कविता

"माझ्या सर्व विध्यार्थी मित्रांसाठी" (माझी पहिलीच कविता ) ऊठ मुला झडकरी आळस टाक झटकून | परिक्षा येता जवळी वेळ जाईल निघुन || करायचे आहे आईवडिलांचे स्वप्न साकार | तुझ्या शिवाय त्यांना नाही कोणाचा आधार | अभ्यास करि चांगला लाउनी मन | परिक्षा जवळी येता वेळ जाईल निघुन || आईवडीलांनी तुझ्यासाठी कष्ट केले अपार | प्रसंगी फक्त तुझ्याचसाठी सोसली उपासमार | शिक्षणाकडे लक्ष दे देऊनी ध्यान | परीक्षा जवळी येता वेळ जाईल निघुन || ठेच लागता तुझ, जीव त्यांचा तळमळे | आता तरी सोडुन दे तुझे ऊनाड चाळे | तुला करायला हवे अभ्यासात एकाग्र मन | परिक्षा जवळी येता वेळ जाईल निघुन || जिवनात असंख्य परिक्षा द्याव्या लागतात

बेमुवर्त पणे येथे, मद्याचे प्याले वागती यांना न कसली नीती, यांना न कसली भिती तो जो ऊभा राहिला, अन्याय बोलण्या काही तो ही म्हणे आताशा, मद्यात धुंद राही कोणीच आज येथे, शिरसावंद्य नाही हात जोडूनी तिष्ठलो, देव राऊळी नाही होती काल परवा, हिरवी डौल शेते केव्हा लिलावले त्यांना, आम्हा कळलेच नाही पाऊस अजुनही पडतो, न पडतो ऐसे नाही झाडांचे वॄक्ष व्हाया, आकाश मात्र नाही तो तुका थोर, त्याने अभंगही तरवले आम्ही करंटे आम्हाला,आमुचाच तोल नाही वाटे जरी निराशा, माझ्या स्वरांतुनी तुम्हाला मी बिभीषण एकटा, धनुष्य पेलवत नाही झटलो बांधावया सेतू,तरले दगड नाही लिहिणा-याच्या अहो आज, हातात राम नाही...

अजुनही आठवतंय... सुंदर पुरीया रंगलेला असतांना कटकन सतारीची एकचं तार तुटावी असे काहीतरी झाले होते ----- तू गेलीस त्या दिवसापासून हे असचं होतयं मग माझ्या सगळ्या कवितांचा पसारा मांडुन बसतो घरभर पानचं पानं आणि मध्ये मी ---- अमावस्येच्या रात्री हट्ट धरून बसली होतीस मला चंद्रचं हवाय त्या रात्री कागदाचा एक चंद्र करुन खिडकीच्या काळ्या काचेवर चिकटवला होता तेव्हा कुठे समाधान झाले तुझे ती बघ तिकडे त्या कोपर्‍यात त्या कागदाच्या चंद्रावरची कविता ती माझ्याकडे कशी रागाने बघतेय... ----- दोन आठवड्यांसाठी मी परगावी जातांना डोळ्यात दोनच टप्पोरे थेंब होते तुझ्या एकाने मला बांधून टाकले आणि दुसरा तुझ्या

इवलस तूझ बाळ वेदनांनी झाल लाचार म्हणे काय केल त्याने पाप सर्वांना सांग तु आज मखमलीची असतात स्वप्नांची पिसं अत्याचारी या दुनियेत हिरमुसली तुझी कुस ओढवली आहे सर्वांनी अंधाराची चादर तुझ्या या संसाराला लागली कुणाची नजर डोळ्यांच्या या पापण्या बघतांनाही लुकलुकतात अश्रुंच्या या सागरात थेंब रक्ताचे मिसळ्तात अरे जगाच्या माय बापा तुच आहेस ना सर्वांचा भाग्य विधाता मग दुर कर नशिबातला काटा तेव्हा करेल वंदन तुला दाता

सखे मला सांग, तू कधी विचार केलायसं? जेव्हा शरीरं थकलेली असतील, डोक्यावर चांदी अन् डोळ्यात मोती असतील, पायांना भराभर चला सांगितले तरी ते ऐकतीलच असं काही होणार नाही सग्गळं बोलून-सांगून झाले असेल, रुसून-फुगून झाले असेल भांडून-बिंडून झाले असेल, कष्ट वगैरेही करुन झाले असतील, शब्दांशिवायच काय नजरेशिवायही तुला माझे अन् मला तुझे म्हणणे नीट समजायला लागले असेल, अश्या त्या वेळेला जेव्हा मी तुला तुझ्या सुरकुतलेल्या गालांवरून हलकेच माझे थरथरणारे ओठ ठेवून तुझ्या सैल पडलेल्या कानात हळूच कुजबुजीन 'तु मला खुप आवडतेस' तेव्हाही तु अश्शीच लाजून, डोळे मोठ्ठे करुन 'चुप्प!' म्हणशील?

नावातकायआहे... यांनी ख.फ...सुना सुना झाल्याचे पाहुन तिथे शांति करायचे आंमंत्रण आंम्हास दिले..http://www.misalpav.com/user/7405 पण आमच्या मनातुन आज ही वेगळीच शांति बाहेर आली,,, तिचे बीजंरोपण केंव्हा झाले?-ते शोधायची हुरहुर लाऊन...

कामाच्या कागदांची होते भेळ तुरु तुरु तुझ्या गत पळतेय वेळ तुझ्यासंग वेळ मुळी काळतच नाय वेळेला फुटतात सश्याचे पाय हवी असते मला जेव्हा झोपेची कुशी तू मारत असतेस या बाबाला ढुशी बाबाच्या कडेवर होते तुला ख़ुशी आवडते तुला माझ्या खांद्याची उशी कीबोर्ड चे माझ्या तोडतेस बटण बाहुल्यांचे तुझ्या करतेस मटण हे पाहून आईला फुटतो घाम काय माझी लेक; टेन्शन येत जाम आजी आजोबांची लाडकी तू नात असतात ते तुझे गुण-गान गात आजीने तुझ्यास्ठी केला मासे-भात जेव्हा दिसला तुझा पहिला दात तुझ्या जवळ, म्हणजे boxing रिंग powerful आहेत तुझ्या डोळ्यांची भिंग हातात येईल ते मारतेस फेकून बाबाच्या डोक्याला टेंगळानची शिंग

जग बदलण्याची जिद्ध तुझी, कुठेतरी मनातच आहे खोल. आधी स्वतःला बदल मित्रा, घडवून आण मग बोल. विचारांच्या गर्दीत वाहून जाताना, तुझे कोणते, तुलाच कळेनात. तुलाच बदलावं लागणार आहे राजा कळून देखील का बर वळेना निर्धाराचे शीड प्रयत्नांची नाव आणि नावाड्या तूच अनमोल पैलपार जाणे आहे घडवून आण मग बोल पायाभरणी कल्पनेची क्रियेचा कळस मग देईलच यश तुला देव पण आळसाच्या दलदलीतून वाट आहे पाय जमिनीवर जपून ठेव प्रत्येक तुझ्या कृत्यामागे विचार तुझे असोत सखोल अरे पूर्ण होईल, तू सुरु तरी कर घडवून आण मग बोल तुझ्यासारख्यांनी इथे कल्पनेतच रमायचं त्यात हरवून, त्या साकारण्या आधीच दमायच न केलेल्या प्रयत्नातून न मिळा

कुठे आहेस तू? त्या तेजाळलेल्या रात्रीचे क्षण अजूनही रेंगाळतायत, तुझी लाल चुटुक टिकली माझ्या दंडावर घट्ट आहे, निसटलेला एक चुकार केस चिकटलाय त्या उशीवर, लांबसडक... कपाळावर तुझ्या ओठांची महिरपी मोहर, घरभर तुझ्या गजऱ्याचा मोगराच दाटलाय, अन् हातांच्या तळव्यावर तुझ्या गालांचा सायस्पर्श घुटमळतोय, ----- पण तू कुठे आहेस? ----- तू इतकी जवळ आहेस, कि तुला पाहू तरी कसे? जरा दूर जाशील तर पाहता येईल ना.. जराशी दूर हो... पाहू तरी तेजाळलेल्या रात्री मोगरा माळलेला गुलाब कसा दिसतो.... |- मिसळलेला काव्यप्रेमी -| (०१/०१/२०१३)

"एकटेपणा"...हा किती ओळ्खीचा वाटतो... रोज रात्री मला अन्धारात येऊन भेटतो.. मग आथवते ती शान्तता..जी सतत माझ्या सोबत असते... अनधारात चालू असते किड्यान्ची किरकिर.. तेवध्यात ऐकू येतो कोणीतरी बोलल्याचा आवाज... आजू बाजूला बघितल्यास तिथे कोणीही नसत.. सोबत असतो तोच तो "एकटेपणा".........(१) रात्री-बेरात्री पडलेल असते ते चान्दण... किती सुरेख दिसते त्यात,बागेतल्या फुलान्ची मान्डणी.. मध्येच येते ती वारयाची झुळुक..जी कानात काही सान्गू इछिते.. पण काहीच बोलत नाही माझ्याशी रुसल्यागत.. न बोलता निघून जाण्याने मी दुखावतो... परत ती माझ्याशी बोलण्याची वाट पाहतो..