एक कागद कस्पटासम, रद्दीमध्ये फरपटला जसा जीव हा आप्तांमधुनी, गर्दीमध्ये भरकटला एक कागद कस्पटासम ||धृ ।। 
 एक बालक हाती घेई, मायेने मग आकार देई, बनता त्याचे जहाज हवाई, उंच तया उडविला ।। १ ।। 
 उंच विहरता मन स्वच्छंदी, हीन भासली भुतल रद्दी, वाटे मनासी खाशी शक्ती, दैवचि अर्पि मजला ।। २ ।। 
 वाटे त्यासी उंच उडावे वादळ वारे यांसी भिडावे कांबीटाचा कणा देउनी, पतंग सुंदर केला ।। ३ ।। 
 इतकी उंची तये गाठली साद मनीची नभी आटली ढील देण्या जाता बालक, मांजा संपून गेला ।। ४ ।। 
 गगन ठेंगणे खुणवी तारे मांजा परी तो रोखुनी धरे दृढनिश्चय तो मनी करुनी, तोडी त्या नाळेला ।। ५ ।। 
 उंच उंच तो जातच राही स्वानंदी मग

ते हायेत आपलेचं असं समजुनं वागलो केला इस्वासं म्हनून असे भिकीले लागलो फोळं ये लोक हाताले असं दयन दयलं पिठं भरुन नेतानी आमी त्याईले पायलं ताट आमच्या नावाचं सफा त्याईनच केलं खाली सांडलं खर्कटं तेई सावळूनं नेलं तेल घालून डोयात केलं पीकाच राखन देठा लांबोला त्याईनं ठुली आमाले आकन शिसी बसले ते आता जीव काताऊनं गेला हेला पखाली चा शेवटी पानी वाहू वाहू मेला