क्रिकेटच्या खेळाच अविभाज्य भाग म्हणजे स्लेजिंग! एकाग्रपणे खेळत असलेल्या बॅट्समनचं चित्तं विचलीत करण्यासाठी आणि एकग्रता भंग पावून आणि एखादा भलताच चुकीचा शॉट मारून तो बाद व्हावा म्हणून अनेकदा शेरेबाजी केली जाते. बहुतेक वेळा ही शेरेबाजी वैयक्तीक असते आणि एकमेकांचं गुणवर्णन करणार्‍या - विशेषतः 'फ'काराने सुरु होणार्‍या - खास शब्दांनी सजलेली असते हे वेगळे सांगणे न लगे! स्लेजिंगची ही कला रुजवली आणि मोठ्या प्रमाणात वापरण्यास सुरवात केली ती ऑस्ट्रेलियन कॅप्टन इयन चॅपल आणि त्याच्या सहकार्‍यांनी!

• भाग १
• भाग २

पुढे.. "मित्रांनो, आज मी तुम्हाला गोष्ट सांगणार आहे. माझ्या मैत्रिणीची. हो ती परत आलिये. आणि खरं सांगू माझ्यासाठी नाही आलिये ती परत. ती परत आलिये तिच्याचसाठी. आश्चर्य वाटलं ना? ती जर तिच्यासाठी परत आलिये तर मी तुम्हाला तिची गोष्ट सांगून का बोर करतोय? कारण ती जेवढी तिची गोष्ट आहे तेवढीच माझीही. वेडा म्हणाल मला खुशाल म्हणा,पण कुणासाठी वेड होण्यात जी मजा आहे, ती स्वतःसाठी शहाणे होण्यात नाहीये.

श्री निरंजन रघुनाथ चरित्र भाग 1

श्री निरंजन रघुनाथ चरित्र

माझे वडील कै. जनार्दन चिंतामण ओक यांनी साधारणपणे सन 1955च्या सुमारास आपल्या हस्ताक्षरात लिहिलेले बाड सहज हाती लागले. ... ते नेमके आज सहज अन्य काही दस्तावेज पडताळताना दिसले. व हे उर्वरित लेखन त्याला जोडून हे वाचकांना सादर.

बॉडीलाईन - १, २, ३, ४ फास्ट लेग थिअरीचा परिणामकारक वापर करुन इंग्लंडने अ‍ॅशेस मालिका जिंकली होती! या डावपेचाचं मुख्य टार्गेट असलेल्या डॉन ब्रॅडमनने ३९६ रन्स काढल्या असल्या तरी मेलबर्न व्यतिरिक्त एकाही टेस्टमध्ये ऑस्ट्रेलियाला विजयाच्या जवळपासही जाता आलं नव्हतं.

रंग्याने त्याच्या दप्तरातून सतरंजीची पट्टी बाहेर काढली आणि भिंतीच्या बाजुला बसलेल्या एका पोरावर खेकसला… “ए जाड्या, सर तिकडं. माझी जागा हाये ही. ” तसं ते पोरगं बाजूला सरकलं आणि रंग्याने आपली सतरंजी (पट्टी) तिथे अंथरली. अर्ध्या पट्टीवर स्वतः बसत, डोळ्यानीच मला पण बसायला सांगितलं. मी जरा घाबरतच खाली बसलो….. नेहमीप्रमाणे उन्हाळ्याच्या सुट्टीसाठी गावी गेलो होतो. गावातल्या शाळेला अजुन सुट्टी लागलेली नव्हती. रंग्याबरोबर गावच्या शाळेत त्याच्या वर्गात येवून बसलो होतो.

तिन्हीसांजेची वेळ होती. एका अभिजात संगीतप्रेमी मित्राला भेटायला त्याच्या सोलापुरातल्या एका चाळीतल्या घरी गेलो होतो. त्याचे वडील पट्टीचे व्हायोलिन वादक आणि निष्णात संगीत शिक्षक होते. घराचे दार सताड उघडेच होते. दारात पाऊल ठेवताच सतारीचे 'मारव्याचे' सूर कानी पडले. संथ आलापी सुरू होती. त्या सतारवादकाने धैवतापासून मींड घेत कोमल रिषभ असा काही नेमका लावला, की त्या स्वरात ओतप्रोत भरलेली आर्तता, व्यथा थेट काळजाला भिडली. एकही अवाक्षर न उच्चारता मी नादब्रह्मात बुडून गेलेल्या गुरुजींजवळ मांडी घालून बसलो. त्यांच्याशी फक्त नजरेनेच संवाद सुरू होता.