कविता

(धृपदात थोडी आलापी घेतली आहे त्यामुळे धृपद जरा लाबंल्यासारखे वाटेल. प्रत्यक्षात विठ्ठल उभा राहीला | मी तो डोळा पाहीला || एवढेच धृपद आहे. )

दगड......... दगडांना आपणच देव बनवतो, दगडांनी एकमेकां ची टाळकी फोडतो, दगडांनी ठेचून कुणी बळीहि घेतो, अन दगडाच्या देवालाच अर्पण करतो. दगड जोडून सेतू बनतो, दगड आकारून ताजमहाल घडतो, दगड तोडून कुणी बावरी खणतो, आज काश्मिरात दगड बॉम्बहि होतो, घडवणारे,जोडणारे, अन विध्वंसक, हात मात्र सारखेच असतात, “ माणूस ” जातीतील, माणसाचेच असतात. दगडांच आपलं बरं असते भल्याबुऱ्याची त्यांना जाण नसते विध्वंसक हातांच डोकं मात्र “ जाणत्या ” पुढारयांकडे गहाण असते. निरंजन वहाळेकर

फ़ुलझडी..........!!!! तो.... चार शिष्य,चार चेले, चार चमचे मागेपुढे चालायला, उदोउदो करायला कायम आपल्या दावणीला बांधून स्वत:च स्वत:विषयी लिहिलेले पोवाडे गाऊन घेतो त्यांचेकडून आणि एवढ्या शिदोरीच्या बळावर वाढवू पाहतो.... आपल्या श्रेष्ठत्वाच्या कक्षा......!! ते.... ते भक्तही तल्लीन होतात लोळवून घेत स्वत:ला त्याच्या चरणावर वारंवार त्याच्या पायाच्या धुळीचा मस्तकाच्या मध्यभागी टिळा लावत... होतात बेभान जणुकाही त्या चरणाखेरीज अन्य सर्वकाही निस्तेज,निष्प्रभ अशी स्वत:चीच मनसमजावणी करत... सदासर्वकाळ....!! क्षणिक का होईना पण चित्तवेधक ठरत असतेच फ़ुलझडी..........!!!! . .

कधी रागाने फटकारलं, तरी नंतर समजूत काढणाराही तोचं असतो. त्याच्यासोबत सगळ्या गोष्टी share करता याव्या असा best friend ही तोचं असतो. आपल्या वाईट संगतीबद्दल रागावणारा तोच असतो. पण चांगल्या friends सोबत जाण्याची मोकळीक देणाराही तोचं असतो. अपयशात धीर देऊन नवीन उमेद जागवणाराही तोचं असतो. आणि यशाच्या आनंदात आपल्या बरोबर नाचणाराही तोच असतो. आपल्याला स्वावलंबी व सक्षम बनवण्यास प्रयत्नशील असणाराही तोचं असतो. स्वतः उपाशी राहून आपल्याला जेवू घालणाराही तोचं असतो. जरी त्याला आईसारखी माया दाखवता येत नसली तरी मुलांच्या काळजीने पोखरला जाणाराही तोचं असतो. मुलांकडे कुणी वाकड्या नजरेने बघितले, तर मुलांचे

गणित माझं पक्कं आहे. देण्यातले भागाकार ,घेण्यातले गुणाकार अधिक उण्यांचा हा व्यवहार , नित्य करतो निर्विकार. बेरजेत मी तरबेज आहे वजाबाकीत मी हात्चा आहे अधिक उण्याच्याच्या या व्यवहारात , मी मोठा लुच्चा आहे . गणिताकडून अगणिताकडे , जाण्याची मनी आस आहे विश्वरुपी कोड्याच्या , उत्तराचा ध्यास आहे. गणित जमलं उत्तर जमलं , ताळा काही जमेचना व्यवहारातला हत्च्चा , या गणितात रमेचना. ईश्वराच्या अस्तित्वाचं , गणित मग मांडून पाहीलं गुणाकार भागाकार अन् घनमुळाने , त्याचं मूळ शोधू पाहिलं . घननिळाचं घनफळ , गणितात त्या मावेचना भक्तीनं भरलेलं माझं मन , मन गणितात रमेचना.

कृपया आंतरजालीय आथवा प्रत्यक्ष मैत्रीचा ह्या कवितेशी काहीही संबंध जोडू नये माझा एक मित्र हरवलाय मीच घातलेल्या पसा-यात एकदा चालत होतो रस्त्याने घालून हातात हात मधे खड्डा, खड्ड्यात मी हातातून सुटलेला हात इतकच आठवतय मला त्यानंतर दिसलाच नाही परत माहीत आहे मला आहे तो इथेच माझ्या आसपास पहातोय मला टपो-या डोळ्यांनी हसतोय गालातल्या गालात देतेय हा friendship band ---------XXXXXXXX------- त्याच्यासाठी म्हणाव रूसू नकोस ये परत परत नाही रे करणार असं नाही सोडून जाणार हात वाट पहातेय तुझी मी तुला तुझीच मैत्री परत करण्यासाठी !!! - सोनाली