अपरं नाक उडवून, गालाचा फुगा फुगवून वर फुकाचा राग धरून, जेव्हा तु माझ्यावर रुसुन बसतेस.. आईशप्पथ....माझा सगळा लोच्या करून टाकतेस.......... मला काही सुचत नाही, काय कराव उमगत नाही. वर भोकाड पसरून, माझ्यावर इमोशनल अत्याचार करतेस.. आईशप्पथ....माझा सगळा लोच्या करून टाकतेस.......... काही केल्या बोलत नाहीस, विनवण्या करुनही हसत नाहीस स्वतः अबोल राहुन, भांडयांची मात्र आदळाआपट करतेस..... आईशप्पथ....माझा सगळा लोच्या करून टाकतेस.......... "चालता हो!!!,मला तुझं थोबाडही बघायचे नाही" अशी माजोरडी धमकी मला माझ्याच तोंडावर देतेस..... आईशप्पथ....माझा सगळा लोच्या करून टाकतेस.......... नाही लावली कधी चार बोटं त

सावधान मत्स्य पुत्रानों आयुष्यभर मासे मारणारा बगळा आता मगरीचे रूप घेऊन अश्रू ढाळण्यासाठी येत आहे, त्याला अचानक मत्स्य पुत्रांचा पुळका कसा आला, काही एक कळत नाही. आयुष्यभर बगळ्याने मासे सारे फस्त केले . घेऊनी वेश मगराचा. ढाळतो अश्रू आता. एका महानगरात एका मत्स्य पुत्राचा असाच जीव गेला: भुलूनी मगर अश्रुना जीव गेला मत्स्याचा. अर्पिली गांधी "चित्रफुले" ढाळूनी अश्रू मगरीने. सावधान! मत्स्य पुत्रानों घेउनी वेश साधूचा रावण हरतो सीतेला. जाणीव ठेवा इतिहासाची भुलू नका मगर अश्रुना.

प्रस्तावना: कविता आजकाल सुचत नसली तरी परम मित्र वल्ली यामुळे काही तरी लिहिले आहे.. नविन काव्य असे होत नसते म्हणुन काल आवडलेल्या कवितेला (धानजीरावांच्या) कवितेतुन उत्तर देत आहे मुळ कविता : तू ये... अरे द्यायचेच असेल तर दे आभाळालाही कवेत घेवु पाहणारे ते हात हं ! ते तुला कधी जमणारच नाही तोडलेल्या पाशावरती, कशास कुंपण अन भिंती शब्दांच्याच वादळांची कसली आहे कोणास भिती अरे गायचेच असेल तर गा ते स्वर बंदिशी मिलनाचे... हं ! ते तुला कधी जमणारच नाही हळव्या कोपर्‍याचे ..

तारे वेचू तूझियासाठी, म्हणून निघालो रात्रप्रवासि... सूर्याला माघारी ठेवून, मंद वाहत्या चंद्रपाशी... गळ टाकुनी, अगाध-आकाशी, याचक बनूनी, अनंत-अधाशि... तुटले तारे वेचत फिरलो, ध्रुव ताऱ्यासाठी मी झुरलो. 'ध्रुव' बांधण्या वेशी तुझिया, क्षण क्षण माझे, विकत राहिलो. माथी चढवून अखंड देणे, 'तारा' बनूनी देत राहिलो... तुटत राहिलो.. मिटत राहिलो...