कविता

देवा..... जिथ जाईल तिथ तुझ अस्तित्व आहे. तुला चुकवून लपाव ही माझी वेडी आशा आहे. म्हणूनच देवा तस करण्यासाठी मी गोठ्यात जाऊन लपलो, तर ३३ कोटी देव घेऊन गाय मला बघत होती... घरात जाऊन लपलो तर , माझी माय मला बघत होती... जिथ जिथ गेलो तिथ तिथ तुझ अस्तित्व होत... जिथ जिथ गेलो तिथ तिथ तुझ रुप मला हसत होत... म्हणूनच देवा मी हा लपंडाव सोडला आहे. तुझ अस्तित्व माझ्यासाठी प्रेमाचा आधार आहे...

स्पर्श वाटतं कधी कुणीतरी यावं नकळत पाठीमागून वाटतं कधी कुणीतरी यावं अन फिरवावा हात माझ्या पाठीवरून वाटतं कधी कुणीतरी यावं अन फिरवावा हात माझ्या केसातून वाटतं कधी कुणीतरी यावं अन फिरवावा हात माझ्या डोक्यावरून वाटतं कधी कुणीतरी यावं अन फिरवावा हात माझ्या चेहर्यावरून वाटतं कधी कुणीतरी यावं अन धरावा हात माझा आपल्या हातात वाटतं कधी कुणीतरी यावं अन पहावं माझ्या खोलवर डोळ्यात वाटतं कधी मिळावं थोडं सुख, मिळावा थोडा आपलेपणा वाटतं कधी मिळावं थोडं सुख, मिळावा थोडा लळा वाटतं कधी मिळावं थोडं सुख, मिळावा थोडा लडिवाळपणा वाटतं कधी मिळावं थोडं सुख, मिळाव्या थोड्या गुददुल्या वाटतं कधी मिळावं थोडं सुख, मिळावं

आत्ताच एका चर्चेत एक महावाक्य वाचलं आणि लक्षात आलं की हा तर समस्त विडंबकांसाठी अफलातून कच्चा माल आहे. तेव्हा म्हंटलं आपणंच एक मिपावर छोटीशी स्पर्धा आयोजित करु. युद्ध माझा राम करणार | समर्थ दत्तगुरु मूळ आधार | मी वानरसैनिक साचार |रावण मरणार निश्चित || || इति अनिरुद्ध महावाक्यम् || ह्या धाग्यावर जो ह्या महावाक्याचे सर्वात दर्जेदार बिडंबन करुन दाखवले त्याला ह्या आठवड्याचा बिडंबक पुरस्कार देण्यासाठी मी स्वतः सरपंचाकडे शिफारस करेन. तर लोकहो येउद्यात एक से एक विडंबने.

हायवे वरुन गाडी सरपटताना अगदीच शेजारच्या ट्रेकवरून तुझ्या आठवणींची झुळुक गेली माझ्या बंधनाचेही वायपर थांबवु शकली नाही पुढची सुरेल बरसात! प्रश्नाचे वादळ करू लागले तांडव स्टियरिंग अगदी घट्ट पकडून स्वता:ला काही नाजूक प्रश्न केले का होत आपल प्रेम होत खास ? कळेना सगळी उत्तर का फितूर झाली विचारांची एग्ज़िट तर केव्हांच मागे गेली आत डेकवर किशोरच गाण चालू होत दिल आज शायर है गम आज नॅग्मा है ! शब ये गझल है सनम....... --------------------------------------------------------------------------------------- शॅम्पेन (पूर्व-प्रकाशित)

कविता माझी होशील का ? भेटलीस तू अवचित मजला, प्रीतिचा नव वसंत फुलला, प्राजक्त होऊनी वसंतातले, कवनी माझिया बरसशिल का ? कविता माझी होशील का ? रिमझिम रिमझिम पावसातल्या, च्रोरून अपुल्या भेटीगाठी, आठवणीत त्या चिब होऊनी, कवनी ओलेती प्रगटशिल का ? कविता माझी होशील का ? काय जाहले गमे न मजला, आभासे तू ठायी ठायी, आभासांचे गंध होऊनी, कवना गंधित करशिल का ? कविता माझी होशील का ? सांगायचे मज बरेच काही, मनांत तुझिया तसेच विरले, उकलूनीया ती गुपिते सगळी , कवन सांगता करशील का ? निरंजन वहाळेकर

स्मशानात जागा हवी तेवढी कसा जोम यावा खुरटल्या पिकांना, नवे बीज ते अंकुरावे कसे? तणांचाच जेथे असे बोलबाला, तिथे अन्य काही रुजावे कसे? पुन्हा आज होऊ नये तेच झाले, कशा थांबवाव्यात वाताहती? हवेनेच केला जिथे कोंडमारा, तिथे प्राण जाणे टळावे कसे? तुझा पिंड आहेच विश्वासघाती, तसा एक अंदाज आहे मला तरी जीव गुंतून जातो तुझ्याशी, मनाचे पिसे कुस्करावे कसे? जरी सत्य तू बोलतो मान्य आहे, परी त्यास आहे कुठे मान्यता? सही आणि शिक्क्याविना व्यर्थ सारे, पुरावे तुझे मान्य व्हावे कसे? कशी एकटी हिंडते रानमाळी, जरी अर्धवेडी न भीते कुणा तिला फ़क्त भीती जित्या माणसांची, पशूंना तिने घाबरावे कसे?

१ ठसे वाटेत बैलांच्या खुराचे दिसे डबक्यातले पाणी चहाचे उठे पाण्यावरी गोरे तरंग कुणाचे घासले पाण्यास अंग २ हवेचा येइ हिरवागार झोका झुले त्याच्यासवे डोंगरही अख्खा कसे हे साठवू सौंदर्य डोळी बहरल्या डोंगरावर रानकेळी ३ धुक्याचा सारला परदा हवेने उभे डोळ्यात हिरवेगार लेणे कळेना काय डोळ्यांनी टिपावे कळेना ओठ कोठे टेकवावे ४ निळा अंधार होता दाटलेला पिकांचा वास ओल्याशा हवेला कमी ना भासली कुठल्या दिव्याची अशी झगमग बघितली काजव्यांची... - वैभव देशमुख

आठवणींच्या जुन्या गाठी सोडवु, पुर्वीच्या घड्या पुन्हा उलगडू।। परत एकदा लहान होऊ, पुन्हा आपण वर्गात बसू। वह्या उलगडुन रोजच्या प्रश्नांना, मग्न व्यापातून उत्तरं लिहीताना। थोडं थांबुन वस्त जिवनात, हरवुन जाऊ स्नेह बंधनात। सर्व जगच जिथे शाळा, पुर्ण आयुष्य त्याचा फळा। जे मिळाले ते नशिब कोरले, जे गमावले ते हसुन पुसले। आठवणींच्या जुन्या गाठी सोडवु, पुर्वीच्या घड्या पुन्हा उलगडू।।