कविता

हे प्रचंड पिंपळ झाड खूप जुने पुराने माझ्या लहानपणापासून जसेच्या तसे तरणे बांड सतत फुलत आपल्याच नादात हरवून स्वप्नात पाखराना आपल्या मांडीवर खांद्यावर जोजावत कित्येक पाखरांच्या पिढ्या त्याच्या खांद्यावर जगल्या ,वाढल्या, हरवून गेल्या दरवर्षी त्याला पालवी फुटते तारुण्याची झळाळी सोनसळ भूषवित आपल्याच तोर्यात आत्ममग्न ..!! तो उभा आहे मठात जुन्या वाड्यात त्याचा भोवती बांधून कट्टा किती पोरे म्हातारी झाली माणसे बदलली पिढ्या बदलल्या हां आपल्या दिमाखात उभा परवाच वाडा पाडून टोवर बांधायचे ठरवलेय पिंपळाच्या मुसक्या बांधून ठेवल्यात दोरखंडाने शुभमुहूर्त बघून त्याला फासावर

3

रेतीचा अख्खा ट्रक आला कामगार फावड्याने रेती काढीत ढकलू लागले बंगल्याच्या आवारात ....

निळे, जांभळे, केशरी, तांबडे मेघ मेघात मिसळले होते हाती हात एकमेकांचे बोटात बोट गुंफले होते नयनांशी नयन दोघांचे काहीतरी बोलले होते घेता जवळी साजणाने लाजूनी शहारले होते चुंबिताना अधर माझे स्वप्नी पाहिले होते - नाहिद नालबंद

धोतर फ़ाटेपाव्‌तर : नागपुरी तडका मारखुंड्याच्या घरामंधी पारखुंडा गेला धोतर फ़ाटेपाव्‌तर सोटे खाऊन आला ...॥१॥ गाढवाम्होरं भगवद्‌गीता वाचून काय होते? माणसाची अक्कल तरी भायच उतू जाते राखडीमंदी लोळू नको, सांगासाठी गेला उसण उतरेपाव्‌तर लाथा खाऊन आला ...॥२॥ मुद्दे आटून गेले की, हातघाईवर येणार शिवीगाळ करता करता, गुद्दे हाणून देणार माणुसकीच्या गोष्टी त्याले समजवाले गेला येता येता ढोरावाणी, रट्टे खाऊन आला ...॥३॥ पोशाखाच्या आधाराने, पारख होत नसते कपड्याच्या आतमंदी, नंगे लपून बसते मांडी उघडी दिसली म्हणून, झाकासाठी गेला होती नव्हती थेय आपली, अब्रू देऊन आला ...॥४॥ अरधकच्चं ग्यान लई,

ते गाणे तिन्हीसांजेला मन माझे फुलवून गेले दूर मला माझ्या गावी मज अलगद घेऊन गेले त्या नदी किनारी झाडांची हिरवी गर्दी वळणारी पाउलवाट किती वाटत होती आपुली ती हवा मस्त होती होती गाभुळलेली मज आठवूनी गेले ती तिन्हीसांजेची गाणी तिन्हीसांजेच्या डोंगर रांगा तो नाद अनामिक येई घंटीचा किणकिणनारा....!!

मी एक राधा.. ओळखलत ? नाही ना ? महाभारत ऽऽ... आठवतय काही ? राधा ऽऽ.. हो.. पण त्या कृष्णाची नाही मी सूतपत्नी, सूर्यपुत्राची माता.. राधा... अधोरेखीत होत आयुष्य माझ.. झाकोळलेल.. मान्य मी नाही कृष्णाची राधा अन नाही त्याचीच यशोधा माता पण मी आहे दानशूर कर्णाची माता... राधा.. अथांग मातृत्व माझ ..विस्मरणात गेलेल.. महाभारत म्हंटल की आठवतो.. आठवतो तो कृष्ण, अर्जुन आठवतो तो गंधारीपुत्र दुर्योधन आठवते यशोदा आणि पांडव माता कुंती आणि आठवतो माझा शापित सूर्यपुत्र ..कर्ण नाही आठवत पण .. ही राधा व्याकुळलेली काढली कवच कुंडले कर्णाची तेंव्हा हीच माता होती अश्रुंसहीत..

तारुण्य किती मस्त असते एक छान कविता असते तारुण्य म्हणजे सळसळनारा कल्लोळ असतो बेदम असा उत्साह असतो मस्तीचा एक डंख असतो डंख मारण्याची डंख घेण्याची हीमत म्हणजे तारुण्याचा कैफ असतो तारुण्याला नसतो भविष्यकाळ नसतो भूतकाळ त्याला असतो फक्त वर्तमानकाळ भूतकाळाने तो नाही मन रिझवत तो जगत असतो आजची स्वप्ने आणि ठाऊक असतात उद्याची बहाणे तारुण्य पाखराच्या मस्तिसारखे असते फुलपाखरासारखे झुलत असते काय करू नि काय नको त्यांचे मस्त एक गाणे असते तारुण्यात असते आभाळावर मुठ उगारण्याची हिम्मत कोठल्यातरी ध्यासाने त्यांचे मन जाते झिंगत काविता सुद्धा जमून जातात अस्सल मस्त टिकून राहतात जन

नार देखणी, जणू मोरनी, थिरके हिरव्या रानी नजर कट्यारी, टंच उभारी, मुसमुसलेली ज्वानी अहो राजसा, जवळी बसा, ऐकून घ्या मागणी माझी... ऐकून घ्या मागणी.. मान वळविते, जरा झटकते, डौल हंसापरी असा शिणगार, नव रत्नहार, गोर्‍या कांतीवरी विशाल भाळी, आणा बिंदली, लखलख चंद्रावाणी माझी... ऐकून घ्या मागणी.. गर्भ रेशमी, रंग कांचनी, शालू हा भरजरी मखमल चोळी, निळी जांभळी, नक्षी काठावरी कमर साजिरी, बंद चंदेरी, घाला मज आणुनी माझी... ऐकून घ्या मागणी.. धुंद गारवा, मनी काजवा, लुकलुक करतो भारी विडा केशरी, रंगतो परी, मैफ़िल सजते न्यारी बसा पळभरी, देह कस्तुरी, लुटेल दुजा कुणी माझी... ऐकून घ्या मागणी.. - प्राजु

मी तुमचे नाव ऐकून आहे तुम्हीपण मला नुकत्या नुकत्या नावाने ओळखू लागला आहात आपले शब्द मात्र एकमेकाचे छान मित्र झाले आहेत कोण हो तुम्ही.? कोण हो मी ..? हा आपण प्रश्न नाही विचारायचा कधीसुद्धा ..!! कारण आपले शब्द छान मित्र झाले आहेत आपले शब्द म्हणजे आभाळातील चांदण्या मुठभर उधळलेल्या .... आपापल्या परीनं चमकत राहतील चांगले मित्र होऊन मस्ती करतील करुद्या...! खेळूद्या ...!! आपण त्यांची मैत्री बघू कधीतरी मनात येते माझ्या: शब्दाचा मित्र जो आहे , जी आहे किती छान आहेत ....! मित्र जर ईतका छान तर त्याचे आई बाबा किती असतील .छान ...?