कविता

बस स्टँड परवाच खुप कधीचा गावाकडे गेलो. तशी आठवण यायची पण सवड नव्हती होत. म्हणून वेळात वेळ काढून गेलो. आठवणीतल्या आठवणी आठवीत गेलो.

तुझ्या आठवणींचे झाड आज, अजुन एका वर्षांनी मोठे झाले! - अभिनंदन तुला. आपल्याला भेटून आज पुर्ण एक दशक झाले! दहा वर्षात ह्यां ॠतु सगळेच गेले गं येऊन अन पायाखालची मातीही गेले भिजवून जाणवले का तुला मात्र मनी? वियोगाचे मुळ कसे अधिकच घट्ट गेले होऊन!! असे कोठे ठरविले होते आपण? - मग असे का झाले? - सांगशील का मला? आपण लावलेले रोप्ट्याचे नकळत झाड कधी झाले! रोज आभाळाकडे बघत वाढतांना ह्या झाडाच्या फांद्या पसरल्या आहेत आता अधिकच रुंद हल्ली काळजी घेतो मी खाऊ नये कुणी कधी चुकून मोहक दिसणारी ह्या झाडाची विषारी फळे हे झाड जरी असले हिरवे - कापता येईल का ह्यास? - तुझ्या येण्यानं मात्र. अन्यथा नशीबी

प्रीतीचा वर्षाव प्रिये तू देऊ नकोस डोळयात अश्रूंना स्थान कारण अश्रू प्रीतीचा झरा आटवतो. प्रिये तू येऊ देऊ नकोस गालावर रक्त चंदन राग कारण राग प्रीतीचा झरा आटवतो. प्रिये तू करू नकोस ओठांवरून मद मत्सर तीक्ष्ण बाणांचा वर्षाव कारण मद मत्सर प्रीतीचा झरा आटवतो. प्रिये तू फक्त ऐवढेच कर..... तू हळुवारपणे केसांना मोकळे सोड , पाणीदार पापण्यांना हलकेच वर खाली कर , गोड गुलाबी गालांवर पारिजात फुलू दे , ओठांवरील रक्तिम लव हलकेच थरथरू दे, नि या जगावर प्रीतीचा वर्षाव कर . प्रिये फक्त तू ऐवढेच कर...

Two roads diverged in a wood, and... I took the one... And that has made all the difference. Robert Frost (1874–1963)

गवसला एक पाहुणा : लावणी पहाटलेली विभोर लाली उधाण वारा पिऊन आली मस्तीतकाया, धुंदीत न्हाया कशी उतावीळ झाली गं बाई उतावीळ झाली मन ऐकेचना, तन ऐकेचना जाई पुढे, पळते पुढे सांगू कुणा?

क्षण वाहणारे हातातून निसटणारे येतील का पुन्हा जुळून विसरता न येणारे क्षण भरणारे आठवणींतून झरणारे येतील का पुन्हा दाटून बु़जवता न येणारे क्षण चमकणारे निराशेस विझवणारे येतील का पुन्हा उजळून लपवता न येणारे कुणास ठाऊक ते येतील कधी धरतील हातात हात मैत्रीचे कधी मिठीस घेऊन एक्-मेकांस विसरणे चुकांस शक्य होईल का पुन्हा क्षण लांबणारे हवे हवेसे ते वाटणारे येतील का उतरून पुन्हा आयुष्यास ते हसवणारे - निनाव २४ अप्रिल २०११

काल परवा कधी तरी रक्तवर्णी वारुणी सोबत मिसळपाव पाहतांना मिकासोबत खरडाखरडी झाली त्यात मी दिलेला हा प्रतिसाद बहुदा कविता आहे असा 'सौंक्ष्यय' आला. फक्त मिकानेच का माझ्या काव्याचे भोग भोगावेत? या विचाराने मला दया आली. दु:ख वाटल्याने कमी होते असे शाहरूख खान म्हणतो, म्हणून ही एक शब्द करूण आणि भयाण कविता सगळ्यांनाच वाटून टाकत आहे.

असेलही कुठे कुठे आयुष्याचे गाणे खडतर वाटेवर सापडेल जिणे कशासाठी कुणासाठी रडावे अपार काय सख्या आणले तू, काय तू नेणार ? रोज रोज वजाबाकी एकेका श्वासाची लिहावीच कशासाठी कथा ह्या ऱ्हासाची ? हसतच द्यावी दाद प्रत्येक क्षणाला स्वतःचाच दोष उगा द्यावा रे कुणाला ?

कुठे लुप्त झाले फुले-भीम-बापू? किती ज्येष्ठ आहे, किती श्रेष्ठ आहे, किती सभ्य आहेत ही माणसे परी माणसासारखी वागताहे, असे चित्र नाही दिसे फारसे कधी भाट होई सख्या चेहर्‍यांची, कधी घोटती लाळ द्रव्यापुढे खरे रूप दावी असे धैर्य नाही, किती भ्रष्ट झालेत हे आरसे? "घराणे" उभे राहिले गावगावी, कुठे लोकशाहीस नेतो अम्ही? सग्यासोयर्‍यांचे अता राज्य आले, पदे भोगण्याला नवी वारसे जरा गंध नाही मुळी झोपडीला, नव्या इंडियाच्या युगाचा नव्या कुठे लुप्त झाले फुले-भीम-बापू, मिटवले कुणी पावलांचे ठसे? कुणी एक वेडा म्हणे जागवावी, अभय झोपलेली इथे माणसे परी घेतले सोंग ज्याने निजेचे, कळेना तया जागवावे कस

आज पावसाने हा कुठला नवा खेळ मांडला अवघे आभाळ काजळून कंठ माझा दाटला पंचप्राण शोषून माझे जीव असा टांगला तुझ्या स्मरणात भिजता कसा हा जडावला वर्षाव मोहरलेल्या तुझ्या स्वप्नांचा बरसला मनास माझ्या वाहवत क्षितीजास घेऊन गेला क्षितिजी तुझ्या स्मरणांचा आता वणवा पेटला वाहत आलेल्या मनास माझ्या चटका लावून गेला प्रेमओली नीरओळ पाऊस खिडकीवर सजवून गेला तव नाजूक कंठातील मोतीसराची आठवण देऊन गेला आज पावसाने हा कुठला नवा खेळ मांडला जीवास सुखावून काळजास हुरहूर देऊन गेला |- मिसळलेला काव्यप्रेमी -| (२१/०४/२०११)