पुभाप्र.

पण अनावश्यक जिलबी.

बरेच दिवसांनी गविटच वाचायला मिळतंय..पुभाप्र.

वाचतोय.

सुरूवात झकास. वाचतो आहे.

पुढचा भाग कधी?

जबर्या सुरवात ...

तिथे दिवसाही अंधार होता. आता हा अर्नी आतपर्यंत सोबत करतो की काय असं वाटायला लागलं.

=)) =))

आत गेल्यावर जो काही गुप्पकन अंधार झाला म्हणता. बसायचं कुठे तेही कळेना.

=)) =))

आता आपण बाहेर आलो की मालकीण उभी असणार चेक करायला या विचाराने आतच गोळा आला आणि दहा मिनिटांचं काम पाच मिनिटांत संपलं. संडासात नळ नव्हता. समोरच्या टाकीतून तीनचार वेळा डबा भरुन ओतणं भाग होतं.

खपलो =))

शेवटच्या एकाच वाक्यात कथन करणार्‍याचं मतपरिवर्तन झालेलं दाखवून पुढील दिशेचाही अंदाज दिलात. पुभाप्र.

छान वाटलं, येऊ द्या साहेब..

.

गवि कथन... वाचतो आहे.

जॉईन झाली वाटतं

पुण्यातले दिवस आठवले, याच टाईपची सुरुवात होती. अंधारलेल्या खोल्या, हिरवट थंडपणा, ढेकुण, काळपट चादरी, रंग उडालेल्या भिंती, अन् त्या पंधरा बाय बारामध्ये चार-पाचजण

Sequel आला... आता सगळे आधीचे पार्ट परत वाचून घेतो म्हणजे चांगली लिंक लागेल....

एकदा अशा वाड्यात कॉट बेसीसवर गेलो होतो. मालकीण बाईना गावावरुन अर्जंट बोलावण आल आहे असे सांगून एका दिवसात कल्टी मारली होती.पैशे द्यायचे होते म्हणुन वाचलो. नाहीतर एका महिन्याचा बांबू!

मस्त ओ …. पुण्यातल्या कॉट बेसिसच्या दिवसांची आठवण करून दिलीत. एकेक नमुने आठवले! :)

मस्त खुसखुशीत.. पण पुढचे भाग लेट आले की मग मजा गेली..

तुमची लिखाणशैलीच खास आहे

परवाच चर्चा करत होतो की गविंचं लिखाण हल्ली खूपच कमी झालंय पण तेव्हढ्यात ही मेजवानी आलीच.

बापरे वेगळच जग आहे हे!!! वाचतेय. रोचक वाटतय!

पुढचा भाग लवकर येऊ द्या!

या केळ्याच्या स्टोरीशी बरंच रिलेट करतोय मी :) पुभाप्र, लई वाट बघायला लावू नका..

लेखन वाचतोय. पुभाप्र. स्पानं कोट केलेली लेखनातली वाक्य जबरीच. :) -दिलीप बिरुटे

ज्जे ब्बात गवि!! बर्याच दिवसांनी केळ्या परत आला.

एखाददुसरा अपवाद वगळता, लिखाण आवडलं. पुढील भागाच्या प्रतिक्षेत आहे.

अशा ठिकाणी राहण्याचा स्वानुभव नसला तरी मित्र-भौ इ.च्या रूमवर जाताना अशा रूम्स लै पाहिल्यात. खत्रूड अन तर्‍हेवाईक घरमालक हा यांचा मसावि म्हटला पाहिजे. बाकी रूमची कंडिशनसुद्धा काही वेगळी नाही. अगदी असेच! पण मत्कुणसंहाराचा मात्र दांडगा अनुभग गाठीशी आहे. कॉन्सण्ट्रेशन क्यांपात माणसे मारल्याच्या थाटात ढेकूण मारत असू. ढेकणांशी आमच्या हाष्टेल लाईफमधल्या बहुत आठवणी जोडलेल्या आहेत.आठवल्या तशा शेअर करतो. -हॉष्टेलतर्फे ढेकणाचे म्हणून फवारले जाणारे औषध-विशिष्ट वास यायचा त्याला, थोडासा आवडायचादेखील. पण ते फवारल्यावर रूममध्ये बसणे अशक्य व्हायचे आणि काही तास रूम बंद ठेवण्याची आज्ञा होत असे. मग तोपर्यंत कुठेतरी बाहेर उंडारणे आले. काही दिवसांनी दुप्पट जोमाने ढेकणांची पैदास व्हायची, काऽही फरक पडत नसे. -ढेकूण लै झाले की कॉटा रूमबाहेर आणायच्या. त्या आधी सगळी अंथरुणे-पांघरुणे झाद झाड झाडायची, तिथून काही ढेकूण बाहेर पडायचे. हे प्रीप्रोसेसिंग झाले, की मग कॉटांवर पेपर अंथरायचे-शक्यतोवर पुणे टाईम्सची रद्दी. शिवाय काही पेपर असे गुंडाळून त्यांची चूड करायची. मग ती पेटवायची. आणि सगळे पेपर जाळायचे. कॉरिडॉर बंदिस्त असला तर अगदी कुणाची चिता वगैरे जळत असल्यागत दृश्य दिसायचे. मध्येच मग कोपर्‍याकापर्‍यातले ढेकूण पळताना दिसायचे. त्यांची पांढरी अंडी फुटायची, त्याचा आवाज व्हायचा कधीमधी. एखादवेळेस कॉटच्या जास्तच जवळ गेल्यास काही ढेकूण अंगावरही चढायचे. चूड नीट पेटावी म्हणून ठीकठिकाणी थोडे मेण पाडले जायचे, मग मधूनमधून चूड अशी भस्कन पेटायची. हे झाले ड्राय क्लीनिंग. काहीवेळेस गरमागरम पाणी ओतूनही चांगले रिझल्ट्स मिळायचे. पण हेही काहीवेळेस तितके लागू पडायचे नाही. कारण खोली कितीही झाडली तरी साले ते दर्‍याखोर्‍यांत लपलेले ढेकूण साले दाद देत नसत. मग अशावेळी एकच उपाय- ऑल ऑट सुलतानढवा. मला एकदा रात्री लै पिडलं होतं नालायकांनी, ३-४ ला अंगांग खाजवत चरफडत जागा झालो. मग म्हटले %^&%$ना आज काय तो इंगा दाखवलाच पाहिजे. झालं मग, कॉट वर सांगितल्याप्रमाणे खोलीबाहेर आणली. आणि यावेळेस कर्कटक घेऊन कोपर्‍यातले समस्त ढेकूण, त्यांची अंडी, सगळा बाजार उठवला. नंतर परत कॉट जाळून शुद्ध केली आणि कॉट निर्मत्कुण केल्याच्या महदानंदात सुखाने झोपी गेलो. त्यानंतर मात्र कधीही ढेकणांनी फारसे कधी पिडले नाही. एखादा ढेकूण अधूनमधून सरहद्द ओलांडून यायचा तितकेच. -ढेकणांचे वैशिष्ट्य म्हंजे चिमटीत धडपणी सापडत नाहीत. दाबले तरी लगेच मरत नाहीत. दोन बोटांच्या मध्ये शिग्रेटीगत धरले तर कुठे पळून जातील काही ग्यारंटी नाही. पण साले मोठे चिवट असतात खरे. एकदा एक रक्त पिऊन टम्म फुगलेला ढेकूण पाहिला, आणि त्याला मारण्याची मनुष्यसुलभ इच्छा मनात जागृत झाली. रूमचे कुलूप त्यावर आदळले. रक्त सांडले, पण ढेकूणबुवा आरामात तसेच पुढे चालले होते. संताप अनिवार झाला आणि हॅकसॉ ब्लेडने सरळ त्याला आडवे कापले. तरीही बेटा ३-४ सेमी चालून मगच शांत झाला. -माझा एक मित्र आम्रिकेत पदव्युत्तर शिक्षणासाठी गेला होता. तिकडे त्याचे काही दाक्षिणात्य मित्र होते, त्यांच्या रूममध्ये लै ढेकूण होते. इतके की शेवटी त्या रूममध्ये बसून बसून त्याच्या थ्रू ढेकूण मित्राच्या रूममध्ये पसरले. त्यांनी सगळ्या फर्निचरची वाट लावली, शेवटी सगळे फेकून द्यावे लागले. ढेकणांचा हा दबदबा सातासमुद्रापारही कायम असल्याचे पाहून डोळे पाणावले. (ढेकूण-उल्लेख पाहून गहिवरलेला) बॅटमॅन.