Welcome to misalpav.com
लेखक: गवि | प्रसिद्ध:

प्रतिक्रिया

ढेकूणपुराण आवडले. ही जात लैच चिवट, आमच्या एका मिपाकर मित्राकडे भयानक ढेकूण होते. दुसर्‍या दिवशी भटकंतीस त्याचेबरोबर जायचे असल्याने अजून एका मिपाकराबरोबरच त्याच्याकडे मुक्कामाला गेलो. ढेकूण असतील अशी पुसटशी शंका आली होतीच. पहाटे लवकरच उठलो तर ढेकणांची रांगच्या रांग, जिकडे बघावे तिकडे ढेकूण फरशीवर, सोफ्यावर, भिंतींवर, उशांवर, गाद्यांवर आणि ते पण चांगले टेणे, टम्म फुगलेले, अगदी बिन्धास्तपणे हिंडतायत. इतके ढेकूण आयुष्यात कधीही पाहिले नव्हते. शेवटी त्या मित्राचे अम्ही काही जणांनी जोरदार ब्रेनवाशिंग केले आणि पेस्ट कन्ट्रोल त्याच्याकडून करवून घेतले. आता तो मिपाकर मित्र पूर्णपणे जरी नाही तरी बर्‍यापैकी ढेकूण विरहित जीवन जगतोय. ढेकणावर आलेली ही ढेकणांचा अड्डा ही मजेदार कविता पाहा.

सीओईपी हॉस्टेलचा विजय असो ! जबर्‍या रे ब्याट्या, मजा आणलीस एकदम. गवि, लेख उत्तमच. काही काळ शिवाजीनगर आणि कसब्याच्या वाड्यात राहिलो असल्याने बरेच रिलेट करता आले. पुढच्या भागाची वाट पहात आहे. - (हॉस्टेलवाला) छोटा डॉन

धन्यवाद डान्राव :) सीओईपी हाष्टेलचा विजय असो! विजय असो!! विजय असो!!! पुढच्या भागाची वाट पाहतोय मीपण उत्सुकतेने. (ए २०६, आय २०४, डी- २०३ अन डी २०३ वाला ) बॅटमॅन.

अरे ह्या ढेकणांपायी कसबा पेठेत माझ्या मित्रांनी एक गादी जाळली आहे. मी मात्र जेव्हा ढेकूण चावायचे, तेव्हा मालकाला फोन करुन चावायचो.

ढेकूण लै झाले की कॉटा रूमबाहेर आणायच्या. त्या आधी सगळी अंथरुणे-पांघरुणे झाद झाड झाडायची, तिथून काही ढेकूण बाहेर पडायचे. हे प्रीप्रोसेसिंग झाले, की मग कॉटांवर पेपर अंथरायचे-शक्यतोवर पुणे टाईम्सची रद्दी. शिवाय काही पेपर असे गुंडाळून त्यांची चूड करायची. मग ती पेटवायची. आणि सगळे पेपर जाळायचे.
अगदी जुन्या आठवणी जागवल्या आणि जळक्या ढेकणांचा वास आला. ;))

>>>येण्याच्या आदल्या रात्री ब्राऊला मिठी मारुन रडलो. पण आता पूर्वीसारखं घुसमटवणारं जोरदार रडू येत नाही.. म्हणून वाचलो. नि:शब्द झालोराव. ___/\___

वा मस्त सुरुवात आहे. चालू द्या. आम्ही ही होतो एके काळी फक्त पेठ नाही तर कोथरूडला!! तुमचे बारीक निरिक्ष्ण आवडले.

मस्त लेख... ढेकणांच्या आठवणीने हळवा झालो. अनेक महिने तो प्राणी दिसलेला नाही. :(

मस्त लिहिलेय गवि. येऊद्या पुढचे भाग लवकर. बाकी मला घरमालक्/मालकीण यांचा कधी त्रास झाला नाही. फारच प्रेमाने वागायचे. अगदी पुण्यात पण ;) माझ्या पार्टनर्सनी मात्र परस्पर घर विकायचेच बाकी ठेवले होते. ;)

आमच्या रत्नागिरीच्या शेजार्‍यांनी त्यांचा डबल बेडरूम फ्लॅट ६ मुलग्यांना रहायला दिला होता. मालक फक्त पैसे गोळा करायला यायचा. काही काळातच तिथे १२ मुलगे राहू लागले. रोज २/३ वेळा आंघोळ्या करून त्या पोरांनी सोसायटीच्या तोंडचे पाणी पळवले. टँकर मागवायची पाळी आली. आम्ही अधून मधून तिकडे जातो. एकदा ३ महिन्यांनी गेले तर दाराला टेकून चपलांचा स्टँड आणि त्याच्याबाहेर चपला आणि बुटांचा खच पडलेला. मी तिथेच आरडाओरडा केला आणि स्टँडसकट चपला जिन्यातून खाली फेकून दिल्या. कोणीही बाहेर आले नाही! मग सोसायटीच्या सेक्रेटरीकडे रीतसर तक्रार केली. तेव्हा तिथे रात्री दारूच्या पार्ट्या चालतात क्वचित अनोळखी मुली दिसतात; आम्हाला इथे रहायलाही भीती वाटते असे काहीबाही इतर लोक सांगू लागले. मग सगळ्यांनी मिळून त्या फ्लॅटमालकाला त्या पोरांना काढून टाकायला लावले. नंतर सोसायटीत शांतता झाली!

व्हरमाँट ची माझी घर मालकीण अतिशय सुंदर व अतिशय खड्डूस होती. सुंदर बायका/मुली खडूस असणे हा नियमच पाहीला आहे. (मारला खडा मोहोळाला अभी आन दो!!);)

हाहाहा "अभी" म्हणजे फक्त तूच का रे? रच्याकने - व्यत्यास ला इंग्रजी शब्द काय? :( कटते आता - प्रत्यक्ष संपादकांच्या धाग्यावर अवांतर बरं नाही दिसत ;)

वाह... मस्त सुरुवात... सगळं एकदम डोळ्यासमोर घडतंय असे वाटले.... तुमची ती खासियतच आहे म्हणा :) पुढच्या भागाच्या प्रतीक्षेत :) :)

गविंचा लेख, आणि आवडला नाही असे शक्यच नाही. ब्राउ एका वाक्यात चटका लावतो. बाकी हा आठवडा मूषक-मत्कुण-निर्दालन सप्ताह दिसतोय. तिकडे विक्रांतवरचे 'जंगी' किंवा 'घमासान' युद्ध आणि इथे चकमकी आणि दग्धभू धोरण. एकेकाळी मुंबईच्या लोकलमध्ये लाकडी बाके असत आनि त्यात भरमसाट ढेकूण होत त्याची आठवण झाली. अलीकडे मात्र ही जमात अस्तंगत होऊ लागली आहे असे दिसते. घरात ढेकूण,झुरळे, उवा अतोनात झाल्या तर ते अमंगळाचे लक्षण असते अशी समजूत ऐकली आहे.

+१ अजूनही पुढील लेखनाची वाट पहावी लागणार की काय? केळकरच्या प्रतिक्षेत सेन्च्युरी झाली. :(

वॉव गवि यान्चि नविन कथा... येउदे... येउदे... (अनुस्वार कसा देतात कोणी सान्गेल का?? प्लीज...)

पहिलं तर.. मला खूऊऊऊऊऊऊप बरं वाटलं तुमचं नाव नवीन लेखना मध्ये पाहुन.. त्यात परत केळकरची स्टोरी.. म्हणजे सोनेपे सुहागा...!! धन्यवाद गवि.. "गवि" असल्याबद्दल...!!

ब्राउ कोण ते ठाऊक नाहि (वाचन नाहि तेव्हढे), पण आपण जे जे म्हणुन लिहिता ते वाचुन आम्हि फक्त आणि फक्त "पुढच्या भागाच्या प्रतीक्षेत" असतो.

काहितरी नव्याची अपेक्षा घेऊन आलो होतो.. पहिला भाग छान आहे, पण तितके वेगळेपण नाही. :( गवि म्हटल्यावर जी अपेक्षा मनात येते ती पुढिल काही भागांत पूर्ण होईल याची खात्री आहेच म्हणा!

खोलीत ढेकणांसाठी व्यवस्थित फवारा मारला आणि जरा उदबत्ती लावली तर खोली तशी ठीक होईल असं वाटायला लागलं. हे वाचून जीवात जीव आला. आता थोड्याच दिवसात केळकर ला वाड्याचा मुक्काम मानवणार असा माझा होरा आहे, आपल्याला आयुष्यात कितीतरी वेळा एखादी गोष्ट , ठिकाण , स्थळ प्रथमदर्शनी अजिबात आवडत नाही , आपण नाक मुरडत लगेच तशी नापसंती व्यक्त करतो. मग हळूहळू लोणच्यासारखे त्याठिकाणी मुरत जातो. गावातून चाळीत लग्न करून येणाऱ्या चाळकरी महिला विशेषतः माझ्या आजीच्या पिढीतील बायकांचे असेच चाळी विषयी , चाळ संस्कृतीविषयी मत असायचे. मग त्या हळूहळू बटाट्याच्या चाळीतील पात्र बनून जायच्या ह्याचा त्यानंच पत्ता लागत नसे. गविंचे वाचन इतक्या दिवसांनी वाचायला मिळत आहे हीच खरे आनंदाची बाब आहे. आता नियमितपणे ही मालिका पूर्ण व्हावी असे मनापासून वाटते. ....

केळ्या इज ब्याक! आता मजा येणार :) आता लवकरच रुमवर रुळला की केळ्याच्या आयुक्षातली पैली 'म्हातार्‍या साधूसोबतची बैठक' येईल अशी आशा आहे. (आशा म्हणजे काय राव, रुमवरच्या ग्यांगचा तो एक धर्मच नै का? :) ) गविभाय, आने दो लवकर लवकर पुढचे भाग! - सोनकेळ्या

दिवाळी अंकाच्या संपादकीयनंतर गवि गायबच झाला होता. थोडाफार प्रतिसादांच्या कवडश्यांतुन दिसायचा. आता दरवेळी मिपा उघडताना वाड्यात काय नविन झालय याची उत्सुकता लागुन राहिल. अर्धवटराव

गवि.. पुढे येउंद्या! ते पाणी टाकलय किती ते बघायचं डिट्टो ! आमचे मालकही तसेच... आणि दोघं राहतोय सांगून गाव जमवणही टिपिकल. ढेकूण म्हणजे कहर.. भारतापासून अगदी अमेरिकेपर्यंतही त्यांनी पाठ सोडली नाही, इतकी दाट मैत्री आणि त्यात रक्ताचं नातं.. :-)) - (सदाशिव पेठेत रुम शेअर करुन राहिलेला बॅचलर) उपास

ढेकूण पुराण वाचून एक नक्की समजले की मिपाला ढेकणाची ALLERGY नाही मग माझी ढेकणावरची कथा दोनदा काढली का गेली असावी ? त्या संबधी विचारणा केली होती पण उत्तर अजुनी आले नाही . ढेकणाचा असाही त्रास होतो तर !!!