कविता

......बर .....................!! गर्दी जमलीये कसलीतरी बघू बघू काय झालं ... "अगं धरपडशील कुठेतरी मुली …..हो मागं तू ....." ......बर .....................!! बाई मी सांगू ,मी सांगू ... जमलंय मला ….. “आलंय तुला उत्तर तर शांत बस , बाकीच्यांना विचार करू दे जरा ......” ......बर .....................!! व्वा मस्त पाऊस पडतोय सगळे चाललेत भिजायला ....... “हे बघ.... मुलीच्या जातीनं जास्त उंडारु नये ... बस ….वाचत काहीतरी ......” ......बर .....................!! हेही नाटक मीच लिहिलंय ...सर यावेळी एखादा रोल पण करेन म्हणते .... "good good .....

टाळ बोले माझ्या मनीं नाद करी मृदुंग कानीं चिपळ्यातुनी येई ध्वनी विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल || हाती झेंडा नाचवुनी स्मरण होई गजरातुनी नामाचा जप मुखातुनी विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल || डोईवरी तुळशीवृंदावनीं पावलांच्या ठेक्यातुनी टाळ्यांच्या तालातुनी विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल || भक्तीच्या या वाटेवरुनी जाऊ सगळे आनंदुनी गाऊ सगळे दंग होउनी विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल || देहभान अपुले हरपूनी नाचू रंगूया कीर्तनी म्हणू सगळे वारीतुनी विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल विठ्ठल || .

निघाली खाशी हो स्वारी दुष्काळी त्या दौऱ्यावरी संगे घेउनिया लवाजमा फौजफाटाही तो भारी तिकडे नाही की पाणी कोरड्याच साऱ्या विहिरी संगे घेउनिया बिस्लेरी ट्रकमधे भारी भारी खाण्याला नाही बाजरी ना दाणा ना भाकरी संगे घेउनिया कारभारी कुशल सैपाकी आचारी डोईवर छत्री ती धरी सोबतचा चमचा कुणीतरी संगे घेउनिया गालीचा पायघडी ती कुणी अंथरी निघाली खाशी ती स्वारी पहा हो विमाने ती वरी संगे घेउनिया सामग्री दुष्काळी त्या दौऱ्यावरी ! .

नकोच शिवबा, जन्म कधी तू पुन्हा इथे घेऊ कर्तव्याची नाही जाणिव, जयघोषातच दंगुन जाऊ नाही येथे कुणी जिजाऊ- शिकवण्यास बाळा म्हणती भाऊ तरि ते टपले दाबण्यास रे गळा , येथ जाणती बळ एकीचे जरी सर्व लोक गडबडती स्वबळावर जगण्या कोपऱ्यात नेक - शिवबा, तुजसाठी जगणारे संपले मर्द मावळे आता उरले येथे सारे संधीसाधू डोमकावळे , पायपोस तो कुणास नाही उरला कुणाचा आता सत्तेसाठी केवळ सारा आटापिटा पहाणे आता ! जन्मलास जरी आता शिवबा, इथल्या तू भूवरी सिंहासन तव तुजसाठी नुरले हपापलेले भारी ऐकू येते डरकाळी शिवबाची नुस्ती सगळीकडे फलकावर झळकणे ध्येय तुजवाचुन नेत्याचे इकडे म्हणतो आहे जो तो येथे, मी शिवबाचा अनुयायी खुर्ची

'काव्य ' कविता स्टोअर्स Pvt. Ltd. * सुख दु:खाचे किरकोळ व घाऊक विक्रेते * मी : हा ....गुड मॉर्निंग मन ...कसं काय रात्री झोप लागली का गोडावून मध्ये ..... मन : हा होय मालक .....पण न्हाई इतकी ..... मी : घे च्या ....दुकानात कसं माणसानं जरा फ्रेश ऱ्हावं ...... मन: होय घेतो की .... गिऱ्हाईक : राम राम शेटजी ... मी :हा ...राम राम ..आज ...काय काम काढलंत ? गिऱ्हाईक : दु :खं द्या जरा नवीन ....... मी : ए मन्या ,,ती भारी दु :खं आन रं इकडं .... हे घ्या ...एकदम बेश्ट माल ..... गिऱ्हाईक : आत्ता कसं .........कितीला हे सगळं .... मी :अडीचशे फक्त !! गिऱ्हाईक : आवं काय सांगता राव .....

छोटे होते डोळे , त्यात सामावणारं विश्वही तसंच , छोट्यांच्या गोष्टी ऐकता ऐकता मोठ्यांच्या समजू लागल्या , पण .....मोठं होण्याच्या हट्टात 'बालपण ' जगायचं राहून गेलं ....!!! पुस्तकं वाचत राहिले वह्या भरत राहिले , परीक्षेच्या दिवसात देवाला स्मरत राहिले , पण ….शाळेला जायच्या नादात ... 'सहलीला ' जायचंच राहून गेलं .....!! लाथ मारील तिथं पाणी काढील अशी जिद्द तेव्हा होती , कॉलेजचा कट्टा ,हिरोइनच्या गप्पा , आमची ख्याती कमी नव्हती , पण ...अबोली माळून मोगर्यांच्या गर्दीत ... 'गुलाबाशी ' बोलायचंच राहून गेलं ...!!! बायको साजेशी ,सूनही आदर्श , हुशार आई लेकरांची होती , मोजून मापून आखलेल्या चौ

धूळ - एक आठवण !!! खोली नवी करण्याचा अट्टाहास धरलाय , किती दिवस झाले खटाटोप चाललाय , जुन्या गोष्टींची जागा नव्यांनी घ्यायला हवी .... सगळ्या कोपऱ्यातली धूळ आता झटकायला हवी ...!!! वेगळे रंग घेऊन नवे पडदे सजले , नवा उजळपणा घेऊन कार्पेटहि आले , स्टाईल पण बदलली आहे खोलीची साजेशी .... तरी....

कवि गोपालदास 'नीरज' यांच्या एका अतिशय गाजलेल्या कवितेचा अनुवाद करण्याचा माझा प्रयत्न.

सरळ चंद्रावर नेणारं बुंबाट अंधुक वातावरण, कानठ्ळ्ळ्या बसवणारा डिजेचा खण्खणाट , गुदमरवुन टाकणारी धुराडी अन चखण्याचा वास , आणि या सगळ्यांना सामावणारा असतो एक बार..... ..........असंच बनतं सगळं .... ......... आधी दीर्घ श्वास आणि मग…. एक लार्ज पेग... !! आतमध्ये शिरताना झालेली चलबिचल . ऑर्डर देताना झालेला गोंधळ , आ वासुन ऑर्डरची वाट बघणारे तुझे डोळे , आणि पांढऱ्याशुभ्र कपड्यातल्या कॅप्ट्नची नजर चुकवताना ..... अशी झाली ती पहिली भेट ..... ...सोड्याची बाट्ली आणि तिथे ....

त्रासली गांजली जनता, नाही कोणी वाली | तारावा हिंदुधर्म, साकडे देवास घाली | दाही दिशा माजले दैत्य,गिळती महाराष्ट्रासी | झाली मंदिरे जमीनदोस्त,भग्न केले देवांसी | लेकी सुनांच्या अब्रूला,नाही राहिले रक्षण | वतनदारांना तर प्रिय आपलेच वतन | संत महात्म्यांनी केला देवाचा धावा | या धरतीला ताराया अवतार घ्यावा | संतांची गरीब रयतेची, देवास आली दया | म्हणूनच देवांनी पाठविला शिवराया | शिवरायांनी ऐसे अघटीत केले | शून्यातून स्वराज्य उभे राहिले | अफझलचा कोथळा बाहेर काढीला | औरंग्याचा तर माजच जिरवला | आदिलशहा निजामासी जागीच रोखले | इंग्रजांसी मुंबईच्या वखारीतच कोंडले | संतांचे देवालयांचे केले र