कविता

परवा एका क्लायंटला भेटायला म्हणुन "द लीला" च्या लॉबीत वाट बघत बसलो होतो. समोरच्या कोचावर एक बापलेक बसले होते. बडी असामी असणार ! पोरगी बापाला म्हणाली "डॅडी, ये बॉयफ्रेंडभी छोडके गया मुझे! " मला धक्काच बसला. ती चक्क पित्याला सांगत होती ही गोष्ट. अजुन मोठा धक्का पुढे होता, बापाची प्रतिक्रिया होती, "सो व्हॉट?". पण आवाज जरी निर्विकार असला तरी डोळे काही वेगळंच सांगत होते. त्याचे डोळे पाहून जे सुचलं ते हे.... डॅड, आय लॉस्ट माय सिक्स्थ बॉयफ़्रेंड! ती थुलथुलीत षोडशा, वैतागलेल्या चेहेर्‍याने, आणि वाढलेल्या पोटाने ..... आपल्या बापाला सांगत होती ! सो व्हॉट डिअर? लिस्ट संपली का तुझी? माझ्या एच.आर.

कृष्णसख्याची प्रीत राधिका सूर कन्हैया, गीत राधिका श्यामल करि अलगूज होउनी स्वरपुष्पे उधळीत राधिका नंदनंदनासंगतीत जणु रासरंगसंगीत राधिका श्रावणघन घननीळ बरसतो कदंबतळि झेलीत राधिका चंद्रसजण मुरलीधर गगनी, चांदणकण वेचीत राधिका मुकुंदकंठी वैजयंति, शिरी मोरमुकुट निरखीत राधिका देवकिनंदन झुलवित झूला, रोमांचित, पुलकीत राधिका देह श्याम अन् प्राणहि श्यामच, जणु अद्वैत, पुनीत राधिका जन्मजन्मिची सखी, हरीचे पूर्वजन्मसंचीत राधिका

खोड्या करून इतके दुर्दैव हासलेले पण गप्प राहण्याचे मी वचन पाळलेले हातांस काय ठावे मेंदीत रंगलेल्या गजर्‍यास काय ठाउक केसांत माळलेल्या कोठेतरी कुणावर खंजीर चाललेले... सनई नि चौघड्यांनी आहेत कान किटले दिसतेस तू तरी मी डोळे कधीच मिटले हृदयात आसवांचे मग सूर लागलेले... जपलेत घाव इतके - जणु मूल्यवान रत्ने या अक्षता म्हणू की फुटकी बिलोर स्वप्ने? होते कधी तुला मी सर्वस्व वाहिलेले... मेलो हजार मरणे, तरिही जगून होतो समिधा म्हणून काही स्मरणे रचून होतो होमात आज माझे आयुष्य पेटलेले... चिमटीत मावणारे सौभाग्य घे तुला तू विसरून जा मला अन् कर मोकळे मला तू झोळीत घाल माझ्या अस्तित्त्व फाटलेले...

सांब सदाशिव शंकर | नीलकंठ गौरीहर हे उमापती महेश | भूतनाथ गिरिजावर करि धारी त्रिशुल डमरु | हे नटवर शशिशेखर अंगि चिताभस्म लेप | सर्पमाळ व्याघ्रांबर मदन दग्ध करिसी तूच | हे त्रिनेत्र नंदीश्वर रौद्र तुझे तांडव ते | भीषण अन् प्रलयंकर शंभो कैलासनाथ | भालचंद्र गंगाधर तूच सत्य, शिव, सुंदर | करुणाकर, करुणा कर

आकाशाच्या खिडकीतुन सुर्य अलगद डोकवायचा, गर्भरेशमी त्याची किरणं आळसावलेल्या डोळ्यांनी मी टिपायचा. त्याच्या येण्याने आभाळाला लालसर झालर चढायची तीच पांघरुन माझी जाग ऊन्हे डोक्यावर येइतो झोपायची. ऊन्हं वितळायला लागली तेव्हा नकळत जाणवलं अरे..सकाळची कोवळीक आपण कधी अनुभवलीच नाही. विशाल

कृष्णसावळ्या केशांवरती कण वर्षेचा क्षण रेंगाळे , काजळडोही चमकता मोती पाहुनी चन्द्रही मनी जळे !! नागिणीसम तव बटा सळसळे कुठे पाहावे डोळा न कळे, उगाच लटका भाव नयनी जाणुनीया परि मनही चळे !! सखे तुझी ती मोहक कांती नवतीचेही मग भान गळे , पामर मी तव लावण्यापुढती प्रीत तुझी नच मला गमे !! तुझ्यात विरघुनी गेलो सखये विसरलो घटीका न पळे , कधीच गेलो हरवुनी नयनी प्रिये, माझे मला न कळे !! विशाल

निसर्ग माझा सोबती रममाण मी निसर्ग संगती डोंगर दर्‍या मने हिंडती तरंग लहरी मी नदी-सागरी माय बाप मज वृक्ष वल्ली फळे फुले ती सखे सोबती फुलपाखरे ती गोंडस हसरी कोकीळ स्वरात मज धुंदी मयुरासंगे तन डोलती पवन मुक्त मज छेडती वर्षा संगे स्वप्ने ओली दवस्पर्श तो रोमांचकारी ग्रिष्म वसंती आशा हिरवी शेत्-आगर ती अन्नदात्री विहीरी-तलाव तृष्णा भागती चंद्रचांदण्यांची दिपावली विजेची ती आतषबाजी सुर्य बिंबाचे तेज ललाटी संध्येची ती छाया अंतरी

जून महिना म्हणाला पावसाला... मी आलो, पण तू का नाही आलास? की येवू देतोस जुलै ला? तीच्यासोबत तूला मनसोक्त स्वतःत भटकायला.. आणि तीला मनसोक्त स्वतःत भिजवायला... की जुलै या मैत्रिणीसाठी... विसरलास जून या (जुन्या) मित्राला? पूर्वी मला भेटलास की मगच.. तीला भेटायचास... आता तीच्यासाठी मग.. मला विसरलास? ती आली की मी जातो... बघूया आता तू कुणाला आधी भेटतोस? अन कुणाला भेटीसाठी ताटकळत ठेवतोस? पुढच्या वर्षापर्यंत! --- निमिष सोनार, पुणे

पावसाच्या पेटलेल्या पाण्यात... वार्‍याच्या वेगवान वाटेवर... बेटावरल्या बहरलेल्या बागेत... आकाशाच्या अमर्याद आभासात... सागराच्या संथ सुरावटीत... सूर्यकिरणांतील सुप्त सप्तरंगांच्या साक्षीने... इंद्रधनुष्याचा इरसाल इब्लीस इशारा... "प्रियेसोबत प्यावा प्रणयाचा प्याला..!!" "प्रियेसोबत प्यावा प्रणयाचा प्याला...!!!" --- निमिष सोनार, पुणे

तुझी आठवण येता, निळा डोह फ़ेसाळतो पापण्याच्या तीरावर, भरतीचा पूर येतो.. क्षण निसटले जणू, मूठीतून जावी रेती शिंपलीत नयनांच्या, भिजूनिया गेला मोती गाज हृदयाची खोल, स्पंदनात तुझी सय विरहाच्या लाटा उंच, वादळाचे मला भय तुझे भास फ़ेनफ़ुले, ओंजळ ही माझी रिक्त खारवले स्वप्न माझे , नि आसवेही अव्यक्त अस्ताचलास रे गेला, माझ्या आकांक्षेचा रवी धूसरला चंद्र माझा, काळोखास बोल लावी दूर दूर क्षितिजाला, भेटण्याची आस व्यर्थ आठवांस अर्पिते मी, आसवांचे शंख तीर्थ - प्राजु