कविता

"आली माहेरपणाला ('http://www.misalpav.com/node/18384) या इंदिरा संत यांच्या कवितेत आपण एका माहेरवाशीणीची व्यथा पाहिली होती.पण ही अशी एखादीच व्यथा असू शकते असे नाही. या माहेरच्या भेटीत अनेक पैलू पहाता येतात.स्वत:च्या पहिल्या मंगळागौरीकरिता वा बाळंतपणा करिता येणारी,घरातील दुसर्‍या एखाद्या मंगलकार्याकरिता येणारी, ... अशा आनंददायक घटनांबरोबरच घरातील एखादी वृद्ध व्यक्ती गमावणे अशा दुख:द प्रसंगाकरिताही ती माहेरी येणे अपरिहार्य असते. अनेक कवितांचे बीज ह्या भेटीत कवीला खुणावत असते. विंदा करंदीकरांनी अशीच एक हळुवार कहाणी पुढील कवितेत गायिली आहे.

सतावणारा प्रश्न तुझा " मी जाऊ " तुझ्याकडे पाहून तुला हवय काय माझ्या शिवाय कुणाला कळेल काय डोळ्यातले भाव ह्रदयातील ताना माझ्या शिवाय कधी कळतील काय ओझरता स्पर्श अनं भरलेले ऊर माझ्या शिवाय कधी मिळतील काय जाशील तू दूर पण सवयीचा श्वास माझ्या शिवाय कुठे मिळेल काय असशील सुखात पण प्रेमाची शाल माझ्या शिवाय कुणी पांघरेल काय येताजाता तुझ्या प्रेमाचा कटाक्ष माझ्या शिवाय कुणी झेलेल काय ते आसुसलेले ओठ ती प्रेमाची भूक माझ्या शिवाय कुणी क्षमवेल काय रुपगव्रीते तुझ्या तारुण्याची तारिफ माझ्या शिवाय कुणी करेल काय रंगल्या रात्री तुझ्या प्रेमाचा मिलाप माझ्या शिवाय कुणी करेल काय तुझ्या ह्रदयाला हाक प्रेमाची

पापण्यांचे सोस माझ्या पंजरी बिलगून हे अंतरी ओल्या खळ्याचे श्वास अजुनी नागवे अंकुरे खडकातही; ध्यासातले आलेख हे खोल रुतलेले; कळे ना कोण संधी जागवे ओतणे निर्व्याज पाणी आणि अगणित जोगवे थेंब थेंबाचा उसासा शार माती जोजवे गुदमराला एक रेषेचे उताविळ घर नवे दूर-आशा गात येई कोंब घेउनिया सवे .................................अज्ञात

लाच लाच लाच... जिथे तिथे चहुकडे द्यावी लागते लाच. जन्म घेण्यासाठी मुलगा की मुलगी ह्याची द्यावी लागते देवाला नवसाची लाच. जन्म नोंदणी करण्यासाठी लागते द्यावी लाच. शाळेत दाखल करण्यालापण द्यावी लागते लाच. पोरग परीक्षेत पहिल याव म्हणुन आई बापाची पोराला बक्षिसरुपी लाच. नोकरी लावायला मग घेतो साहेब लाच. काम करुनही ओफीसात चांगली मिळत नाही बढती , बढती साठी मग द्यावी लागते लाच. देवाच्या देवळात वियापी स्पेशल पासाची लाच. डॉ़क्टररुपी देवालाही हवी असते लाच. सैनिकांच्या शवपेटीत असतेकी हो लाच. गांधी टोपी खाली दडलेली असते की हो लाच. टीव्ही असो कि पेपर असो मिडियावाल्याना बातमी लपवायला किंवा दुसर्‍याची

ऐन वसंतात बाई का गं उदास कोकिळा नवी पालवी देहाला अन मनाचा पाचोळा ||धृ || भरल्या अंगी भिनला ओल्या व्यथेचा गारवा कोर्या मनात घुमला तुझ्या प्रीतिचा पारवा झुले काळीज अंगणी आठवांचा गं हिंदोळा ||१|| मेंधीच्या गं पानामधी जीव गुंतला गुंतला नवतीचा रंग गोरा कसा खुलला खुलला हळदीच्या उन्हामंधी सोनचाफा झाला खुळा ||२|| मन कावरं बावरं , मन केवड्याच रान किती सावरू आवरू आज सुटले हे भान किती जपून ठेवलं तरी लागल्या गं झळा ||३|| नाही संपला अजुनी सये तुझा वनवास तुझी भेगाळली धरा तरी अंबराचा ध्यास उभा पेटला वणवा सारा करपला मळा ||४|| सनईचा सूर का गं असा बेसूर लागला वेदनेचा हा सोहळा चारचौघात गाजला किती दाबला हु

एका क्षणावरी या आयुष्य तोलुनी मी चुकता हिशेब केला सार्‍याच जिंदगीचा... १ फकिरीवरी फिदा तू मज ओढ चांदण्याची कवितेत छंद केला मी चंद्र माळण्याचा... २ नव्हते जरी दिलासे सोडून हात गेले मी बांधला निवारा छायेमध्ये स्वतःच्या... ३ लाजून शांतता ऐके स्वच्छंद गीत ऐसी अंतरी ध्यास तिलाही असा व्यक्त होण्याचा... ४ एकांत कधीचा जागा तृप्तीने रात जरी निजली बहाणा अवेळी मग झाला फिरूनी उजाडण्याचा... ५ हा साजण घेऊन आला चांदणे देह सजवाया उधळून कस्तुरी तूही कर सौदा आकाशाचा... ६ शीतल सहवासाला कलाहाचे गोंदण कैसे स्पर्शाने करूया उत्सव अंतरीच्या अद्वैताचा... ७

झालरी वसने तरूंची मूक त्यांची स्नेहभाषा जाणिवांच्या भावरंगी उन्मनी एकच दिशा जे मिळे तेथेच देई अंबरी पायातही गूढ नाते या चराशी अंतरी हळवी नशा कोष गाभ्याचे कळे ना कोण विणतो साखरी अंशकण मजला मिळावे आळवे निज वैखरी ..............................अज्ञात

निःशब्द तळ्याच्या काठी, रात्रीचे चांदणे झुलते नि:संग फकिरी अवघी, मग कवितेसाठी झुरते... १ नादास मोह शब्दांचे, शब्दास शाप अर्थांचे मौनाच्या देहावरती, गाण्याचे गोंदण होते.... २ रात्रीस वेध दिवसांचे, दिवसास कूस रात्रीची सजणीचा उसवता श्वास, दिवसाचे सार्थक होते... ३ श्वासास तडे मृत्यूचे, मृत्यूत नभाशी संग मिसळता मीच माझ्यात, श्वासात कस्तुरी भिनते... ४ उःशाप विषादावरचा आकाश सांगूनी गेले भेदून व्यूह मन सगळे कृष्णा सामोरे जाते....५ तुज उशीर झाला सजणे, शब्दांच्या तुटल्या तारा देहात भिनूनी आता, निर्वाण प्रतीक्षा करते.... ६