कविता

माणसान्चा देव रात्र झालि बाप्पा झोपला,माणसान्वरति भरपुर कोपला, दिवसभर देतात त्रास,काढुन ठेवतात एकच घास.

आंबिवली ठाकुर्ली डोंबिवली विक्रोळी ढुंडाळली चिंचपोकळी दातीवली कळंबोली आयरोली घणसोली उमरोली धाव घेतली कांदीवली खोपोली डोळावली केळावली आंबिवली बघून झाली घुमुन घुमुन मायला इज्जत गमावली छोकरी हाती नाय आली पुरब पश्चिम भेंडी पालथी घातली लोकलची गुंतावळी हार्बर मार्गावर कुणी नव्हतीच मुळी आपलेवाली घरवाली लोकल पोरगी शोधायला दरदर भटकलो चारो ओर मरमर भोईसर दहिसर अगदी पार खारघर वरी देख्खानी उल्हासनगर कोंबून लोकलमधे चिंबून खारावली पांढरी पॅन्ट झाली काळी आंबिवली ठाकुर्ली डोंबिवली विक्रोळी नव्हतीच अपल्या साली भाळी

"अर्रर्रर्रर्र...

जर तू असता तर तुला दिसले असते सुरे घेतलेले हात कल्ले कापलेलं शरीर निळ्याशार पाण्यातला लाल ढग तुला दिसले असते अजस्त्र शरीरावरचे निर्जीव भासणारे डोळे दिसलीही असती त्यात वेदना पण नसती दिसली दया याचना जर तू असता तर तुला दिसले असते काळे पिवळे पट्टे आणि त्यावर लाल जखमा भेदरलेले गोड बछडे आणि जमिनीवर आपटलेली शेपटी दिसले असते तुला थंड भासणारे हिरवे-पिंगट डोळे क्रोधाचा पेटलेला त्यात वणवा पण तुझ्या प्रार्थनेची वानवा जर तू असता तर तुला दिसले असते कुर्‍हाडीचे घाव सोसणारे महाकाय मूक वृ़क्ष चूड घेतलेल्या हातांनी पेटवलेले भीषण वणवे उघडे बोडके डोंगर त्यावरचे तुझे मंदिर आणि हातापाया न पडता समोर कोसळणारी झाडे

तुझी आठवण येते.... कितीही विसराव अस म्हणालो तरी, का..? कुणास ठाऊक पण...। तुझी आठवण येते.... एकट्यानेच चालताना वाटेवरूनही, तू सोबत असल्याची खोटी जाणीव होते आणि मग...। का..? कुणास ठाऊक पण-तुझी आठवण येते.... अचानक येऊन जातो एखादा मिस कॊल ह्या मोबाईलवर, आणि तो तुझा नसल्याची खंत वाटून जाते आणि मग...। का..? कुणास ठाऊक पण-तुझी आठवण येते.... कुठून तरी एखादा आवाज कानी येतो खोलवर जाऊन ह्या हृदयाला भिडतो, आणि तूच पलीकडे असल्याचे तो भासवून जातो आणि मग...। का..?

एक संध्याकाळ अशी...., गजबजाटात हरवलेली । गप्पा-टप्पांमध्ये मित्रांसोबत, हसत-खेळत घालवलेली । एक संध्याकाळ अशी...., दुःख सारे ते विसरलेली । सुखद साजिऱ्या क्षणांनी, तुडूंब भरून वाहिलेली । एक संध्याकाळ अशी...., डोळ्यां मध्ये ह्या साचलेली । मिटूनयेत म्हणता डोळे, ओघळुन खाली ती सांडलेली । एक संध्याकाळ अशी...., खाण्या-पिण्यात गुंतलेली । टेर खेचत एक-मेकांची, हास्य-विनोदात गुंगलेली । एक संध्याकाळ अशी...., रंगात साऱ्या ह्या रंगलेली । रंग..संगतीत मिसळून असे हे, चित्र देखणे ते साकारलेली । एक संध्याकाळ अशी....,

थोडासा विचार केलात तर तुमच्या एक गोष्ट लक्ष्यात येईल... की... आपलं हे आयुष्य फक्त, तीन कोनांच्या कोनाड्यात कोंडलेलं असतं । जसं भूत आणि भविष्या मध्ये, हे वर्तमान घुसमटत असतं । ह्या तिघां मध्ये चालू असतो एक अजबच खेळ... वर्तमान धावत असतो जणू, भविष्यास त्या गाठण्या साठी । पण भूत अडवून धरतो त्यास..., भविष्यात त्याने ह्याला विसरूनये ह्यासाठी । पुढे-पुढे जरा जास्तच रंगत जातो हा खेळ... वर्तमान जातो थकून, धावता-धावता त्या भाविष्या कडे । मग भूत येऊन म्हणतो त्यास..., थकला असशील तर..

हरवली आहे एक किल्ली मनाच्या कपाटात बंद केलेली गुपिते ओरखडे न पाडता बाहेर काढणारी हरवली आहे एक किल्ली बंद केलेल्या कानांचे कुलूप उघडून वादविवादात मूकपणे आक्रोशणारे सत्य ऐकणारी हरवली आहे एक किल्ली अपचनानंतर देखील उफ़ाळलेली भूक शमवून दयेची कोठारे उघडणारी हरवली आहे एक किल्ली अन्यायाच्या वणव्यात विझलेली वाणी चेतवून क्रांतीचा वणवा धडधडा बाहेर पाडणारी हरवली आहे एक किल्ली प्रौढत्वाच्या बेडयांमधे जखडलेले शैशवाचे निरागसपण मुक्त करणारी

कधी कधी हलकासाच पेपर उचलून मुद्दाम त्यावरच भाजी चिरून कधी उगाच रद्दी निट रचून नि रचेलेली रद्दी मुद्दाम पाडून        चोरून चोरून तू वाचतेस, हो ना? कधी धूळीवर, झाड़त असतांना कधी भांडयांवर, ते घासतांना काचेवर खिडक्या पुसतांना तर पानांवर पाणी घालतांना        चोरून चोरून तू लिहितेस, हो ना ? कधी ते "तेलकट रंग" भिंतींच्या अडून कधी त्या "पेंसिल" तिरक्या डोळ्यातुन कधी ती "पुस्तकं" अरशाच्या नजरेतून तर कधी "वह्या" फरशिच्या प्रतिबिम्बातुन        चोरून चोरून तू बघतेस, हो ना? बापरे!