कविता

या शहरात, इंद्रियांची भूमिका विस्तारते क्षणोक्षणी. देह शिणत नाही. पण, जीव शिणतो नेमाने. इथेही आहेत वारुळांचे चक्रव्युह, सनातन वेदनांचे अमानुष पर्याय, गिधाडं-प्रेतांच्या बेगुमान वस्त्या, सावलीला दिवस आणि करुणेला रात्र. इथे काळोखाच्या ओठांतून, बर्फाळ प्रार्थनाही वाहत जातात, अवरोधाच्या उगमाकडे. भळाभळा अस्तित्व सांडत गर्दी जगत रहाते, होकार नकारांमध्ये अडकलेल्या ऐतिहासिक आवृत्त्या... इथल्या किंकाळीतच, नग्न आत्म्याचा देह वस्रांसकट जन्म घेतो. भयमग्न आवेगात देह नग्न होतो. आत्मा वस्र घेतो... या गर्दीतच माझाही चेहरा असतो हुबेहूब. सुरा घेतलेले तरुण आणि फुलं माळलेल्या बायकांमध्ये. आणि मी असतो, काळोख ज

खरंच, आम्हा बायकांना काही म्हणजे काहीच कळत नाही आऊचा काऊ तो ह्याचा मावसभाऊ असतो पण त्याच्याबद्दल याला काहीच माहित नसतं सांगायला जावे तर ह्याचे लक्षच नाही आणि तरी म्हणे आम्हा बायकांनाच काही कळत नाही सकाळी तास न तास वाची पेपर एवढे काय वाचतो तेच मला कळत नाही गहू तेलाचे भाव मात्र याला कधी माहित नाहीत आणि म्हणे आम्हा बायकांना काहीच कळत नाही पाठवावे याला कधी भाजीबाजारात घेऊन यावा ह्याने ढीगभर शेपू अन कांद्याची पात घरातल्यांच्या आवडी निवडी याला ठाऊक नाहीत आणि म्हणे आम्हा बायकांना काहीच कळत नाही रात्र रात्र जागून पाहतो टी.व्ही. axn स्टार स्पोर्ट्स आणि स्टार मुव्ही सारखी तीच हाणामारी बघून कंटाळा क

चालताना तू थोडा थबकलास नुसताच थबकलास का दूरवर सोबत करण्याचा विचार तुझा बदललास? हाक मारताना तू अडखळलास नुसताच अडखळलास की ओठात माझेच नाव असण्याचा तुझा रिवाज तू बदललास? बोलताना तू जरासा थांबलास नुसताच थांबलास की माझ्यापाशीच मन मोकळे करण्याचा तुझा हक्कच तू विसरलास? निरोपाच्या क्षणी तू आवंढा गिळलास नुसताच आवंढा गिळलास की आयुष्यातून मला वजा करताना स्वत:लाच भागून मोकळा झालास? खरं सांग, सारे काही विसरलास? सारे काही संपले? खरच संपलय कि आजही प्रीतीचे नाव घेता तुझे जग सारे माझ्याशीच येऊन थांबलंय

नेता की अभिनेता ? लई नाटकी नाटकी या देशामधला नेता मतलबापायी होतो घडीघडी अभिनेता झोपडीतल्या दीनाची त्याला येई ना कदर पण खुर्चीसाठी खातो गरीबासंगे भाकर तसे तर खुर्चीदास सदा एसीतच राहे पण मतासाठी मात्र डोईवर भार वाहे पैशांशीच देणे-घेणे विकासाला मारी लाता परि भाषणात त्यांच्या करी विकासाच्या बाता आपल्या छाताडावर उड्या मारती हे मस्त डोळ्यावरले झापड काढा, राहू नका सुस्त • विश्वजीत दीपक गुडधे, अमरावती. ==================================

पेन होतं, कागद होता त्या रात्री तो जागत होता रात्र चढू लागली त्याला आशा वाटली चंद्र गोजिरा झाला गार वारा झाला मन कोरं होतं, कागदही कोरा होता तरी पेन कागदाला भिडला पाच मिनीटं तसाच राहीला, एक ठिपका करून वर आला रात्रभर हेच चालू राहीले श्वास चालू राहीले, आयुष्य चालू राहीले की नाही हे कळत नव्हते घड्याळाचे काटे सरकू लागले आज कविता होणार नाही हे कळू लागले रात्र संपू लागली पेनातली शाई सुकू लागली झोप येऊ लागली त्याने अखेर पेन उचलला आणि ’तिच्यामुळे’ एवढंच लिहून झोपी गेला ह्रषिकेश चुरी

वेळेवर झोपलं तरी,नीट झोप लागत नाय...! देवाधिदेवा यालाच , टेंन्शन म्हणावं काय??? ॥धृ॥ दिवसभराच्या थकव्यात, असं वाटत असतं... की कधी येकदा रातच्याला,आपलं घर दिसतं... पोटभर जेवून,एकदाचे पसरावे पाय...॥१॥ देवाधिदेवा यालाच , टेंन्शन म्हणावं काय??? ॥धृ॥ पोटासाठी कामाची वाट,तशिही चुकत नाही... समजा...आयतं मिळालं,तर मग सुखाची काय ग्वाही? सालं...असल्याच विचारानी टेंन्शनला,वेगवेगळे फुटतात पाय...॥२॥ देवाधिदेवा यालाच , टेंन्शन म्हणावं काय???

सावलीत माझ्या , सुर्यही विसावला, अमावस्येला आज , चंद्र कसा डोकावला , तु नसता समीप , पाऊसही सोकावला विजेचे येता भान , मागे मग सरसावला भिजवूनी चिंब धरतीला, , तोही मग सुखावला ओटी भरुन हिरवी तिची , तो , क्षणभरी विसावला.

पूर्वसूत्र : वसंततिलका (वसंत ऋतू. (Spring) त्याचा तिलक म्हणजे वसंततिलक. हे मराठीतील एक सुंदर अक्षरगणवृत्त आहे. प्रत्येक ओळीत १४ अक्षरे आणी त भ ज ज ग ग हे गण येतात. अक्षरगणव्रुत्तात एका ओळीत किती अक्षरे येतात आणी त्यांचा र्‍हस्व दीर्घ अक्षरांचा क्रम लघु गुरू ठरलेला असतो. उदा म म्हणजे तिन्ही गुरू अक्षरे.त्यामुळे व्रुत्ताची चाल ठरलेली असते. वसंततिलका वृत्ताचे प्रसिद्ध उदाहरण म्हणजे -की घेतले व्रत न हे अम्ही अंधतेने.(माझे म्रुत्युपत्र) ही सावरकरांची कविता होय. .) कवितेचे नाव : वसंततिलका वृत्त : वसंततिलका कवितेचा विषय :वसंततिलका (Spring) वसंत ऋतू. त्याचा तिलक म्हणजे वसंततिलक.

तुझी आठवण म्हणजे एक प्रवास मनात माझ्या तुझा फ़क़्त सहवास | ती येते काही क्षणासाठी पण हे मग स्वप्न तरी कशासाठी | मन हे खूळ तुझ्या स्वप्नात साजणे कधी येशील माझ्या मनात | -- मयुर