3

विसरता येत नाही , असे नसतेच काही मनाला सांधणारी नवी मिळतेच शाई.. किती जाती उन्हाळे , बदलतो चेहराही नव्या ह्या मोसमाची नवी मिळतेच ग्वाही चुकांना टाळताना किती केली हुशारी नवे दिसताच कोणी पुन्हा चुकतेच काही तिला वेटाळूनी मी प्राशिला गंध सारा तिला फोडुनी प्यावे असे उरतेच काही खरे ते शोधताना थके श्रद्धा मनाची भेटतो देव ही पण मनी गळतेच काही तिला राणी म्हणालो तिला देवी म्हणालो किती म्हटले तरीही जरा उरतेच काही नदीपात्रामध्ये मी सोडतो दीपमाळा परि गंगा जळातुन निघे भलतेच काही मानतो कागदाला ... वंदितो लेखणीला परि शब्दात अंतिम असे नसतेच काही अरुण म्हात्रे

आपण सर्वांनी 'अब्राहम लिंकनचे हेडमास्तरांस पत्र' कधी ना कधीतरी वाचले असेलच, ज्यात एका पालकाच्या भूमिकेतून शिक्षकांकडून असलेल्या सर्वच श्रेयस अपेक्षा व्यक्त झाल्या आहेत. पण ज्याच्याबद्दल ह्या सर्व अपेक्षा आहेत, तो केंद्रबिंदू म्हणजे विद्यार्थी, त्याच्या मनोव्यापाराचं काय?

एक होता काऊ आणि एक होती चिऊ. त्याचं चाललं होत मजेत; नेहमीचीच भांडण, रोजचेच हेवेदावे, धडे शिकवण, आणि पुन्हा ये रे माझ्या मागल्या. आणि एक होता पोपट, एक साळुंकी सुद्धा. दिवसभर त्याची पोपटपंची आणि तीच कर्णकर्कश किंचाळण. त्या पलीकडे पोचाव अशी इच्चा नाही आणि खंतही नाही. पिंजा-यात नसून पिंजा-यातच जगणारे काहीसे. मग एक कबुतर का नसाव? तेही होत. उबेजलेल्या वळचणीला बसून दिवसभर घुमायच, आणि घोग-या आवाजात कसलीशी भुणभुण करत रहायची. कोणाला दिसत नसली तरी जिच्या नजरेतून कोणीही सुटत नसे अशी एक घार सुद्धा होती; उंच आभाळात. पण त्याचा उपयोग एक तर स्वतः च्या पिल्लांपुरता किंवा एखाद सावज हेरायला.

नाती म्हटलं की डोळ्यासमोर येतात रक्ताची, मैत्रीची नाती. पण आपल्या आसपासच्या ज्या वास्तू असतात त्यांच्यासोबतही आपले जिव्हाळ्याचे, भावनिक नाते जोडले गेलेले असते. अशीच एक माझ्या लहानपणापासूनची माझ्या माहेरची वास्तू म्हणजे जिन्याची विहीर. बालपणी आजी, वडील, आई, माझा मोठा भाऊ व मी असे आमचे कुटुंब.