कविता

कायं झालं कसं झालं नाई काईचं कयलं, उभ्या पिकाचं वावरं यकायकी उलंगलं १ आता लोकं डोयापुळे होतं चांदनं खेयतं, यकायकी कुठूनं हा आला अंधार पयतं २ रेती थापटूनं खोपे किती पायावरं केले, पायं काळतां भाईरं सारे खचूनचं गेले ३ मनातले मांडे सारे मनातचं रायले , पोटरकी धांडे नाई ते नाईचं निसयले ४ झाळं पळलं वार्यातं आता कुठची सावली, गेला उळूनं सोनुला रडं रडली माऊली ५

अलीकडे घरी जाताना तसे काही न्यायचे नसतेच...... तेव्हा आराम खुर्चीसाठी पार्ले पुडा, शिलाई मशीनसाठी बॉबीन, पडक्या दातांसाठी चिंचाबोरे, अन मांजरी साठी दूध, इतकेच किडूकमिडूक.... पण .... अलीकडे 'घरी' जातोच कुठे आपण?

दूरदेशी फिरताना जेव्हा नवलाईची हौस फिटलेली असते कर्तृत्वाच्या अश्व्मेधावर पळताना घरचे अंगण दूरावलेले असते कमावले काय,गमावले काय आयुष्याचे सगळे गणितच चुकलेले असते तेव्हा कळते कि, ज्याच्यामागे धावत होतो ते एक फक्त मृगजळ असते इथल्या माझ्या राजवाड्यात आता माझ्याशिवाय कुणीच बोलत नाही उशिरा उठल्याबद्दलचा आईचा ओरडा आता दूरुनही ऐकू येत नाही मिळवलेल्या यशाबद्दलची बाबांची शाबासकी आता पाठीवर पडत नसते तेव्हा कळते कि, ज्याच्यामागे धावत होतो ते एक फक्त मृगजळ असते रस्त्यावरच्या गर्दीतुन मिसळताना,मन मात्र एकाकी होउन जाईल तेव्हाच समोरुन आपल्या मित्रांची छबी हलकेस ओझरून जाईल वळुन पाहिले तर ती अनोळखी गर्दी आपा

सारं तसं ठीक आहे संथ जीवन चालले आहे तरीसुद्धा मन म्हणतं काहीतरी कमी आहे । तुझ्या आठवणींचा मेघ अजून आकाशात आहे …। दूर तू गेलीस त्याला एक तप उलटून गेले पाण्यासारखे क्षण सुद्धा इकडे तिकडे वहात गेले तरीसुद्धा मन म्हणतं काहीतरी कमी आहे । तुझ्या आठवणींचा मेघ अजून आकाशात आहे …। लग्न संसार मुलं-बाळं दोघं गुंतून गेलो आहोत रुळलेल्या वाटेवरुन खड्डे टाळत चालत आहोत तरीसुद्धा मन म्हणतं काहीतरी कमी आहे । तुझ्या आठवणींचा मेघ अजून आकाशात आहे …। मेघ कधी बरसत नाही , दूर ही निघून जात नाही सावली देणं टाळत नाही, साथ देणं विसरत नाही मनाच्या आभाळात होतीस तिथेच तू आहेस तुझ्या आठवणींचा मेघ अजून आकाशात आहे …।

मनवनात पातलीस.. मन्मनात मधुगडबड मन्मानस-हंसिनीस हृत्कोमल मधुबडबड! (मत्कविता चालते ही आगगाडी जर धडधड मद्रसिका का करिसि व्यर्थ अशी ती रडरड ?) : मिलिंद पदकी

ढ आळस देत मान वर काढता आली असती जग म्हणजे काय ते बघता आलं असतं हुशारपणाचं ओझं जरा हलकं झालं असतं कधी वाटतं ढ असतो तर बरं झालं असतं ||धृ|| पुस्तकांच्या उगाचच राशी जमल्या नसत्या गणित बिणीत गोष्टी मुळीच गमल्या नसत्या धरल्या असत्या रोज खपल्या हाता पायांवर क्रिकेट खोखोच्या मॅचेस रोज रंगल्या असत्या कट्ट्यावर मग गप्पा मारत बसता आलं असतं ||१|| शाळेपुरतीच नसते हुशारपणाची जोखड नोकरीमध्ये सुद्धा होत रहाते धडपड डिग्र्या हव्या, पोझिशन हवी, पैसे हवे नाही का! हुशार असून वाया गेला लागायला नको शिक्का तेंव्हा वाटत असून बरंच काही करता येत नसतं ||२|| ढ असणं कधी कधी वरदानच मुळी असतं तुमच्याक

मी ही निळा रंग निळा रंगांच्या जातं कुळा स्वयमेवा-रंग कधी खेळलो न मि ही खुळा स्वप्नांचा रंग नवा दिसवे तो बहु बरवा रंगुनीही जाइ त्यात दिसला तो आत्म खुळा रंगांचे देश नवे काय त्यात दिसत हवे? तो हिरवा हा पिवळा त्यातचि मी एक निळा रंगांनी काय दिले ? दालन ते बहुत खुले शिरूनी मग आत त्यात हो तू ही बहुत-बळा त्या गावी एकटाच नसतो कुणि सावळाच असला जरी कुणिही तसा तो असतो बहु विरळा रंगांची पंचमीच असते ती नित्य नवी त्यात दिवस-जोडताच असते ती बहुत हवी परी त्याच्या पाठून तू पाहि काहि दिव्य कळा धरिती कुणी एकट्यास लडबडती त्यास खास आवडते काही त्यास ?

रणरणत्या दुपारी एक पक्षी सिमेंटच्या गॅलरीत आला. तहानेने हा हा करीत होता. ‘ तहान तर संपत नाही. सहन काहीच होत नाही. उडू कसा, जगू कसा? एक झाड सापडत नाही!’ मी म्हणाले, ‘रहा माझ्या घरात!’ काचेच्या तावदानावर चोच मारीत म्हणाला, ‘आमच्या बापजाद्यांनी ते ही केलं. आरशांच्या मागे, दाराखिडक्यांच्या वर, अगदी तुमचे संडासबाथरूम ही सहन केले. आता, घरांनाही तेवढे उबदार कोपरे राहिले नाहीत.’ कोरडे डोळे पाणावत जराशाने म्हणाला, ‘भर दुपारी, निष्पर्ण वृक्षावर अंडी घालायची हिम्मत आता होत नाही. इतकं उडून दूरदुरून अन्न पाणी आणण्याची शक्ती आमच्यात आता राहिली नाही. आम्हाला सुखाने मिटू द्या. अखेरच्या श्वासासाठी एखादे पान

उंच भरारी घे पाखरा आकाशात स्वप्नाच्या दाही दिशा तुजला बोलावतात सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला पंखात बल आणुनी आणखी उडाया विसरलास जरी घरट्याला तरी आठवण ठेव ममतेची विसरलास जरी भूमीला तरी आठवण ठेव मातीची सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला पंखात बल आणुनी आणखी उडाया जाशील सुखाच्या वाटेवर पण चालावे लागेल आधी दुखाच्या काट्यांवर. दिसतील अनेक मृगजळ पण भुलू नकोस त्यांना सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला पंखात बल आणुनी आणखी उडाया भेटतील तुला अनेक दुष्ट तर काहीच सुष्ट मैत्री कर सुश्तांशी पण वैरी करू नकोस दुष्टांना सांग जरा आकाशा थोडे उंच वाहायला पंखात बल आणुनी आणखी उडाया उंच भरारी घे पाखरा आकाशात स्वप्ना

एके दिवशी अशी अचानक समोर माझ्या आलीस आणि भूतकाळात मला तू घेऊन गेलीस तुझ्या आणि माझ्या मैत्रीची चाले सर्वत्र चर्चा तुझ्या चाहत्यांनी पण आणला घरी माझ्या मोर्चा पण तू मात्र लग्नाचा आमंत्रण घेऊन आलीस एके दिवशी अशी अचानक समोर माझ्या आलीस आणि भूतकाळात मला तू घेऊन गेलीस तुझ्याकडे व्यक्त करायचं होत मला माझं प्रेम पण तू "हो" म्हणशील याचा नव्हता नेम माझी प्रेमाची भावना मनातच माझ्या विरून गेली एके दिवशी अशी अचानक समोर माझ्या आलीस आणि भूतकाळात मला तू घेऊन गेलीस पूर्वी इतकी "सुंदर" तू आजही दिसतेस केसाची एक बट गालावर तुझ्या आजही खेळते पण तू मात्र माझ्या उडून गेलेल्या केसांकडे पाहत मुक्त पणे हसलीस एके