कविता

फार मागे वर्जेश सोळंकी या कवितेची थोडी ओळख करून द्यावी म्हणून एक धागा काढला होता : दुवा धाग्यात बर्‍याच टपला मिळाल्या. निर्व्याज विडंबनांपासून सव्याज उपहासापर्यंत सर्व दक्षिणा प्राप्त झाल्या. भरून पावलो :-) परवा याच कवीचा नवा संग्रह वाचायला मिळाला. त्याही कविता अतिशय आवडल्या. नव्या कवितांची इथल्या वाचकाना ओळख व्हावी (आणि विरोधकाना उपहासाचे नवे रान मिळावे ;-) ) या सद्हेतूने या दोन कविता देत आहे. आपल्या भल्याबुर्‍या प्रतिक्रिया जमल्यास द्याव्या.

कशे होते ते क्षण ..? तरल अनुभव .. नाजूक क्षण..! फिरून फिरून डोकावून हरवून जातेय माझे मन ते अलवार नाजूक तरल क्षण खूप छान मस्त देखणी डोळ्यात भरून हरवून गेली एकदम मनात जाऊन बसली विसरून गेले ते मी पण छान साडी नाजूक साधी नाकी डोळी सुंदर सुंदर हरवून गेले माझे मन विसरून गेले सारे मी पण त्या नजरेचा स्पर्श मुलायम ... हलके हलके बावरून मन आभाळातील शुभ्र ढग मनास पिंजून ... मनावरून फिरून गेले ते अलवार नाजूक तरल क्षण किती काळ उलटून गेला छान दिवस हरवून गेले निळ्य निळ्या आठवणीचे अजून मला स्वप्न पडते अजून मन धुंदावून...

दोन मनांना सांधाणारा पूल म्हणजे मैत्री.. ग्रीश्मातालं शेवंतीच फूल म्हणजे मैत्री.. अवघड वळणावर मारलेला 'कट' म्हणजे मैत्री.. आयुष्यातली गोड्गुलाबी पहाट म्हणजे मैत्री.. तुटत्या तार्र्याकड़े मागितलेली इच्छा म्हणजे मैत्री.. रिकाम्या बेंच वर केलेली प्रतीक्षा म्हणजे मैत्री.. परिक्षेआधी मारलेली नाईट म्हणजे मैत्री.. प्रिंटआउट वरून झालेली फाईटही मैत्रीच.. गालावरचा अश्रु अन खळी सुद्धा मैत्री.. हाडाहुन राकट अन मनाहुन हळवी अशी ... ही तुझी माझी मैत्री...

कुठून आली कावळ्याची जीवघेणी कावकाव आंधळेपणाने दिवसाच्या प्रकाशात उडणारे वाट चुकलेले घुबड झिडपिडत टकरा खात होते भिंतीला आंधळेपणाने उडत होते कावळ्याच्या नजरेतून गहाळ होण्यासाठी जीवाच्या आकांताने जीव घेउन घाबरून वळचणीला जाऊन बसत होते माणसासारखे तोंड ,नजर ,ते नाक घाबरून आपल्यातच गुंतत होते खोल काळोख्या गुहेत कावळे पंख झापडत त्याला टोचा मारायच्या प्रयत्नात ते मिट्ट मख्ख , आपल्याच नादात त्याच्या ताकदीचा अंदाज काळोखात लुप्त अदृश्य केविलवाणा ...!! मी पाहत होतो त्याची केविलवाणी धडपड जगण्यासाठी त्याची ठाम धडपड आटोकाट .... सतराशे साठ कावळे नि ते एकटे घुबड आंधळे तरी झुंझत होते

कागद म्हणतो लिहा , लेखणी म्हणते लिहा, दौतीतली शाई म्हणे लिहा लिहा अन लिहा काळजातल्या तक्रारी फुंकर मागतात, अंधारातले कोपरे उजेड मागतात, मग, लिहा लिहा अन लिहा अवघडलेले शब्द वाटा मागतात, नेहमीच्या वाटा बदल मागतात, मग, लिहा लिहा अन लिहा. मन म्हणते मला सुचत नाही, गाणे म्हणते तुला जमत नाही, कोणी म्हणे ताल नाही, कोणी म्हणे चाल नाही, तरीही, लिहा लिहा अन लिहा.

मी बालपणी खेळविले, तुज खांद्यावर नाचविले तुज खेळविता मी बाळा, ना केला कधी कंटाळा तू किती जरी मज छळले- तव खेळी मन विरघळले कधि घोडा-घोडा झालो; ओझ्याचे गाढव बनलो ! तू तळहाताचा फोड, पुरविले सर्व तव लाड ठेवून 'रोज' मनी स्वार्थ , ना घालविला क्षण व्यर्थ ! कालांतरि होशिल मोठा ! सन्माना नसेल तोटा ! नोटांच्या पायघडया त्या- कुणि घाली सामोरी त्या ना विसरावे तू मजला, ही एकच आस मनाला ! कधि कुणापुढे ना झुकलो; परि आता मी रे थकलो- 'ती' इच्छा मम पुरवावी ' मज वृद्धाश्रमी न ठेवी ! ' तव खांदा मला मिळावा- मजसाठी "सुखाचा ठेवा" !

खरेच एक घर विकत घ्यायचेय एका कवीला कोणी देईल का घर .? छोटेशे चिमुकले सुंदर घर कोठे मिळेल का घर?

कैद होतो मी माझ्यातचं बंदिस्त केले होते मीचं मला गुदमरलो दम कोंडला मन-मेंदूने साद घातली मुक्ततेसाठी स्वतःच स्वतःविरुद्ध बंड !! पण ध्येयाने तुतारी फुंकली मांड टाकली उधळला घोडा सिम्मोलंघन करायला!! मीच माझ्यावर यल्गार केला रक्त सांडले जख्मा झाल्या आणि मारला गेलो मला बंदिस्त करणारा मी संपलो आता उरलोय फक्त मुक्त, स्वच्छंद मी घोडा परत उधळून लावायचा आहे सूर्यास गिळायला पृथ्वीची प्रदक्षिणा घालायला हिमालय सर करायला सौंदर्याचा आस्वाद घ्यायला आणि माझ्यातला मी प्रगल्भ करायला...

दाटलेले काळवंडलेलं भरून आलेले .... आभाळ आसुसलेली दाहलेली रुक्ष झालेली .... धरणी प्रतीक्षा करते आहे ती एखाद्या तरुणीसारखी येईन 'तो' सर्वांग चुंबेल 'तो' दाह शमवेल 'तो' सौंदर्य माझे टवटवीत खुलवेन 'तोच' शेवटी आलाच 'तो' सरसरत आला अवखळपणा त्याच्या अंगातचं होता हळुवार पणे बिलगला मादक स्पर्शाने सौंदर्य न्याहाळले मिठीत मोहर खुलवला उन्मादात तिला बुडवून टाकले 'ती' शहारली... बहरून गेली... मोर होऊन नाचली कोकिळेसारखी गायिली लहान मुल होऊन बागडली तारुण्याच्या आनंदात चिंब भिजली दिवसांमागून दिवस लोटली युगांमागून युगे अव्याहत प्रेमाचा हा वर्षाव अजून असाच आहे .... निरंतर....

आठवतात दिवस ..काही दिवसांपुर्वीचे.. नाही काही वर्षांपुर्वीचे कीती प्रफ़ूल्लीत होते ना मी ? अमेरीकेला जायच म्हणून.. उधान आल होत .. आनंदाला लग्न ठरल होत ना माझ , सगळीकडे आनंद उत्सव चालू होता मी हे बघणार, मी येथे जाणार मी हे करणार, मी थोडीशी अजून शिकणार.. सगळी स्वप्न पदराला बांधून निघाले होते मी जाताना मावेल तेव्हडा माझा 'भारत' साठ्वून घेऊन चालले होते मी .. मनात.. ह्रदयात.. पाउल ठेवले ना मी त्या स्वप्नमय दूनियेत सगळे वेगळेच दिसले मला माणसे .. (हसून) छे मशीन म्हणायच त्यांना भ्रमनिरास.. फ़क्त भ्रमनिरास.. मग साठवलेला 'भारत' आठवत होते मी .. हळू हळू काही दिवसांनी ..