन वाजला, व्हॉट्सॲपचा कस्टम टोन असल्याने तो संपदाचा मेसेज असल्याचे आशिषच्या लक्षात आले. दुसऱ्या दिवशी परतण्याच्या बोलीवर, आईच्या वाढदिवसानिमित्त ऑफिसमधून परस्पर माहेरी गेलेल्या संपदाने तब्बल अठरा दिवसांनी काय मेसेज पाठवला असेल हा विचार करत आशिषने मेसेज वाचला. “तुला वेळ असेल तर थोडं बोलायचं होतं” हनिमूनला गेलेल्या दिवसापासून आशिषच्या सासूने सकाळी, दुपारी, संध्याकाळी, रात्री मेसेज / फोन करून दोघांच्या वैवाहिक जीवनात अक्षम्य ढवळाढवळ करून त्यांचे आयुष्य निरस करून टाकले होते.

"मी आई होणार हे समजल्यावर तुला आनंद नाही झाला? मख्खासारखा जेवणावरुन उठून गेलास? किती विचित्र वाटले? आई बघ किती आनंदात आहेत, त्यांचे प्लॅनही सुरु झाले" “ भोळी आहे बिचारी, अज्ञानात सुखी आहे . पण माझे काय? तुझ्या सगळ्या टेस्ट निगेटिव्ह आहेत हे माहीत असूनही मी आनंदाचे नाटक करू? तू आई होऊच शकत नाहीस हे माहीत असताना खोटे बोलून काय मिळाले तूला? त्यापेक्षा दत्तक घेण्याचा पर्याय का स्विकारत नाहीस?” “मी मुल दत्तक घेणार नाही कारण माझे नाही तर तुझे रिपोर्ट निगेटिव्ह आहेत. पण स्वत:चे न्यून लपवण्यासाठी तू दोष माझ्यावर ढकललास.... आणि ज्यावेळी हे मला समजले त्याचवेळी मी आई होण्याचा निर्णय घेतला.”

"माझं बाळ कुठे आहे ?" बाळांतपणानंतर शुद्धीवर आलेल्या प्रितीने तिचा पती रोहनकडे विचारणा केली. "आलीस तू शुद्धीवर! वा देवच पावला. अग तो काय तुझ्या शेजारीच तर आहे पाळण्यात. कसा हसतोय बघ लबाड!" "अगदी तुमच्यावर गेला की हो. नाक डोळे तुमचेच घेतलेत. बर मला सांगा याच्या सगळ्या टेस्ट झाल्या आहेत ना ? नाही तर मागच्या सारखं.." रोहनने प्रितीच्या तोंडावर हात धरला. " तो भुतकाळ होता प्रिती! हा पाहूणा मात्र आपल्या सोबतच राहणार आहे. विश्वास ठेव." एवढ्यात रोहनचा मित्र , सुनिल तेथे आला.

श्रावणीला दगा देऊन व्हेरोनिकाशी सतिशने लग्न केले हे माझ्या पचनी पडले नाही. चांगला श्रीमंत मासा लागला होता माझ्या आणि श्रावणीच्या गळाला !! पुढच्या ऑस्ट्रेलियाच्या भेटीत मुद्दाम त्यांच्या घरी अचानक धडकलो . तिला बघून चाटच पडलो. इतकी सोज्वळ, सुंदर आणि सालस मुलगी ह्या ओबडधोबडला मिळाली याचा मला हेवा वाटला. गप्पा मारताना लक्षात आले की व्हेरोनिका फक्त सुंदरच नाही पण हुशारही आहे. विविध विषयात पारंगतही होती. चांगली मासोळी छे जलपरीच लागली की याच्या गळाला !! सतिश नसताना एकदा तिला मी या विषयावर छेडले तर तिच्या सोज्वळ चेहर्याचा रंग बदलला आणि रूक्ष स्वरात ती म्हणाली, "रेसिडन्स परमिट फुकट मिळतो काय?

अंजीला तलाठ्याला मारायचे नव्हतेच मुळी.. पण तिला त्याची " ती " भूक भागवायचीदेखील नव्हती. . . . . . घाबरलेली अंजी सैरभर होऊन शेवटी मामाकडे आली होती. बापानंतर त्याचाच आधार होता. आईचा लांबचा नातेवाईक.. अडीनडीला तोच कमी यायचा. . . . . . म्या तुला कायबी हूं न्हाय देणार अंजे.. म्या हाये ना .. बघू पुढं काय करायचं.. माह्यावर इश्वास ठेव.. . जेवून घे आणि शांतपणे झोप.. . . . . . अंजी सुखावली. तिच्या गोऱ्या चेहऱ्यावर छानशी खळी पडली. टेकाडावरच्या काळूबाईचे मनोमन आभार मानत होती...