लहानाचा झालो मोठा, पंखात आले बळ, बुडलो ज्या रंगात तो माझाच रंगच होई, होती स्वप्न डोळ्यात, होते बळ पंखात, मागे न बघता, स्वप्नात जगत राही, सरले सगळे दूर, ठेविले सगळे मागे, आठवणींना सुद्धा आसवात बुडवित राही, झोकून देई स्वतःला, गुलाबी या चिखलात, शोधितो असे काय, न मिळून कशात राही, उघडून पाहतो मुठ, हात रिते दिसतात, रेषांची जाळी मात्र, सामोरी भुलवत राही, काही करू तरीही, तहान ही शमेना, वासनेच्या दलदलीत, अडकत मी राही, मृगजळामागे भ्रमाच्या, नेहमी धावत आहे, थकून जातो जेव्हा, घेरून निराशा राही, शोध हा संपेल, का होईल तो सुरु आता, अजणतेच्या अंधारात, मी घुटमळत आता राही, घेतला श्वास पहिला,

मला आय नाय, बाप हाय. आगीवाले डोळे त्याचे, अन जबान चाबुक हाय. निघतो रोज सकाळपारी धूर सोडत इंजनवाणी, जणू पटरी पायाखाली. ठरली ठेसनं ठरलं काम, येगळी माणसं येगळा दाम. येतो झिजून रातपारी धूर सोडत इंजनवाणी, वेडीवाकडी पटरी घेउन पायाखाली. पाठ लाऊन भिताडाला घाम पाजीत बसतो अन, 'काय केलस दिसभर?' जणू इचारतो सोताला.. 'काय नाय' जवाब मातूर माझा हाय. आगिवाले डोळे ओकतो, चाबुकवाली जबान ठोकतो, हातालाभी लई जोर, हाणतो मात्र आंगचोर. विडी-चूल पेटवून आत, रोजच्यावाणी डाळ-भात, खाऊन पडतो गपगार.. पाहत राहतो उदयापार. 'काय करणार?'

एखाद्या गोष्टीची माहिती नसताना, ऐकीव किंवा दृष्य निकषांवर ठाम विश्वास ठेवणारे, किंवा स्वत:च काहीतरी अंदाजपंचे चुकीचे समज करून घेणारे जण बरेच असतात. हे असे झालेले समज कुणी काही सांगून बदलणं महाकठीण असतं; ते अनुभवाशिवाय होत नाही. आणि मग ज्या विश्वासाने ते अशा काही गोष्टी सगळ्यांना सांगतात ते बघताना फार मौज येते. आंब्याचंच घ्या ना ! आंब्याचा ‘सीझन’ आला, की मुंबईतले मुंबईबाहेरचे (यात स्वल्पविराम नाही आहे बरं का) फार कौतुकाने, हिरीरीने आंबे घेण्याच्या मागे लागतात. त्यांच्यातल्या प्रत्येकाला ही खात्री असते की त्याने जो आंबा विकत घेतलाय, तो भारीच आहे सर्वात.