जरी आम्ही असू व्ह्यालेन्टायीन दिन'दिवाणे' दरसाल गातो एकच गाणे छे छे ,ही नसे अपुली संस्कृती नसे ही अपुली परंपरा जाळा ती शुभेच्छापत्रे झोडपा त्या जोडप्याला पाश्चिमात्यांचे हे प्रेमाचे चाळे आम्ही आहोत मराठी मावळे प्रेमदिनाची आम्हाला गरजच काय ? हो हो,ते सगळ ठीकाय आम्ही तरी कराव काय आमची सेटिंग होतच नाय किती वर्ष पहावी वाट स्वप्नात दिसतो आंतरपाट बोलणे माझे घे मनावर नकोस सुंदरी राहूस तू सिंगल करूनच टाक शुभमंगल प्रपोज जरी बहु येती तुजला एक ना धड भाराभर वर गोंधळू नकोस पुकार स्वयंवर मुंबईमध्ये जो घेई घर त्यास मान तुझा प्रियवर...

संध्या होता मिलनाची खाट सजवली सख्यांनी … दारी दुग्धकेशर घेऊनी बावरते सौभाग्यकांक्षिणी… श्वासही तापले काया झंकारीली भानही हिरावले मग त्या कामीनी… जाणवावी कवेत तिच्या तनुतील शिरशीरी हरलाजऱ्या चुंबनी…. अश्व दौडवता यौवनाचे अनुभवावी गुलाबी श्वासांची जोडी बिलगूनी… पहाटजाग येई अलगद पिचलेला चुडा कुस्कारला गजरा ओलांडुनी… फितुरी विस्कटलेलं कुंकू, अन मोकळे केस ओरडून संगती सर्वा कहानी … गीत असे माधुरी सहसखी मोहिनी तुझ्यासवे गात रहावे हरदिनी हरदिनी….

तू गेलीस दूर कधी, मला कळले नाही, आणि, आज तुझे कान, माझ्या हाकेबाहेर. मी यायचो घरी, घामेज़ून दिवस भरून, कोमेजून... आणि, सगळा शिण टाकुन पदरात तुझ्या, शांतपणे झोपायचो. ऑफ़ीसमध्ये, तूझं नाव पुसल्या फळ्यावर, कोरडे ग्राफ चढत जात, आणि, ओले लागत उतरणीला. दिवस कमवायचो, गमवून दिवस. दोन दिवस तुझे माझे, हक्काचे, काढायचे होते... तारे-तारे निवडून सारे, ढग दूर सारायचे होते. पण त्याआधीच, स्पर्शाच्या परिघातच दूर झालो आपण, नजरेच्या टप्प्यातच, दृष्टीआड़ झालो आपण. तुझं पत्र मिळालं, 'काळजी घे' या दोन शब्दांत, दोन वर्षा