कथा

“ह्या मास्याच्या उदरात्त असलेली पिल्लं आपल्या इतर भावंडांचा वापर स्वतःच्या उदरनिर्वाहासाठी करीत असतात. याला गर्भाशयातलं भक्षण असं समजलं जातं.” मोहन मोकाशाचा मुलगा एकदा मला अंधेरी मार्केटमधे भेटला.त्याचवेळी त्याने मला त्याचे बाबा मध्यंतरी खूप आजारी होते. त्यांच्या लिव्हरला सूज आली होती. औषधपाणी केल्यावर त्यांच्या लिव्हरची सूज कमी झाली.नंतर त्यांना कडक डायटवर ठेवलं होतं.बरेच शक्तिहीन झाले होते.आता बरे आहेत.तुम्ही कधीतरी त्यांना भेटायला आमच्या घरी या.बाबानाही बरं वाटेल.

तिने पटापटा भाकऱ्या टाकल्या. लाल भडक पातळ तुरीची डाळ करून गाडग बाजूला ठेवलं. झोपलेल्या आपल्या बापाला उठवत ती म्हणाली ”जेवण करून ठेवल हाय, नंतर खाऊन घे. म्या जरा विहिरीवर जाऊन येते.” बापाने काही न बोलता हातानेच तिला जाण्याचा इशारा केला. इशारा करणारा हात खाली जोरात आदळला तशी शेजारी ठेवलेली दारूची बाटली पडली. तिने बाटली सरळ करून ठेवली आणि विहिरीला जाणारा रस्ता धरला. वाहिरी जवळ पाच सहा बायका आधी पासूनच पाणी भरत होत्या. रोज तीन चार घागरी घेऊन येणारी ती आज एकच घागर घेऊन कशी आली याच आश्चर्य करत कास्तुराने तिला विचारले, “आज एकच घागर ? सकाळी लवकर उठून पाणी भरल व्हत का ” ती विहिरीत पाहत म्हणाली.

"दुसर्‍याला चांगलंच फटकारायला मिळाल्याची एखाद्याला संधी मिळाली की त्याला मात्र बरंच समाधान वाटत असतं. हे असं का?" मी प्रो.देसायाना विचारलं. आता खरंच गरम व्हायला लागलं आहे. पण एक बरं आहे की बाहेर पडल्यावर सावलीत मात्र खूप थंड वाटतं. तळ्यावरचा हा आमचा बसायचा बाक एका गुलमोहरच्या झाडाखाली ठेवला आहे. मला तांबड्या गुलमोहरचं झाड आवडतं.ती तांबडी फुलं झाडाला खूप शोभा आणतात. आज प्रो.देसाई माझ्या अगोदरच तळ्यावर येऊन आमच्या रोजच्या बाकावर माझी वाट बघत बसले होते. त्यांच्या हातात एक पुस्तक होतं.माझी खात्री होती की स्वतः वाचून झाल्यावर ते पुस्तक ते मला वाचायला देतात.

द स्केअरक्रो भाग २. मूळ लेखक - मायकेल काॅनोली क्रेमरच्या केबिनमधून मी बाहेर पडलो तेव्हा पूर्ण न्यूजरुमचे डोळे माझ्यावर खिळलेले होते. शुक्रवारचा दिवस म्हणजे बांबू मिळण्याचा दिवस. प्रत्येकाला केबिनमध्ये मला का बोलावलंय ते माहीत होतं. प्रत्येकाचा जीव भांड्यात पडला असणार - कारण त्यांच्यावर ही पाळी आली नव्हती. पण ही एक भीती होतीच की पुढच्या शुक्रवारी कदाचित त्यांच्यावरही अशीच वेळ येऊ शकेल. कुणाकडेही न बघता मी माझ्या जागेवर येऊन बसलो. मला थोड्या वेळासाठी तरी इतरांच्या नजरा चुकवायच्या होत्या. ताबडतोब माझा फोन वाजला. काॅलर आयडीवर मी माझा मित्र आणि सहकारी लॅरी बर्नार्डचं नाव वाचलं.

द स्केअरक्रो भाग १ (मूळ लेखक - मायकेल काॅनोली ) कार्व्हर कंट्रोल रूममध्ये येरझा-या घालत होता. सगळे डेटा टाॅवर्स त्याच्यासमोर नीटपणे एका ओळीत उभे होते. त्यांचं काम अगदी शांतपणे आणि वेगाने चालू होतं. त्यांच्याविषयी सगळं माहित असूनही कार्व्हरच्या मनात एक प्रकारची भारावून गेल्याची भावना आली. त्याच्यासमोर माहितीचा ओघ नव्हे तर धबधबा वाहत होता आणि तोही दर दिवशी. त्याच्यासमोर असलेल्या या पोलादी टाॅवर्समधला प्रत्येक टाॅवर म्हणजे माहितीचा खजिना होता. त्याने तापमान दाखवणा-या स्क्रीनकडे एक नजर टाकली. सगळं काही अपेक्षेप्रमाणे आणि व्यवस्थित चाललं होतं.

“अतुल ज्यावेळी क्रिकेटच्या मैदानात क्रिकेट खेळत असायचा त्यावेळी तो त्याला बुटका म्हणून चिडवणार्‍यांना चांगलाच जबाब द्यायचा” मला आठवतं,”मी नथुराम गोडसे बोलतोय” ह्या नाटकाला त्यादिवशी गेलो होतो.नाटकाच्या मधल्या सुट्टीत चहा पिण्यासाठी आणि पाय मोकळे करण्यासाठी बाहेर आलो होतो.चहाच्या कौन्टर जवळ एक व्यक्ती तिचा चहाचा कप आपल्या जवळ ओढून घेण्याची धडपड करीत होती.मी तिला मदत केल्यावर मला “थॅन्कस” म्हणून माझ्याशी हसली. “तू अतुल शिंदे नारे?” मी त्या व्यक्तीला विचारलं. “होय” असं म्हणून अतुल परत माझ्याशी हसला. “मी तुम्हाला ओळखलं” असं मला म्हणाला. “ते कसं?” मी त्याला विचारलं. “तुम्ही माझ्याशी हसला त्यावेळी

( १८ एप्रिल २०१५ रोजी या http://www.bbc.co.uk/news/blogs-ouch-32325809 संकेत स्थळावर दोन मित्रांची एक प्रेरणादायी कहाणी वाचनात आली. तिचे मराठी कथेत रुपांतर करताना, केवळ आणि केवळ एकच हेतू मनात आहे – लिहिणाऱ्या/वाचणाऱ्या सर्वांनी ‘एक तरी झाड लावावे, जगवावे, वाचवावे!’ ) हेग्झिया आणि वेंकी. उत्तर चीन मधील येली या छोट्याशा खेड्यातील दोन शाळूमित्र. दोघांत एखाद वर्षाचा फरक. पाठच्या भावंडासारखे सोबत वाढले. हसले. खेळले. ..... आणि दोघांच्या वाट्याला आलेले दुर्दैव आणि त्यावर केलेली मातही जगावेगळी! ..... ........

"साहेब.. ते माझा रूट बदलायचं बघा की.. किती दिवसांपासून मागे लागलोय तुमच्या. माझी झोप होईना झाली नीट. आता मुलीचं लग्न ठरलंय. लय कामं लागणार माझ्यामागं आता. काहीच सुधरत नाय सध्या.. करा की एवढं काम." निरकर त्यांच्या कदमसाहेबांना विनवत होता. कदम वैतागले होते. "बघू म्हटलं नाय का रे तुला.. कशाला माझ्यामागे भुणभुण लावतोय. आता याद्या निघतिल काही दिवसात तेव्हा बघू ना." "अहो साहेब याद्या आलरेडी ठरल्यात म्हणून कानावर आलं माझ्या. ज्याला हवं ते करून घेतलय सगळ्यांनी. मग माझं पण काम करा ना त्यात." "कोणी सांगितलं तुला?.. अजुन मलासुद्धा माहीत नाही यादीत कोण आहे कोण नाही..

पुढे त्यांच्या कामाला निघालेल्या बाबांनी चिन्मयला त्याच्या कंपनीच्या गेटपाशी सोडलं. आज सकाळीच त्याची गाडी दोन दिवसांसाठी सर्व्हिसिंगला दिलेली असल्याने त्याने बाबांना राईड मागितली होती. "संध्याकाळी किती वाजता pick up करू?" बाबांनी विचारलं. "सव्वा सहापर्यंत आलात तरी चालेल" "मग असं करतो, आईला बिग बझार मध्ये जायचंय, मी घरी जाऊन तिला घेऊन साडेसहा पर्यंत इथे येतो, आपण तिघेही मग पुढे जाऊयात, चालेल तुला?" "हो, चालेल." म्हणत चिन्मय उतरला.

"हेलो....... हेड कॉन्सेटेबल जाधव बोलतोय चारकोप पोलीस स्टेशन" "......... " "कधी??????" "............." "तुम्ही कोण बोलताय?" "............." " ठीक आहे तिथेच थांबा, आम्ही पोहचेपर्यंत कुणालाही बॉडीला हात लावू देऊ नका. आणि हो तुम्हीसुद्धा लांब उभे रहा" "बिल्डिंगचे नाव काय???" "................" "ठीक आहे पोहचतो पंधरा मिनिटात" एव्हढ बोलून जाधवांनी धाडकन फोन आपटला. "भोXXच्यांना रात्री दिड वाजता सुसाईड करायची काय हुक्की येते. काय माहित?? चला चव्हाण गाडी काढा. सगळ्यांना सांगा तयार व्हायला.