कथा

इंडियन एज्युकेशन शाळेच्या सांस्कृतिक हॉलमध्ये आज जल्लोषाला उधाण आल होत. निमित्त होत तब्बल सतरा वर्षानंतर होणारे दहावी 1998 बेचच्या रियुनियनचे. सगळीकडे उत्साह, आनंद नुसता ओसंडुन वहात होता. आजवर झालेल्या सगळ्या रियुनिअनपेक्षा ह्या रियुनिअनला फ़ार जास्त प्रतिसाद मिळाला होता. सहाजीक होत म्हणा. ह्या रियुनिअनच्या ऒर्गनाईजर्सनी फ़ार फ़ॊलोअप केला होता सगळ्यांचा. त्याचीच परिणीती म्हणुन ह्या रियुनिअनला परदेशी वास्त्यव्यास असलेले विद्यार्थीही उपस्थीत होते. पुन्हा नव्याने होणार्या भेटीगाठींसोबत जुन्या आठवणी मोकळ्या होत होत्या.

अफगाणिस्तान-कंदाहार पहाटे २.००-२.३० भयानक थंडीच्या त्या रात्री सगळं कंदाहार दुलईमधे गुरफटुन झोपलेलं होतं. अपवाद होता तो कंदाहारपासुन जेमतेम ३ कि.मी. अंतरावर असणार्या एका भग्न हवेलीचा. कोणे एके काळी अंगभर वैभव मिरवलेली ती इमारत आज मात्र साध्या चुन्याच्या रंगाला पारखी झालेली होती. बाहेरच्या दिड-दोन पुरुष उंचीच्या भिंती जागोजागी कोसळलेल्या होत्या. कोणे एके काळी जिथल्या खोल्या तेलबत्तीच्या दिव्यांनी उजळलेल्या असायच्या त्यापैकी बहुतांश खोल्या आता मात्र कायमच्या अंधाराच्या मगरमिठीमधे गारद झालेल्या होत्या.

चंदाचे ऑफिस नवी दिल्लीत कश्मीर हाउसच्या जवळ होते. चंदाला चांगलेच आठवते, तो शुक्रवारचा दिवस होता. त्याचाच कार्यालायातली ती म्हणजे चांदनी पहिल्यांदाच त्याच्या केबिन मध्ये त्याला भेटायला आली. चांदनीला ऑफिसमध्ये सर्व ऐश्वर्या राय म्हणायचे, मध्यम बांधा, गोरा रंग, मोठे डोळे, सोनेरी लांबसडक केस आणि माधुरी दीक्षित टाईप कोलगेट स्माईल. कोण फिदा नाही होणार तिच्यावर. त्याच्या सारखे कित्येक तिच्यावर लाईन मारण्याचा प्रयत्न करायचे. पण ती कुणालाच भाव द्यायची नाही. तिला पाहताच चंदाच्या हृदयाचे ठोक वाढले. त्याच्या तोंडून एवढेच निघाले, काय सेवा करू आपली.

द स्केअरक्रो भाग ७ द स्केअरक्रो - भाग ‍८ (मूळ लेखक मायकेल कॉनेली ) पार्कर सेंटर - एल.ए. पोलिस डिपार्टमेंटचं मुख्य ऑफिस - आपल्या शेवटाकडे चाललं होत. शेवटची घरघर लागली होती असं म्हटलं तरी चालेल. जवळजवळ पन्नास वर्षे पोलिसांनी इथूनच शहरातली कायदा आणि सुव्यवस्था सांभाळली. काही लोकांच्या मते पार्कर सेंटरमधून पोलिस डिपार्टमेंट दहा वर्षे उशिरा बाहेर पडत होतं . जे काही असेल ते पण या इमारतीने शहराची सेवा चांगली केली. दोन मोठ्या वांशिक दंगली, अगणित निदर्शनं, अनेक गुन्हे - या सगळ्यांशी पार्कर सेंटरचा संबंध आला होता.

बॉडीलाईन - १ एम सी सी चा संघ ऑस्ट्रेलियात दाखल होताच डग्लस जार्डीनच्या स्वभावाची चुणूक पुन्हा ऑस्ट्रेलियन पत्रकारांना अनुभवण्यास मिळाली. टेस्ट मॅचेस सुरु होण्यापूर्वी ऑस्ट्रेलियाच्या स्थानिक संघांविरुद्ध एम सी सी चा संघ काही सामने खेळणार होता. या सामन्यांपूर्वी पत्रकारांना संघातील खेळाडूंची कोणतीही माहिती देण्यास जार्डीनने ठाम नकार दिला! त्याच्या जोडीला नेहमीच्या पत्रकार परिषदांमध्येही अनेकदा ऑस्ट्रेलियन पत्रकारांच्या प्रश्नांना उत्तरं देण्यास त्याने नकार दिला!

भाग १ भाग २ भाग ३ भाग ४ भाग ५ भाग ६ द स्केअरक्रो भाग ७ (मूळ लेखक मायकेल कॉनेली ) मंगळवारी जेकब मेयर अजून अर्धा तास उशिरा आला. बराच वेळ मी त्याची वाट पाहात पब्लिक डिफेंडर ऑफिसमध्ये बसलो होतो.

१९७२ मधली एक संध्याकाळ... सिडनीच्या एका उपनगरातील रस्त्यावरुन एक म्हातारा नेहमीप्रमाणे रमतगमत फेरी मारण्यास निघाला होता. रस्त्याने जाणारे अनेक लोक त्या म्हातार्‍याकडे पाहून आदराने अभिवादन करत होते. तो म्हाताराही सर्वांच्या अभिवादनाचा हसतमुखाने स्वीकार करत होता. अर्थात हे रोजच होत असल्याने त्यालाही आता त्याची सवयच झालेली होती. ऑस्ट्रेलियन नागरीकांचा मानबिंदूच होता तो! आपल्या नेहमीच्या रस्त्याने तो जात असतानाच त्याच्याच वयाचा एक दुसरा म्हातारा अनपेक्षितपणे त्याच्यासमोर येऊन उभा ठाकला!

नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे - भाग १' नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे - भाग २ नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे - भाग ३ नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे - भाग ४ नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे - भाग ५ चेरबोर्गच्या द्वीपकल्पावर जे छत्रीधारी सैनिक उतरले त्यावरुन जर्मनीच्या अधिकाऱ्यांना आक्रमण सुरु झाले आहे याची कल्पना येण्याची तशी काहीच शक्यता नव्हती पण वस्तुस्थिती तीच होती. ते १२० अमेरिकन छत्रीधारी सैनिक हे रस्ते शोधण्याच्या व सामान टाकण्याच्या जागांवर खुणा करण्याच्या कामगिरीवर उतरविण्यात आले होते. त्या बिचाऱ्यांचे पहिल्यापासूनच हाल झाले. जर्मनीच्या तोफखान्याने त्यांचे दर्शन होताच आकाशात प्रकाश फेकणाऱ्या गोळ्यांचे जाळे विणले व त्या प्रकाशात गोळ्यांचा व तोफांचा अतिभयंकर

फक्त दोन दिवस राहिले होते माझ्या विसाव्या वाढदिवसाला. त्याचे प्ल्यानिंग करण्यात गुंतलो होतो. आणि आईने हाक मारली. " संजय , अमिताचा फोन आहे. " मी चमकुन तिच्याकडे पाहिलं आणि हातात मोबाईल घेतला. अमिता माझी सख्खी मामेबहिण. पण आमची भेट जास्त वेळा झाली नव्हती.लहान होतो तेव्हा लक्ष्ात आले नाही पण मोठे झालो तसे ही बाब खटकू लागली होती. मामाकडुन कधी मला बोलावणे आले नव्हते आणि आम्ही जरी बोलावले तरी ते कधी जास्तवेळा आल्याचे स्मरत नव्हते. फक्त मी आठ वर्षाचा असताना तिला कोणाच्यातरी लग्नात पाहिले होते. लग्नाकडे दुर्लक्ष करुन आमच्या गप्पा चालल्या होत्या. पुढच्या दिवशी तिने आमच्या घरी येण्याचे कबुल केले.

नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे - भाग १' नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे - भाग २ नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे - भाग ३ नॉर्मंडी.....अर्थात "द लाँगेस्ट डे - भाग ४ खराब हवामानाने जर्मनीच्या समादेश साखळीत चांगलीच शिथिलता आली. जवळजवळ सगळ्याच मुख्यालयातून ‘आता लगेच काही आक्रमण होत नाही’ असे बोलले जाऊ लागले.