तुम्हाला बुद्धिबळ येतं वाट्टं?

असे हरण्याचे प्रसंग आले की प्रत्येक वेळी काही ना काही कारण असतेच पळायचे. समोरा समोर सामना होतच नाही. प्रतिसाद अवांतर आहे. कृ. ह. घ्या.

हा बंड्या कॉंग्रेसचा प्रतिनिधी असेल का? नाही भाजपचा

बंड्याच्या नियमाने बुद्धीबळ खेळा, कारण पट बंड्याचा, कवड्या बंड्याच्या, खेळण्यासाठीची जागा बंड्याची. (तुम्ही आपले सुट्टीत त्याच्याकडे गेलेले ) तेव्हा विजय आणि पराभवाचा विचार करण्यापेक्षा बंड्याशी खेळण्याचा आनंद घ्यावा उग फार विचार करुन नये असे वाटले आणि नै पटलं तर आपण आपला स्वत: बुद्धीबळाचा डाव मांडावा आणि बंड्याला खेळायला निमंत्रण द्यावे तो आला की आपल्या नियमाने त्याला बुद्धीबळ खेळवावे आणि अजिंक्यपद राखावे. :) -दिलीप बिरुटे

हे कै तरी इंटुक दिसतंय. आपल्याला कळायचं नै! मारा कल्टी.

बंड्याच्या नियमाने बुद्धीबळ खेळा

बंड्याला वाटेल तेव्हा तो नवा नियम(!) बनवू शकेल (खेळाच्या मध्ये सुद्धा) हे लेखकाला माहीत नव्हतं. म्हणून लेखकाला आश्चर्य वाटलं बहुदा. असो, बंड्या म्हटलं की 'वार्‍यावरची वरात' मधल्या गरूड-छाप तपकीर वाल्याची आठवण येते. पुलः हे काये?? तपकीरवाला: हे... बंड्यासाठी. पुलः कोण बंड्या? तपकीरवाला: आमचा बंड्या, सातवा. पुलः हं !!! कितियेत? तपकीरवाला: नऊएत... सध्या...

मुक्तक आवडले.

:)

त्या बंड्याला कार्लसन बरोबर मॅचसाठी पाठवा . परत विश्वविजेता आपणच . हाकानाका

विमेकाकांचा लेख आनंदाचं उधाण चर्चेला आमंत्रण हीच यातली मेख होऊ दे खर्च!!!!

'बंड्या' नेहमी अजिंक्यच राहणार. बंड्याच्या ह्या स्वभावामुळं बंड्याच्या विरोधात आणखी एक बंड्या येतो, तो जुन्या बंड्याला मात देतो नि स्वतः बुद्धीबळ खेळतो. थोडे दिवस इमानदारीत खेळतो... कधी मधी हरताना त्याला काही वाटत नाही. पण काही दिवसांनी सगळी पोरं आपल्याकडंच खेळायला येत आहेत हे बघून नव्या बंड्याला मज्जा वाटू लागते. मग काय होतं?????? अवांतर होईल म्हणून नको ब्वा! असंच ना प्रा. डॉ. ??? ;) ;)

आनंदकडे घड्याळ नाही असे दिसते ! आनंदी कार्लसन गडे...

मुक्तक आवडलं.

बंडेच,बंडे... चहूकडे (ह्या निमित्ताने, विरोधी उमेदवाराचा अर्जच स्वीकारला जावू नये,तो पात्रच होवू नये, ह्यासाठी यशस्वी प्रयत्न करणारे घड्याळवाले बाबा आठवले.)

आता सगळे (आपापल्या ;) ) बुद्धीला बळ लावणार! =))

बंड्याचं माहीत नाही, पण मुगाबेची अशी कथा सांगतात. तो स्वतः हुकुमशहा असल्यामुळे त्याला हरण्याचं वावडं होतं. आणि त्याच्याकडे इलेक्ट्रॉनिक बोर्ड होता (अजूनही असेल अर्थातच). कोणी कुठच्या मूव्हज केल्या हे लोकांना मोठ्ठ्या स्क्रीनवर दिसायचं. मग कधीकधी काय व्हायचं, की मुगाबेचा वजीर गेला किंवा लवकरच चेकमेट होणार अशी पाळी आली की स्क्रीनवर प्रोजेक्ट करणारे लोक भराभर आधीच्या मूव्हज काढून टाकायचे. त्यामुळे मुगाबेचं प्यादं अनाहितपणे पुढे आलंच नाही, त्यामुळे वजीराला धोका निर्माण झालाच नाही, वगैरे वगैरे सगळी सत्यं अनएक्झिस्ट व्हायची. स्टालिनच्या काळात छापील प्रकरणं असल्यामुळे हे कष्टदायक असायचं, मुगाबेला मात्र एका क्लिकसरशी हे करता यायचं. स्क्रीनवर सगळा डाव मनापासून बघणारांना मात्र प्रश्न पडत असे की आधीच्या सगळ्या मूव्ह्जचं झालं तरी काय? त्यावर मुगाबेचं उत्तर असे, 'काळजी करू नका, त्या मूव्हज काढून टाकलेल्या नाहीत. मी माझ्याकडे व्यवस्थित जपून ठेवलेल्या आहेत. पण आपण इथपासूनच पुढे खेळू.'

अहो सोप्प आहे, नाना फडवणीस युद्धावर गेला नाही कधी समशेर पाजळायला, त्याची लढाई बाहेर.. तसं बंड्या तुम्हाला बुद्धिबळाच्य पटाबाहेर बुद्धिचं बळ लावतोय (प्रसंगी इतर कुठलही बळ लावेल कदाचित..) तस्मात, आउट ऑफ द बॉक्स (म्हणजे बोर्ड) खेळायला शिकायला हवं आणि तसे पेच/ प्रतिपेच तयार ठेवायला हवेत बंड्याच्या समोर उभं राहायचं म्हणजे!

तरच तुमच्या शर्तींवर खेळ होईल. जर सर्वसाधनं दुसर्‍याची असतील तर दरवेळी न्याय्य गोष्ट होईल असं नाही, तस्मात त्याच्या शर्तींवर खेळायला हवं. अर्थात, आहे त्या परिस्थितीत देखिल बंडूविरुद्ध जिंकणं काही कठीण नाही कारण कपटापेक्षा बुद्धी केंव्हाही श्रेष्ठ आहे; फक्त तुमचा स्वतःवर विश्वास हवा. थोडक्यात, ज्यांच्या हातात काही नाही त्यांच्यासमोर कैफियत मांडून सहानुभूती मिळेल पण तिचा उपयोग नाही, तो जिंकण्याचा मार्ग नव्हे.

अहो काका, मी काय म्हणते, तुम्ही पुढच्यावेळेस कुठलातरी गमतीचा खेळ खेळा की. असे हरण्या-जिंकण्याचे खेळ का खेळायचे म्हणते मी.... भांडणच नको!!

टु बी (अप्प्रोक्झिमेटली ) प्रीसाईज ऑक्टोबर 2011 च्या सुमारास...

काहीतरी लिहायचे आणि मग बोलती बंद करणारे प्रतिसाद मिळाले की, ट्रोलिंग करायला सुरुवात करायची.

विमेंना काय अपेक्षित होतं माहीत नाही, मला आपलं यात मिपाच दिसलं... :)

खेळ, खेळाडू, खिलाडूवृत्ती आणि वक्तशीरपणा यावरची ही कथा आवडली. ( गूढार्थ तर नाही ना ? आम्ही स्ट्रेट वाचली )

' असे हरण्या-जिंकण्याचे खेळ का खेळायचे म्हणते मी.... भांडणच नको!!'' हरण्या जिंकण्याचे खेळ अशा सवंगड्याशी खेळावेत जिथे हरलो तरी जिंकलोचा आनंद मिळतो आणि भांडण गोड वाटते

नातेवाईकांकडे जाऊन तुमच्या वयाच्या मुलांशी मस्त मैदानी खेळ खेळण्यापरास हे गप्पा उर्फ गॉसिपिंग करायचं काय सुचलं म्हणे? श्या! :D

स्वभावाला औषध नसतं म्हणतात !! बंड्या हा असाच आहे समजून खेळणार्‍यांना त्रास कमी होत असावा. वागण्याचा कंटाळा येऊन जुने खेळाडू गेले तरी नवे मिळत असतीलच की बंड्याला. त्यांना त्याचा स्वभाव कळला की ते बंद होत असतील मग पुन्हा नवीन कोणतरी. जुने खेळाडू कमी होऊन नवीन येणं बंद झालं असेल तेव्हा कदाचित बंड्याला उपरती झाली असावी. अशा बंड्यांच्या स्वभावाला औषध नसतं. त्यांना फाट्यावर मारावं म्हणजे आपला त्रास कमी होतो. अर्थात पुढे ज्याची त्याची इच्छा!