कविता

प्रेरणा : शुचिची चांदणशब्द तिरडी बांध करकचून||१|| खांदे चार भारवाही||२|| चिता जराशी निट रचा||३|| काडी लावता पेटेल धडधड||४|| दीर्घउसासे दु:खकल्लोळ||५|| सोडून माती सरिता सागर||६|| पंचत्वात करा विलिन||७||

आज पहाटे ९ वाजता कसेबसे डोळे उघडले आणि घाबरत घाबरत मी बाथरूम गाठले मातृदेवातेची बडबड चिडचिड नेहमीसारखी आज कानावर माझ्या कशी ती पडलीच नाही उशिरा उठूनही कोणी माझ्यावर तोफ डागली नाही टेबला वरती आई ने पोहे काढून होते ठेवले कसेबसे कोंबून तोंडी धावत पळत कॉलेज गाठले प्रवेश द्वारी पाहुनिया सरांची रागीट स्वारी परत मुकाट्याने फिरवली मी माझी बापुडी सवारी थेट मग मी लाडक्या fashion street वरी शिरले मनसोक्त कपड्यांच्या खरेदीत बुडुनी गेले गम्मत अशी घडली की मला सगळे फुकट मिळाले कारण अस्तित्व माझे कुणाच्याही खिजगणितही नवते नंतर मग मलाच माझी भीती वाटू लागली आणि मग आईची मऊ कुशी मला आठवली वाटल

अताशा मनाच्या पसार्‍यात राम नाही, बहाणे मनाचे…, दिलाशात राम नाही ! सुखाचे जरी हे पुरावे हजार हाती, मनाला कसा तो भुलाव्यात राम नाही ! इशारे फुलांचे…., अता भूलणार नाही, फुलांच्या मनी राहिला आज राम नाही ! कशाला हवे चंद्र.., तार्‍यांचे चांदणेही, अता चांदण्यांच्या लकाकीत राम नाही ! हसावे, रडावे, मना त्यात गुंतवावे, उसासे फुकाचे.., खुलाशांत राम नाही ! विशाल.

वाहणे खांद्यावरी ते, गर्भ …. कोवळ्या वासनांचे, रक्ताळलेल्या जाणीवा अन.. व्याकूळता ओल्या स्पंदनांची ! पेलणे ओझे सदाचे, माथ्यावरी संवेदनांचे.. गुंजती रंध्रात सार्‍या, गुढगर्भित कंपने… तृषार्त मुक्या शब्दांची ! सोसणे नकोसे अताशा, पराभव वेदनांचे… लढतो आहे जीव कधीचा, लढाई आपुल्याच… जिर्ण ओल्या जखमांची ! प्रश्न..प्रश्न ?; उत्तर नाही.., शोधणे नेहमीचे… शोधतो आहे आरंभापासुन कारणे … माझ्याच पराभवाची ! विशाल.

प्रेरणा - शुचि यांची अप्रतिम चांदणशब्द वंगणबद्ध ही सकाळ इसबगोल थॅन्क्स हिरव्या मिरच्या गरम मसाला दीर्घपार्ट्या अ‍ॅसिडीटी गरम घशाशी गुरगुर जरा तरी बाटली बूचबंद किंचित कळ बंद दार सुलभ सुलभ अतिआनंद

3

अरे ! अरे s s s रे ! ! ! जन्मलो तेव्हांच मृत्यो अरे ! भेट अपुली ठरली असे. यौवानांत मी, अन अचानक, आज तू द्वारी वसे. अधिरता तुज, काय वेडी मिलनाची आपल्या. लोक म्हणतील हाय हाय, मिलनासी आपल्या. . गेले आज विपरीत समयी, खंत ह्याची इतुकी नसे. गेले तुजसवे मी यौवनी शोक याचा सकलां असे. निरंजन वहाळेकर

प्रिय तुकाराम, काल तु सपनात आला अन् म्हणला, चल वैकुंठाला. मी हापकुनच गेलो हातापायाला दरदरुन घाम फुटला. च्यामारी तुक्या, तुला काय सवसारात इंट्रेस नव्हता. तु बरा आन तुव्हा इट्टल बरा. माहं तसं नव्ह रं दादा, पोरासोरायचं शिक्षान, म्हातारा-म्हतरी, त्यायच्या हौशी-मौजी, अजुन लय गोष्टी राह्यला आन तु म्हणतो चल वैकुंठाला. आपल्याच्यानं काय होनार नाय. तुव्ह मी काय ऐकणार नाय. टाळ चिपळ्याच्या आवाजात आरामात झोपलो. पर, माह्याच तसबीरीजोळ माहं गणगोत काहून रडून राह्यलं हे मातर कळत नव्हतं ?