मराठी अंताक्षरी

चला मराठी अंताक्षरी खेळूया!

आजी सोनियाचा दिनु.. वर्षे अमृताचा घनु
हरी पाहिला रे हरी पाहिला रे

र.

दिस नकळत जाई, सांज रेंगाळून राही
क्षण एक ही ना ज्याला तुझी आठवण नाही

भेट तुझी ती पहिली लाख लाख आठवतो
रूप तुझे ते धुक्याचे कण कण साठवतो
वेड सखी साजणी हे मज वेडावून जाई
दिस नकळत जाई, सांज रेंगाळून राही...

ह

वादळ वारं सुटलं गं वार्‍याने तुफान उठलं गं
भिरभिर वार्‍यात पावसाच्या मार्‍यात
सजणाने होडीला पाण्यात लोटलं

गोऱ्या गोऱ्या गालांवरी चढली लाजंची लाली गं पोरी नवरी आली
सनईच्या सुरांमंदी चौघडा बोलतो दारी गं पोरी नवरी आली..

लाभले अम्हास भाग्य बोलतो मराठी
जाहलो खरेच धन्य ऐकतो मराठी
धर्म, पंथ, जात एक जाणतो मराठी
एवढ्या जगात माय मानतो मराठी

तेच स्वप्‍न लोचनांत रोज रोज अंकुरे
पाहतो नभात मी धुंद दोन पाखरे

शरद चांदण्यातली भेट आठवे मला
गुपित सांगता तुझा अधर मात्र रंगला
रास संपला तरी भास अंतरी उरे

-दिलीप बिरुटे

रंगात रंग तो श्यामरंग पाहण्या नजर भिरभिरते
ऐकून तान विसरून भान ही वाट कुणाची बघते
त्या सप्‍तसुरांच्या लाटेवरुनि साद ऐकुनी होई -
राधा ही बावरी, हरीची राधा ही बावरी !

लिंबलोण उतरू कशी, असशि दूर लांब तू
इथून दृष्ट काढिते, निमिष एक थांब तू

एकटाच मजसी तू उभ्या जगात लाडका
तूच दुःखसागरी, उभविलीस द्वारका
सर्वभार घेतला, असा समर्थ खांब तू

शीणभाग संपला, तृप्त माय जीवनी
आयु उर्वरीत ते, सरेल ईश चिंतनी
लाभले न जे कुणा, असे सुदैव भोग तू

रूपे सुंदर सावळा गे माये, सावळा गे माये
वेणु वाजवी वृंदावना
वृंदावना गोधने चारिता हे
सावळा गे माये

पैजारबुवा,

या जन्मावर, या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे

चंचल वारा, या जलधारा, भिजली काळी माती
हिरवे हिरवे प्राण तशी ही रुजून आली पाती
फुले लाजरी बघून कुणाचे हळवे ओठ स्मरावे

या जन्मावर, या जगण्यावर शतदा प्रेम करावे..

तुज सगुण म्हणू कीं निर्गुण रे, सगुण-निर्गुण एकु गोविंदु रे
गोविंदु रे, अजी गोविंदु रे, तुज सगुण म्हणू कीं निर्गुण रे,
अनुमाने ना अनुमाने ना, श्रुति नेति नेति म्हणती गोविंदु रे
तुज सगुण म्हणू कीं निर्गुण रे,

पैजारबुवा,

डोळे कशासाठी? कशासाठी? तुला साठवून मिटून घेण्यासाठी
आला भरुन पाऊस, नको एकटा जाऊस
आरे सरी कशासाठी, तुला बिलगून भिजून जाण्यासाठी

पैजारबुवा,

ठरला जणु मत्सर राजा, वृद्धतरूण बांधिती पूजा ॥

होत सहज सुख तरुणपणाला, वृद्धदशा सोडी सुखलीला
सह्य तरिच परि विभव मनाला, हाचि नियम विलया अजि गेला ॥

लाय्‌ लाय्‌ लाय्‌ लाय्‌ लायेकरनी पोरी लायेकरनी
वाकड्या शेंड्याच्या गोयेकरनी

वाशी नी कुर्ला वरलीकरनी पोरी वरलीकरनी
सफेद परकर्या मुंबईकरनी

भिंगरी ताई ती वरची कविता संपुर्ण टाका ना मस्त वाटते आहे या आधी ऐकलेली नाही.

पैजारबुवा,

द्रौपदी नाटकातली आहे.
एव्हढीच दिसते आहे.
(कदाचित संगीत नाट्य असेल,घोळून घोळून म्हणत असतील)

संगित नाटकाचे ज्ञान नसलेली 'भिंगरी'