माझे पंतप्रधान[पदाच्या मुख्य इछुकां(भाग: ३/३)]वरील आक्षेप

काय राव..
शरद पवारांना वगळल्याने या धाग्यावर बहिष्कार ..
थांबा , तुमचा नाव आव्हाडांना सांगतो !

तीनही लेख वाचले.सगळे लेख वाचल्यानंतरच प्रतिसाद देईन असे म्हणून आतापर्यंत काही लिहिले नव्हते. सविस्तर प्रतिसाद नंतर देतो.तरीही एक मुद्दा:

प्रत्येक नेत्यामध्ये काहीना काही खोट आहेच.अगदी धुतल्या तांदळासारखा नेता मिळणे नाही.आपला नेता निवडताना प्रत्येक मतदार वेगळे मुद्दे लक्षात घेईल.मी जे मुद्दे लक्षात घेतो ते इतरांपेक्षा नक्कीच वेगळे असतील पण काहीतरी मुद्दे असतीलच.आतापर्यंत विविध नेत्यांमधल्या खोटींवर प्रकाश पाडला आहे.पण त्याबरोबरच चांगल्या गोष्टींवरही प्रकाश पाडला जाणार आहे का?अर्थात तसे करावेच हा आग्रह नक्कीच नाही पण एक तसे होणार का हा एक प्रश्न.विविध पैलूंवर ऋषिकेश नक्कीच चांगल्या पध्दतीने लिहू शकतो याची खात्री आहे म्हणून हा प्रश्न.

हे साहेब प्रधानमंत्रीपदाच्या दडपणाखाली अगदी पहिल्या झटक्यात कोलमडुन पडतील. आता कुठे ते राजकारणाच्या भट्टीत उतरले आहेत. त्यांची माती कितीही सकस असली तरी मडकं पक्कं व्हायला पुरेसा शेक मिळणं आवष्यक आहे. मडकं कच्चं राहिलं तर ना धड राज्य सांभाळणं होईल ना केंद्र. जनतेच्या भ्रष्टाचारविरोधी सेण्टीमेण्ट्सला राजकारणात प्रॅक्टीकली सुशासन आणायची नामी संधी आलि आहे दिल्लीसत्तेच्या रुपाने. प्रधानमंत्री पदाच्या हव्यासापायी तिचं मातेरं होऊ नये असं वाटतं.

शरद पवार सगळ्यात बेस्ट कॅण्डीडेट. पण खासदारांची भक्कम संख्या पाठीशी नाहि. तरिही येनकेनप्रकारेण ते सत्तासोपान चढलेच तर तुटपुंज्या रसदेतही ते आपली चुणुक नक्की दाखवतील.

शरद पवार सगळ्यात बेस्ट कॅण्डीडेट. पण खासदारांची भक्कम संख्या पाठीशी नाहि. तरिही येनकेनप्रकारेण ते सत्तासोपान चढलेच तर तुटपुंज्या रसदेतही ते आपली चुणुक नक्की दाखवतील.

हे खरे पण ते होणे शक्य नाही तिकदे उत्तरेत, दिल्लीत जरी याचे कितीही मित्र असले तत्र्र हितचिन्तक कमी कारण गमावलेली विश्वासहार्ता, अगदी महारष्ट्रात आपली पत गमावून बस्लेत ते.

विनोद१८

मनिष तिवारी काय वाईट आहे कॉग्रेसकडून.
आजच्या पंतप्रधानाइतका पुरेसा बधीर राहू शकतो ५ वर्ष,

क्लिंटनशी सहमत चांगल्या मुद्यांवरही बोलूयात...

धुतल्या तांदळासारखा नेता मिळणे शक्य नाही हे खरेच.

आपले नेते धुतल्या तांदळासारखे नसतीलही कदाचीत पण कापल्या कांद्यासारखे नक्की आहेत - कमीजास्त, पण डोळ्यातून पाणी नक्की काढतील. ;)

त्यांच्या आर्थिक धोरणांबद्दल मी साशंक आहे (कृषी कर्जमाफी वगैरे आठवत असेलच). ते प्रशासनिक कारभाराची चांगली जाण असणारे, कृतीशील व निर्णयक्षम नेते वाटतात हेही खरेच. पण पंतप्रधानपदाच्या व्यक्तीला परराष्ट्रधोरण व नव्या काळातील बदलत्या अर्थनितीची चांगली जाण हवी असे वाटते.

पवारांसंदर्भात परराष्ट्र धोरणाची पण जास्त काळजी वाटत नाही. ते अमेरीकेस देखील खेळवू शकतील असे वाटते. पण एकंदरीतच त्यांचे राजकारण हे खेळवण्यापुरतेच मर्यादीत राहाते आणि ते त्यांच्यात असलेले गुण वापरत नाहीत असे वाटते....

शिवाय सत्तेच्या राजकारणात मोदींपेक्षा पवारांचा द्वेष करणारे अधिक असतील असे वाटते. शिंद्यांनी म्हणूनच मधेच गुगली टाकून त्यांना अडचणित आणायचा प्रयत्न केला का असे वाटते... त्यामुळे ते पुढे जाण्याची शक्यता वाटत नाही.

बा़की तुम्ही चर्चिलेल्या नावात फक्त मुलायम आणि केजरीवाल हेच राष्ट्रीय स्तरावर येऊ शकतात. दोघांच्याही बाबतीत डावीकडे झुकणे, समाजवाद हा (कदाचीत आश्चर्य वाटेल तुम्हाला पण) अधिक महत्वाचा मुद्दा नाही. सद्यस्थितीत अतिरेकी समाजवाद कोणीच करू शकणार नाही आणि टोकाची भांडवलशाही आपल्याकडे येऊ देखील नये.. ती (टोकाची भांडवलशाही) मोदी पण आणणार नाहीत याची ऑलमोस्ट खात्री आहे.

मुलायम हे वैचारीक दृष्ट्या पुढे येण्यास तयार नाहीत हा प्रमुख मुद्दा आहे. त्या व्यतिरीक्त जुन्या वळणाचे राजकारण, भ्रष्टाचार, वगैरे मुद्दे हे अधिक देशासाठी पण मारक आहेत (युपीसाठी मारक ठरलेले आहेतच).

केजरीवाल हे मुलायमपेक्षाही घातक आणि विघातक प्रकरण आहे असे वाटते. "पुनी पुनी कितनी हो सुनी सुनाये..." असे वेगळ्याच अर्थाने सतत त्यांच्याबद्दल म्हणावे लागत आहे. हे दुद्रैवी आहे. तरी देखील त्यातून ते जर काही शिकले तर अजून काही वर्षांनी ते चांगला पर्याय ठरू शकतील.

एक लक्षात घ्या. निवडणुकीचा निकाल काही लागोत (आणि भिती वाटतेय की तो काहीही लागेल! :( ) पण मोदींना आज अनेकांकडून पाठींबा मिळत आहे, विशेष करून तरूण, सुशिक्षित, उद्योगधंदे वगैरे कडून, जे २-३ वर्षांपूर्वीपर्यंत "म" पण म्हणायला तयार नव्हते. याचा अर्थ त्यांना मोदींचे प्रत्येक धोरण आवडत असेलच असे नाही. पण किमान त्या माणसाने गुजरातमधे काहीतरी केले आहे. २०१२ च्या निवडणुकीत त्यांना ३१ टक्के मुसलमानांकडून पण मते मिळाली आहेत.

त्यामुळे मोदींना पाठींबा देण्यात जी काही रिस्क असेल ती कॅल्क्युलेटेड रीस्क असेल असे त्यांना पाठींबा देणार्‍यांना वाटत असावे. पण त्याहूनही महत्वाचे म्हणजे त्यांना पर्याय ठरू शकेल असा एक नेता दुसर्‍या पक्षात नाही अशी दुर्दैवाने परीस्थिती आहे. (पर्रीकर, चौहान हे भाजपाचेच चांगले पर्याय आहेत). हे असे का घडावे? हा कळीचा मुद्दा आहे. यातून केवळ जेंव्हा डोळे उघडतील तेंव्हा या पक्षांना विचार करावा लागेलच पण तो जनतेने देखील करायची वेळ आली आहे की एक अब्ज लोकसंख्येत नेतृत्वाची वानवा असावी अशी परीस्थिती होण्यासाठी नक्की काय चुकत गेले?

२०१४ च्या निवडणुकीत रालोआ सर्वात मोठा गट असेल (२०० च्या आसपास), पण मोदी पंतप्रधान होतील असे वाटत नाही. १९९६ प्रमाणे, बिगरकाँग्रेस, बिगरभाजप असा कोणतरी औटघटकेचा पंतप्रधान होईल. नवीन राजवट फारतर वर्षभर चालेल व २०१५/२०१६ मध्ये मध्यावधी निवडणुका होतील असे वाटते. दरम्यान काही अनपेक्षित घडले नाही (उ. युद्ध), तर मध्यावधी निवडणुकीनंतर १९९८/१९९९ प्रमाणे रालोआ अधिक बळकट होऊन मोदी पंतप्रधान होतील.

.या व्यतिरिक्त जयललिता,बिजु पटनायक,नितीश कुमार/शरद यादव वगैरे मंडळीही आहेत पण इतक्या लोकल नेत्यांनी पंतप्रधान होऊ नये असे वाटते

नविन पटनायक? ते संभाव्य उमेदवार असू शकतात् असे वाटते.देशात मोदींएवढे ते लोकप्रिय नसले तरी स्वच्छ इमेज्,अनुभव ह्या बाबतीत ते अनेकांना मान्य होतील
अर्थात आपल्याला मान्य असणे आणि निवडून आलेल्या खासदारांना मान्य असणे ह्यात बरीच तफावत असते!

यापैकी एकही नको! शिवाय त्या जयललिता, ममता, नीतीश वगैरे मंडळी एका पायावर तयार आहेतच! समाजवादी पक्षाने आज केजरीवाल यांचं समर्थन केलंय हे लक्षणीय आहे. शेवटी आपण कितीही चर्चा केल्या तरी राजकारणाच्या खेळाचा एखादा "माहिर खिलाडी" किंवा एखादे "सुयोग्य" प्यादे च पंतप्रधान होणार हे नक्की. जय लोकशाही!!