कविता

मी तुला पुन्हा भेटेन कुठे कसं माहित नाही, कदाचित तुझ्या कल्पनांची प्रेरणा बनून तुझ्या कॅनव्हास वर उतरेन की तुझ्या कॅनव्हास वरचीच एक रहस्यमयी रेखा बनून तुला शांतपणे तुला निरखत राहीन मी तुला पुन्हा भेटेन कुठे कसं माहित नाही. सूर्याचा एक किरण बनून तुझ्या रंगांमधे मिसळून राहीन की तुझ्या रंगामधे बसून तुझ्या कॅनव्हासभर पसरत जाइन मी तुला पुन्हा भेटेन कुठे कसं माहित नाही. धबधब्यातून मुक्त उडणाऱ्या तुषारांप्रमाणे तुला भेटेन आणि एक थंड अनुभुती बनून तुझ्या गळ्यात पडेन मी तुला पुन्हा भेटेन तुला कुठे कसं माहित नाही.

त्या वीर मुलास प्रेम.पूर्वक श्रद्धांजली , ज्याचे मृत.देह इस्तांबुल च्या समुद्र काठी मिळाले. इस्लामिक स्टेट (कवितेत त्यांसाठी कावळा अशी उपमा वापरली आहे) च्या आतंका पासून स्वतःच्या परिवाराची सुटका करून घेण्याच्या प्रयत्नात अत्यान्त् सध्या होडीतून आपल्या परिवारास घेऊन अथांग सागराचा प्रवास करणाऱ्या ११ लोकांना घेऊन जाणारी होडी सागरात विलीन झाली. ह्या लहान ३ वर्षाचे मृत देह मात्र सागराने परतावले , जगास त्यांचे कर्म त्यांना दाखवून देण्या साठी. एवढीच आशा कि हे हृदय विदारक चित्र पाहून तरी आतंकी मन बदलतील.

जीवघेण्या बंदुकांच्या फैरी फुटणारे बॉम्ब जीवाच्या आकांताने पळणारे रेफ्यूजी या सार्यांना समजावता येईल रे, पण तू, एका कधीच न संपणाऱ्या समुद्रात निघुन गेलास चिरविश्रांती घेण्यासाठी. तुला कस समजावणार आता !! खैर शांत झोपलेल्या माझ्या छोट्या मित्रा कायम तसाच रहा जिप्सी

जाती जन्मतात. जाती शाळेत जातात. जाती प्रौढ़ होतात. जाती जातीशी(च) लग्न करतात. जाती पहिल्या -कधी सोळाव्या रात्री आपल्याच जातीवर चढ़तात. मग अशा रीतीने जाती ..पुन्हा कंटीन्यू होतात. जाती गावा.बाहेरच्या 'म्हारवाड्याला' असतात. --- जाती शहरा.बाहेच्या 'झोपड़पट्टीलाही' असतात. जाती देशा -त्याच्या झेंड्यात असतात. जाती गरीबांच्या कातड्याला कायमचा चिकटलेला सर्वात वरचा 'थर' असतात. जाती अंतयात्रा, जनाज्याला असतात. जाती दंगली. सना-उत्सवालाही असतात. मंदिरा, मशिदी, गुरूद्वारयाला जाती असतात. नेमाटी, दाढी, पगड़ीलाही जाती असतात. जाती रक्षणाला असतात, जाती आरक्षणाला असतात. जाती निवडणुकीला असतात.

चाहुल- डोळ्यांत श्रुंगार भरताना, सौभाग्याचं लेणं लेताना, भरजरी शालू सैरभर नजर हिरवा चुडा जरीचा पदर फुललेला तिथेच असेल कुठेतरी मी नि:शब्द आणि गहिवरलेला... . . उत्फुल्लं- भरत्या सागरास पाहताना, आहोटिला चंद्र वाहताना, चमचम मोती अवखळ किनारा भरली मासोळी वादळी वारा सुटलेला. तिथेच असेल कुठेतरी मी तुझ्याच प्रितीत रमलेला... . . भणंग- आठवणींच्या हिंदोळ्यावर झुलताना, मागे वळून पाहताना, पहाटेचा सडा बाभळीच झाडं उजाड माळरान पाण्याचा माठ भरलेला. तिथेच असेन मी कुठेतरी, तुझ्याचसाठी हरवलेला...

अडगळीतला इतिहास !!! परवा जुन्या अडगळीत, मनाच्या एक जुने पुस्तक सापडले, इतिहासाचे जर धूळ झटकली त्यावरची अन मग जरा बाजूला वळून पहिले मागच्या बुक शेल्फ वर अजून काही पुस्तके होती इतिहास सांगणारी दोन्ही पुस्तके इतिहासाचीच, पण एक सनावळ्या मध्ये अडकलेले अन एक मात्र वर्तमानाचे अस्तित्व सांगतच भविष्याचा हि वेध घेणारे अभ्यासाच्या पुस्तकामध्ये शिवाजी महाराज, अन झाशीची राणी एखादा धडा किंवा चार ओळी अन जमलच तर एखादे चित्र इतक्यातच संपून जातात आग्र्याहून सुटका किती कष्टाची आणि जीवावर बेतलेली होती आणि "मेरी झांसी नाही दुंगी" म्हणायला किती मोठे जिगर पाहिजे हे आम्हाला माहीतच नाही , कारण आम

अगं, कसली तुझी ती स्वप्नांची गाठोडी, कसल्या तुझ्या त्या शब्दबंबाळ राती, कसली तुझी ती आठवणींची नाती, मी कधीच पाचोळ्यात भिरकावली होती. नुकत्याच वाहुन गेलेल्या तपाला, ही एक माजुरडी सलामी होती. मी उदास होतो, हताश होतो, निष्प्रभ प्रांगणात , माझे दु:ख उगाळून घेतो. तुझ्या डोळ्यांतील चांदणे, मी टिपांत गाळून टाकतो. चाललेल्या या विषण्ण तपाला, ही एक टोचरी सलामी देतो. तुझ्या स्वप्नांचे शिंतोडे, घरादारात हुंदडत राहो. तुझ्या अल्लड रातींची पाखरे, आभाळभर उडत राहो. तुझ्या वैराग्याच्या खपल्या, रानोमाळी झरून जावो. येणाऱ्या आव्हानी तपांना, ही सलामी जिव्हारी जावो.

सकाळ-संध्याकाळ फेसबुकवर किंवा इतरत्र स्वतःच्या कित्येक कविता, चित्र, लेख प्रसवणार्‍या आणि स्वतः अनन्यसाधारण कलाकार असल्याचा साक्षात्कार झालेल्या फेसबुकी प्रतिभावंतांना सविनय अर्पण! आपल्या दिव्य प्रतिभेची गिरणी अशीच अविरत, अहोरात्र चालू द्या! काल्या-पिल्या जनतेला गिरणीच्या धुराने खोकला आला तरी बेहत्तर, माघार घेऊ नका.... अजून एक - take it with a pinch of salt, don't read too much into it!