कविता

त्याच्या समाधीवरची फुले समाधीवर उधळलेला गुलाल... सोबत, रंग उडालेले; फिकुटलेले कुंकू, तिच्या कपाळावरले..... तिने ढाळलेली असंख्य कढत कढत आंसवे! त्यावर तिच्या वाट्याला,... सहानुभूतीचे फक्त कोरडे शब्द; त्याच्या हौतात्म्याची किंमत म्हणून.... !! ह्या बलिदानाचा जमाखर्च कधी लागणार? सुकल्या आंसवांशिवाय तिच्या ओच्यात काहीच नाही का पडणार?........ विशाल

orkuting हा माझा छ॑द आहे बरेच दिवस झाले मला scraps येण॑ ब॑द आहे तरीही मी सर्वा॑ना scraps करतच असतो scraps वाचण्याचा आन॑द मिळू देत असतो पण त्या॑ना साधा reply ही देता येत नाही पाठवणार्‍यालाही आन॑द मिळावा अस॑ कधीच वाटत नाही म्हणून काय झाले मी scraps पाठवतच जाणार आहे कारण orkuting हा माझा छ॑द आहे

खेड्यातला आणि शहरी मुलगा असशील बघत टिव्ही जरी तू विटीदांडू कधी खेळलास काय? खेळलास काय? नाय रे नाय, नाय रे नाय खॉत असशील ऑईस्क्रीम तू बांधॉवरची बोरं तू खॉल्लीस कॉय?

असा फिरे रानभर वारा हा पिसाटलेला जसा माझ्या रोमरोमी तुझा छंद दाटलेला मेघांच्या रुपेरी कडा एकाएकी काजळल्या तुझ्या मीलनाच्या आशा मनामध्ये उजळल्या खळाळून वाहे पुन्हा झरा जसा आटलेला इंद्रधनू झूल्यावर मन उंच झोके घेई कधी तुझ्या वाटेवर चातक होऊन जाई (जसा पाऊस होऊन तूच त्याला भेटलेला!) लखलखणारी वीज काळ्या अंगणात नाचे तुझ्या स्मृतींनी तेवती लाख दिवे झुंबराचे मल्हाराचे सूर छेडी जीव हा झपाटलेला अशा सुखाच्या धारांनी चिंब चिंब भिजताना ओल्या मातीच्या कुशीत नवा प्राण रुजताना साद घालतो प्राजक्त फुलांनी लपेटलेला

शब्दांशिवाय भावना दिसतात नयनी तुझ्या शब्द दडले डोकावून हसतात नयनी तुझ्या गजरा माळून माझे भाव टिपशी आरशात ताटवेच्या ताटवे फुलतात नयनी तुझ्या वीज येवून मिळावी पावसात चिंब मिठी थेंबहि मग पाण्याचे भिजतात नयनी तुझ्या तु जवळ असताना चंद्रहि मग लाजतो चांदण्याचे रंग कारण खुलतात नयनी तुझ्या तु समोरी येताच माझे शब्द देतो फेकूनी पाहूनच ऐकतो ते बोलतात नयनी तुझ्या निरोप कशाला घ्यायचा मनास वाटे जरी निरोपाचे हातहि मग झुरतात नयनी तुझ्या ऋषिकेश (१४-०५-२००९)

http://pune-marathi-blog.blogspot.com/ नमस्कार मराठी जनहो... पहील्या पावसाच्या हार्दिक शुभेच्छा..!!! पहीला पाउस मातीचा वास यांमुळे एखाद्या कवी मनाला सहजच पालवी फूटते.. माझा कावीमित्र ह्रुषिकेश घारपूरे याची एक सुंदर कवीता आपल्यासाठी पोस्ट करत आहे.. वेगळाच आहे पाऊस आज, हे आकाशही वेगळेच आहे. गर्दी करुन दाटलेल्या ढगांचा इरादाच काय वेगळा आहे! आकाशात उत्साह रंगवणार्या ढगांनी आज मात्र उत्पात मांडला आहे. हा पाऊस आज जरा वेगळाच आहे. ढगांतून बरसणारे हे थेंबसुद्धा गनिमी कावा करीत आहे नेहमी ओल्याचिंब करणार्या सरीं आज कोरडाच स्पर्श करीत

कोण म्हणाले हे तुजला ; ऐसे मी करणार नाही खोट्या शपथाना या पुढे अजिबात बधणार नाही दिल्या घेतल्याशिवाय होतात व्यवहार हे मी सांगणार नाही दिल्या घेतल्या शिवाय व्यवहार अजिबात मी करणार नाही प्रतीज्ञेत " भावंड्"म्हणेन; आप-पर मानणार नाही स्वार्थ माझा येता समोरी ; आप-पर जाणणार नाही "केल्याने होत आहे रे आधी केलेची पाहिजे" हे मिथ्य मांडणार नाही "दिल्या घेतल्याने होत आहे आधी दिलेघेतलेची पाहिजे: हे सत्य सोडणार नाही जमवेन जरी नाठाळांची गर्दी ;नाठाळ मी ठरणार नाही तालावरी नाचेन त्यांच्या मग विरोधच उरणार नाही लाचार जरी कोणी म्हणेल ; लाज मला वाटणार नाही लाचारीमुळेच मिळे मलीदा ;सत्य त्यांस सांगणार नाही बोल

फुलत्या क्षणी फुलणे ना जमले सुकताना ही खंत नको गंधित होउन बहरुन जावे, पाचोळ्यापरी अंत नको जगणे अवघड झाले तेव्हा दिला सुरांनी जन्म नवा जन्मांतरी हे सूर भिनावे, नुसता कोकिळकंठ नको रंग-रूप, रस-गंध साठवित फुलाफुलावर लहरत जावे फूलपाखरू जीवन व्हावे, कोशातिल सुरवंट नको क्षणाक्षणाला कणाकणातुन उसळावे चैतन्य अनोखे खळाळते आयुष्य असावे, गती कधीही संथ नको अद्भुत काही असे घडावे असणे-नसणे सार्थ ठरावे रडतच आलो, रडवून गेलो इतका साधा अंत नको

माझी प्रेरणा कारुण्याशा... http://misalpav.com/node/7791 एका वरण भाताच्या थाळीसमोरचा तो मत्त भुकेला चॅपॅक चॅपॅक जिभल्या चाटीत भुरके मारी भुर्र भुर्र भुर्र भुर्र लोणच्याच्या फोडीच्या तहवैभवाने टाकलेले गारूड अन तोंडात डाविकडून उजविकडे खळाळणारा अन्नप्रवाह चॅपॅक चॅपॅक चॅपॅक चॅपॅक भाताच्या दलदलीत ओरपणारा स्निग्ध हात गुलगुलीत स्पर्षाने आणि सात्वीक चवीन जिवाचा खुळखुळा खुळा रे खुळा, खुळा रे खुळा... एका जेवणपानावरून पुनश्व हरि ओम क्षीण नळाखाली अनुमानात कडाडबूम मेघवर्षा धो धो धो... अन मग सारंच शांत.. पुढच्या जेवणपानापर्यंत...

महिनाभर सुटी काढून आलो होतो भारतात पंचाहत्तरी विसरून उत्साहाने राहिलात एकच शल्य मनात परत येतांना वाढले फक्त तुमच्या सान्निध्यात मी किती क्षण काढले? वय विसरून विमानतळास पोचवायला निघालात "आलास, भेटलास, हेच पुरेसं" म्हणालात एव्ह्ढंसं कुठे नाव झालं सार्‍या सिनीयर सिटिझन्सना कळवलंत तुमच्या साठी मात्र वेळ नव्हता "दगदग होते हो त्याची" म्हणत सांभाळलंत दरवर्षी घरी येताना खूप सुखवेन म्हणतो मात्र परत जाताना काळाची भीती आणतो काय करतोय जगावेगळं? कसलं ध्येय? कसलं नाव? सोडून द्यावं सगळं, सगळं आता घ्यावी घरी धाव