कविता

गणपतीची आरती जय गणेश, श्री गणेश, नमो श्रीगणेशा आरती स्विकार करा, वंदितो परेशा ॥धृ॥ वक्रतुंड,तिलकउटी, दंत कर्ण न्यारी कमळ,शंख,फ़रशी करी, मूषावरी स्वारी खंड तिन्ही मुकुटमणी, समर्था नरेशा ॥१॥ पर्णजुडी हरळीची, रुची मोदकाची नारिकेल कलशाला, आम्र तोरणाची रिद्धिसिद्धी पायावरी लोळती हमेशा ॥२॥ तुच बाप,माय तुची, आम्ही तुझी लेक एक आस जीवनास, पंथ दावी नेक अभयहस्त पाठीवरी, ठेवुनि सर्वेशा ॥३॥ गंगाधर मुटे ................................................

सिच्युएशनः गल्लीत सार्वजनीक मंडळाचा गणपती बसतोय. दोन हिरो अन दोन हिरवीनी आहेत. म्युझीक सुरू..... (सुचना: एक ओळ हिरो नं एक म्हणेल अन दुसरी ओळ हिरो नं २ म्हणेल असाही बदल करता येवु शकतो)

श्री गणराया कृपावंत व्हावे श्री गणराया भूलचूक माझी हृदयी धराया ॥धृ॥ चिंतामणी तू चिन्मय देवा अनुतापी मी, तू करुणा ठेवा व्दारी उभा मी नाम स्मराया ॥१॥ भवमोचक तव मंगलदृष्टी अनुदिन लाभो तारक वृष्टी हा भवबंध पार कराया ॥२॥ अनुष्ठान हे तव पुजनाशी क्षणभंगुर मी, तू अविनाशी साह्य होई मज अभय तराया ॥३॥ गंगाधर मुटे ......................................................... सर्व मीपाकरांना श्री गणेश चतुर्थीच्या शुभेच्छा! .........................................................

पावसाच्या आठवांत माझा जीव चिंब झाला निथळत्या अंगणात गंध दरवळ ओला तगमग झाली शांत तृष्णा धरेची भागली काळी माझी माय पुन्हा कामाला लागली सृष्टी झाली झाली दंग गान वृक्षांचे आगळे साज मोत्यांचे लेऊन उभे पूजेला ठाकले असे भिजले गं मन जशा श्रावणाच्या सरी काया झाली हलकीशी निळ्या कान्ह्याची बासुरी....

मी आज ही त्या रक्ताच्या शोधात आहे. ज्यांनी अटकेपार झेंडे गाढले. मी आज ही त्या रक्ताच्या शोधात आहे. ज्यांनी मराठी मनगटांना स्वराज्याचे बळ दिले...... आज जो मराठ्यांना पुन्हा लढायला लावेल... हर हर महादेव पुन्हा गगन भेदून राहेल..... फूंकून रणशिंग ज्याने आकाशालाही आव्हान दिले.. मी आज ही त्या रक्ताच्या शोधात आहे... पूर्वी सारखे आज ही परकीय आक्रमण वाढत आहे.... माझ्याच मातीत आज माझी मराठी गाढली जात आहे..... सावरण्या तिचा हात मला बळ देणारा हवा आहे.. मी आज ही त्या रक्ताच्या शोधात आहे... -पंचम..

माणूस म्हंटलं, की अडी-अडचणी, चिंता-काळज्या, ताण-तणाव हे सगळं ओघाने आलं....पण अशाही वेळांना आपण आपला दृष्टीकोन सकारात्मक ठेवला, तर त्या चिंता-काळज्यांची बोच जरा कमी होते. मला माझ्या एका मित्राने मध्यंतरी सहज एक नेहमीचाच प्रश्न विचारला...म्हणाला, "कशी आहेस सांग !" मी माझ्याही नकळत सगळे वैताग-पाढे वाचले. कविताही लिहीली...ती पण अशीच आयुष्याचे रडगाणे सांगणारी..बोचरी !! पण मग एकदम वाटले की मला त्याला असेही उत्तर देता आले असते की! थोडेसे सकारात्मक... शेवटी सुखं आणि दुःखं या एकाच नाण्याच्या दोन बाजू आहेत. फक्तं नाणे उलटे करून बघायची देरी असते.

नाचू या, गावू या, चला चला सारे या

किती कथा, किती व्यथा..... इथून-तिथून, अशा तशा ह्याच्या-त्याच्या, माझ्या-तुझ्या चार भिंती, चार फरशा ! आत-आत खोल-खोल भिरभिर फिरता एक भोवरा... सांग ना आता कुठे-कसा शोधून सापडेल खरा चेहरा ? ? पापणीवर येवून थांबलेला थेंब ओठावर येवून लांबलेला शब्द... मन पछाडलेला एक प्रश्न, ही नियती, की प्रारब्ध ? ? ?