कितीक दिवस हे दुरुन दुरुन पहाणे मनातिल गुपीते सारीत सारीत बोलणे सोंग हे पांघरुन गुज मनी दडवून उगीच उगीच हासणे कितीक दिवस हे... हले ना ओठ जरी भाषेचा आड काही लपत्ये श्वासांची माळ तुझी कुणाचे नाव उरी जपत्ये,जपत्ये,जपत्ये कसल्याशा कळेला दाबीत दाबीत जगणे कितीक दिवस हे... सुनेसे गाव जसे, मनात भाव तसे दाटले भवती भिड जरी,एकटा जीव असे भासले,भासले,भासले आपुल्याच जीवाला जाळीत जाळीत रहाणे कितीक दिवस हे... फुटु दे बांध आता, मुखाचे बंध से सुटू दे भारला सूर उरी, जाऊ दे पार नभी भिडू दे, भिडू दे, भिडू दे हवे हवे असताना टाळीत टाळीत वागणे कितीक दिवस हे... गीत -- कौस्तुभ आपटे हे गाणे खालील लिंकवर ऐकू शक

दारूच्या या गुत्त्यावरचा, गुंता काही सुटत नाही.. किती उधारी दिली तरी ही, हिशेब काही मिटत नाही.. चकन्यामधले शेंगदाणे, मी बारीक्क नजरेनं मोजतो आहे, रोज एक्केक दाणा कसा, कमी कमी भरतो आहे.. एक दिवस एकच शेंग, पाहून आमचा सरकला.. 'म्हागाई माजली न् भौ', संप्या वेटर चिरकला .. आधीच साला बायको आमची, पगार आमचा करीत नाई.. शेट्टी उधारी ठेवीत नाई, अन् आता संप्या चकनापण देत नाई.. डोक्याला हात लावून, बाटलीकडं बघत बघत.. टेबलावर उभा राहून बोलला बाब्या मोडक.. 'सरकारनं आता तरी, गरिबांकडं पाह्यल पायजे.. बीपीयल(BPL) जनतेला, दारू फुकट झालीच पायजे.. बीपीयल(BPL) जनतेला, दारू फुकट झालीच पायजे..'

आकाश तारकांचा उतरून साज गेले अर्धोन्मिलीत नयनी एक स्वप्न साजलेले हा मंदगंध वारा विसरून तोच गेला निष्पर्ण सावलीचे एक पर्ण तरंगलेले बेधुंदल्या कळ्यांचे निःश्वास दाटलेले उन्मीलनाचे स्वप्न स्वप्नात पाहिलेले हलक्याच पावलांची ती वाट धुकटलेली स्मृतिगंधल्या मनांचे हृदय स्पंदलेले पौगंडल्या उषेचा प्रियकर नभी तो आला थरारले अधरही, आरक्त गाल झाले निस्तब्ध शांतताही विस्कटून सारी गेली पंखांतली कुजबूज, आसमंत व्यापलेले चेहर्‍यावरी बटांचे रेंगाळणे उगाच निःश्वासही उगाच, उगाच कूस बदलणे शराबल्या नजरेनं मनपक्षी कैद केला पुन्हा त्याच मिठीत हरवून सारे गेले...

कधी भास्करबुवा जे पाहू शकत नाहीत ते पाहण्याच्या प्रसंग येईल असं वाटलं नव्हतं पण म्हंटलं होऊन जाऊ दे! तेव्हा या विभागात आमच्या पदार्पणाचा प्रयत्न, त्यासाठी कारणीभूत झाली ती ही प्रेरणा आशा आहे की मूळ प्रेरणेच्या अनुषंगानेच आमचा प्रयत्न झालेला आहे. नाक्या नाक्यावर तुझा हक्क मला नाकारता येईना अड्ड्याची जुळवणी काट्याचा नायटा करतेय... मुजोरीची बारीक सयही मला दाखवता येईना परत आलेल्या पंटरांचीच सतत सालटी निघतेय... खातं होतंच कुठे?

तूझं मला आठवणं माझं देहभर उजळण कुणाची नजर न लागो काळोखात पणतीचं लकाकण कल्पी

लक्ष लक्ष दिव्यांचा दिपत्कार घडविणारी दिवाळी, अज्ञानाच्या अंधारातून ज्ञानाचा प्रकाश दाखविणारी दिवाळी, मरगळलेल्या थकलेल्या मनाला उल्हासित करणारी दिवाळी, वर्षभर कामात बुडालेल्या जीवांना सलग सुट्टी देणारी दिवाळी, कामानिमित्त दूर दूर विखुरलेल्या पिलांना घरट्यात आणणारी दिवाळी, धनत्रयोदशी,नरकचतुर्दशी लक्ष्मीपूजन,पाडवा,भाऊबीज एकत्र आणणारी दिवाळी, घनदाट अंधारया रात्रीतील अलौकिक दिपोत्सव म्हणजे दिवाळी, ************************************************************************* अश्या ह्या अलौकिक दिवाळी/दीपावलीच्या सर्वांना मनपूर्वक शुभेच्छा अनिल तापकीर आणि परिवार

शब्दाशब्दांवर तुझा हक्क मला नाकारता येईना अक्षरांची जुळवणी अर्थाचा अनर्थ करतेय ... वेदनेची बारीक कळही मला दाखवता येईना भरत आलेल्या जखमांचीच परत खपली निघतेय ... नातं होतंच कुठे? पण जे होतं ते मला आता निभवता येईना श्रावणातल्या सरींनी भिजूनही कोरडेच थेंब पुसतेय ... आठवणींची पानं पलटली तरी अजिबातच आवाज होईना कधीतरी तुला आठवण येईल आसवांची समजुत घालतेय ...