आज पुन्हा एकदा खूप काही हरवलं आहे. पोटात खूप काही तुटतं आहे. जगजीत सिंग साहेबांसारख्या एका मनस्वी सुरील्या, भावतरल गळ्याच्या धन्याला आज आपण मुकलो आहोत. एक खूप मोठा कलाकार आज आपल्यातून निघून गेला आहे. जगजित सिंग यांच्याच एका गाण्याचे रसग्रहण करण्याचा माझा हा एक प्रयत्न.

काही दिवस हरिद्वारला गेलो होतो. नाय नाय. प्रवासवर्णन वगैरे काय नाय.. नो वरीज.. तिथे दिसलेल्या एका "चिजे"वर मात्र हलकीफुलकी फुलक्यासारखी पोस्ट काढायचा मोह आवरला नाही. म्हणून गंगेचे फोटो सोडून बाजारभर हिंडून हेच करत होतो.. खास मिपासाठी.. काय?.. सांगतो.. सविस्तर साग्रसंगीत मुद्देसूद अस्ताव्यस्त माहिती देणार्‍या पाट्या हा पुण्याचा खास मानाचा तुरा आहे अशी माझी आजपर्यंत समजूत होती. पुण्याला पूर्ण मात देण्याइतकी नाही पण तरी चांगलीच कांपिटिसन अश्या पाट्या मला हरिद्वारात दिसल्या. तर त्यातली काही "ताझा तस्वीरें" इथे पेश करतोय. टिप्पणीची फार आवश्यकता नाहीच.

"दि मेसेज" या चित्रपटाबद्दल बऱ्याच दिवसांपासून लिहिण्याचे मनात होते.

Father Complex ५०शी ला आलो होतो,...छंद म्हणुन C++ चा क्लास लावला ति पण यायची क्लासला....असेल १९-२० ची..... काळीसावळि..पण उफाड्याची...माझ्या बाजुलाच तिचा कॉम्प होता.. बघितले कि हसायची...क्लास सुटला कि माझी वाट खाली थांबायची. सारखी माझ्या कडे बघत रहायची..... मला जरा सार संकोचल्यागत होत होते...काहिस ठीक नव्हत.. कारखान्याच्या कामासाठी मी ३-४ दिवस बाहेरगावि होतो.. ३-४ दिवसानि क्लास ला गेलो तर ति खालीच वाट बघत होति.. डोळे रडुन सुजलेले...’सर तुम्हि कुठे होता? मला किति काळजी वाटत होति तुम्हि आला नाहि म्हणुन" माझा हात धरत ति म्हणाली...सारच अवघड होत चालल होत मी बोललो नाहि...ठरवल द्यायची तिला समज.. एकदा

ज्याचे मी स्वयंघोषित शिष्यत्व पत्करले होते तो माझा गुरु, आद्य आर्किटेक्ट, स्टीव्ह जॉब्स अकाली हे जग सोडुन गेला. संगणक विश्वात स्वतःचे अढळपद निर्माण करूनच. सोशल आणि व्हर्चुअल जगात त्याच्याविषयी बरीच नविन नविन माहिती ह्या निमीत्ताने कळत होती. बरेच ब्लॉग्स आणि लेख वाचता वाचता कुठेतरी स्टीव्ह विषयी असलेल्या काही चित्रपटांची माहिती मिळाली. त्यात सापडला 'पायरेट्स ऑफ सिलीकॉन व्हॅली'.