कविता

नशीबाला दोष देता देता नशीबाचा कौल घेता घेता, नशीबात तू पण असणारेस..... माहीत नव्हतं ! खडतर पायवाट तुडवत जाता काट्यांना त्यावर चुरडत फिरता, फुलासारखं तू जपणारेस..... माहीत नव्हतं ! अस्ताव्यस्त आयुष्य विखरता कणा-कणाने झुरता-झुरता, आपसुक, अलगद सावरणारेस..... माहीत नव्हतं ! आत खोल काहीसं तुटता मरत-मरत जगता-जगता, श्वास होऊन तारणारेस....... माहीत नव्हतं !!!

माझ्या येथील काव्याचे हे विडंबन म्हणावे की स्वतंत्र काव्य हे तुम्हीच ठरवा. आग कारभारनी हातरून टाक, चल घाई कर माझ्या झोपेची झाली आता येळ ||धृ|| दिसभर मी राबराबतो कष्टानं दमून जातो किती आटवन तुझी मला येई कामामदी बी लक्ष लागत न्हाई दोन घटका बसावं वाटं तुझ्याजवळ माझ्या झोपेची झाली आता येळ ||१|| कधी दिवसपाळीत दिस जाई कधी रातपाळी आडवी येई हातामधी हात तुझा कधी मी घेई? त्यासाठी ज

कवितेला नाव देण्याची (ठेवण्याची) आमच्यात प्रथा नाही, पण इथे आपली चार अक्षरं प्रकाशित करायची म्हणजे तिचे आधी नामकरण करणे आवश्यक असल्याने ही नवी कला आत्मसात करायच्या प्रयत्नात आहे. जिथे काही नाव सुचणार नाही तिथे कवितेची पहिली ओळच शीर्षकात घालावी म्हणते.

आता कुठे उजाडले आभाळ लागले मिळू सविता प्रकाश लागला या चांदण्यात विरघळू वेडेपणा सुखावला मी पाहिले जधी तुला तव चोरटा कटाक्ष गे मग लागला जिवा छळू येशील भेटण्यास तू जेव्हा पुन्हा मला प्रिये प्राणात माळ केवडा दोघे मिठीत दरवळू ना सांगता कधी तुला ना बोलता कधी मला माझे तुला तुझे मला मनमीत लागले कळू नाही कुठे उणेपणा संसारवेल मोहरे एकेक स्वप्न साजिरे साकारते हळूहळू -स्वानंद http://amrutsanchay.blogspot.com/

हवी कशाला मग तलवार ? मकरंदाहुनि मधुर तरीही शर शब्दांचे धारदार तळपत असता जिव्हा करारी हवी कशाला मग तलवार ?......!! शब्दच असती कवच कुंडले शब्दच चिलखत होती शब्दच होती आयुधे ऐसी नभास भेदुनि जाती शब्द खड्ग अन शब्द ढालही परतवती ते हर वार.......!! नवनीताहुन मऊ मुलायम कधि कणखर वज्रे आसवांनी भिजती पापण्या कधि खळखळ हसरे हीनदिनांचे सांत्वन करिती गाजविती दरबार....!! भुंग्यासम शब्दांची गुणगुण कधि व्याघ्राची डरकाळी शब्द फटाके,शब्द फुलझडी कधि नीरवता पाळी जोशालागी साथ निरंतर कधि विद्रोही फूत्कार ....!! सृजनशीलता-करुणा-ममता संयम विभूषित वस्त्रे हजरजबाबी, तलम,मधाळहि परि कधि निर्भिड अस्त्रे

कसं सांगू मी तुला, माझ्या प्रितीच्या फुला, तुझ्या वाचुनी मला, आता करमत नाही...... मी झालो वेडा-पिसा, हा रोग असा कसा, चारचौघांमधे मी, आता मिरवत नाही...... एकांतात बसुनी, तुझे चिंतन मनी, आठवण दुसरी, आता करवत नाही...... स्वप्नी छळते फार, खरं कधी येणार, मिठीत येना धीर, आता धरवत नाही..... मिठीत येना धीर आता धरवत नाही..... ही आमची उचापत

बर्‍याच दिवसांनी तिचा फोन आला उचलताना माझा काळजाचा ठोकाच चुकला "काय रे आजकाल फोन येत नाही तुझा कुणी दुसरं भेटलं म्हणून विसरलास का मला?" "तू असं म्हणावं याचं मला नवल वाटतं तुझ्या मनात नेमकं काय आहे हेच कळत नाही. फोन केला तर कधी स्पष्ट बोलत नाही नाही केला तर म्हणते मी का तुला आवडत नाही? ते सोड...... आज कसा फोन केला ते तर सांग." "काही नाही रे...... जरा मन मोकळं करावसं वाटलं. तुझ्याशिवाय दुसरं कोणी जवळचं नाही वाटलं एक प्रश्न पडलाय..... ज्याच्यावर प्रेम करते; त्याला कसं सांगू? तू माझा खास मित्र ना? मग तूच काहीतरी उपाय सुचव पाहू." "मी काय सांगू? माझीच व्यथा मी तुझ्या तोंडून ऐकतोय तुझं आणि