कविता

चुकले माझे ---------------------------- शाळेला वनवास म्हणालो,चुकले माझे.. तासाला मी त्रास म्हणालो,चुकले माझे.. वर्गामध्ये गुरुजींना का वेड लागले..! केला ना अभ्यास? म्हणालो,चुकले माझे.. तातांनी मज असे फोडले नका विचारु.. मी झालो नापास म्हणालो,चुकले माझे.. रस्त्यावरती राडा झाला,डोकी फुटली . आयटम अगदी क्लास!!! म्हणालो,चुकले माझे.. कांदेपोहे,चहा पिऊनी किती लाजलो.. ही कॉफि फर्मास! म्हणालो,चुकले माझे.. मैफिलीतला बरा कवी तो भ्रमिष्ठ झाला.. का लिहिले बकवास? म्हणालो,चुकले माझे.. घोडादेखील त्या नवर्याचा जाम बिथरला.. तव घोडी झक्कास!

मंडळी, पुन्यांदा रामराम. आज परत ही लावनी ऐका. आजची लावनी लिहूनशान म्या या आयपीएल किरकेट च्या मॅचेमधी जशी हॅट्रीक करत्यात तशी सलग तीन दिवस ३ लावन्या लिहूनशान हॅट्रीकच केलीया. तुमी म्हनाल या सुक्काळीच्या पाषानाला काय लावनी चावली का लावनीवालीनं धरलं. पन काय सांगू मंडळी, आहो खिशात 'लय शिरीयस' मुक्तछंदी परकृतीच्या ४/५ कवितांचे ड्राफ्ट हायती. पन मन ह्ये लावनीकडंचं वळतया पगा. माझ्यासारख्या दगडफोडी करनार्‍या मान्साला आसं लय इचार करूं करूं लागलं म्हंजे माझं टाळकं कसं पहार लावल्येल्या कातळागत फुटतंया पगा.

आज आखिर कुछ लहू से, ऐसे गुजर रहा है.. कोइ पूछे तो कहेंगे, जनाजा गुजर रहा है.. बात कुछ ऐसी अनकहीसी, थी कही किसीने .. गूंज लेके अब-तलक, ये दिल संभल रहा है.. कुछ पलों की बस जवानी, कुछ समेटी यादें.. इतनाही सामां बचा था, अब के ये जल रहा है.. दागे उल्फत का जलाना, जुल्मे-फित्रत नही "सागर" जी के जलना, जलके जीना, सिलसिला ये चल रहा है.. --सागरलहरी.

दगडफोड्याचं गाणं (मेहनतीची लावणी: घावावर घाव घाला) मंडळी, लावणी म्हटली की ती शृंगाराची असावी/असते असा आपला समज. पण लावणी ही त्या पलिकडे जावून आध्यात्मिक किंवा सामाजिक पद्धतीचीही असू शकते. खालील लावणीत आपली नेहमीची हिरवीन थोडं वेगळं बोलतेय. ती काय म्हणते ते बघा तर खरं: दगडफोड्याचं गाणं (मेहनतीची लावणी: घावावर घाव घाला)

ही कविता मी रचलेली नाही पण मला ह्या कवितेचा कवी पण माहीत नाही.... ही कविता मला सरळ मोबाईल संदेश[एस.एम.एस.] द्वारे आलेली आहे पण खुप आवडली म्हणुन मिपा रसिकांसाठी देण्याचा मोह आवरला गेला नाही ...... आवड्ली तर अवश्य प्रतिक्रिया द्या.... "आई आहे मंदिराचा उंच कळस... अंगणातील पवित्र तुळस... भजनात गुणगुणावी अशी संतवाणी... वाळवंटात प्यावं असं थंडपाणी.... आई म्हण़जे आरतीत वाजवावी अशी लयबद्ध टाळी... आणि वेदनेनंतरची सर्वात पहिली आरोळी..."

कवितेचा मार ! ! ! जेष्ठ कवींचे संमेलन, भरले श्रोत्यांनी प्रांगण. कवींना चढे अगणित स्फुरण, श्रोत्यांची स्थिती दारूण. झडती कवितेच्या अगणित फैरी, ए के – 47 च्या माऱ्या परी. श्रोते जाहले सैरावैरा, धडकी भरे त्यांच्या उरी. आधीच समस्त श्रोते वेठीला, त्यात एक कवी अवतरला. छेडीला भीमपलास कवितेचा, उतावीळ श्रोते भैरवीला. . जाहले तास दोन तास, तरीही ना सरे त्याचा अट्टाहास. वदे एक श्रोता शेजारी स्त्रीस “ काही उपाय सुचवा हो “ ! वदली ती गौरांगना सत्वर, “ तुम्हीच काही सुचवा गुरुवर, सहते वीस वर्षे हा कवितेचा मार उपाय परी ना गवसला आजवर.

आधीची कविता आणि पूर्वपीठिका/संदर्भ इथे http://www.misalpav.com/node/11707 (पामेला ट्रॅव्हर्सच्या मेरी पॉपिन्समधील एका कथेवर आधारित) हा भाग जरा लांबला, पण मूळ कथेतील वर्णनाचा विस्तार पाहता हे ठीक वाटले. माझ्या संगणकावर घातलेले तक्ते दिसत नाहीत, म्हणून वाचायला अजून सोपी करता आली नाही. (असेच गेले दिवस बहु अन अशाच गेल्या रात्री अनेक थांबेना फडफडते शेपूट आणि नाचरे पाऊल एक) ..(येथून पुढे सुरू ....

सध्या मिपावर बऱ्याच अनुवादित कविता दिसल्या म्हणून ही रुपांतरीत कविता व त्यासंदर्भात मी लिहिलेला छोटासा लेख इथे टाकत आहे.