कविता

सामंत काकांचा हा लेख वाचला आणी ही कविता सुचली.

वर्णन (चालः तमाशातले सवाल जबाब) अटकर बांधा गोरा गोरा खांदा ss पदर उडतोय वार्‍यावर चवळीची तू शेंग शेलाटी लवलव लवलव करती गss ग ग ग गss (माझ्या रामा तू रं ss) गोरा रंग तुझा दुधेरी ss केस काळे मखमाली हासणं तूझं मंजूळ मोठं जणू गुलाब फुलले गाली ग ग ग गss दात तुझे मोती असती ss नाक असे अणुकूचीदार भुवयी ठळक तिरकामठी नजरेचे मारती शर ग ग ग गss पाहणं तुझ चोरून चोरून ss राग तुझा लटका ग लाजलीस हे सांगाया फुका मारसी मुरका ग ग ग गss लगबग लगबग तुझं चालणं ss काम करतीया घाईत जिंकुन घेई मनास माझ्या होशी गळ्यातली ताईत ग ग ग गss

होत्या तशाच आहे,जखमा मला दिलेल्या दुसराच घाव आता शोधीत चाललो मी दावीत पाठ गेले,सारेच ते बिचारे तलवार हीच माझी रोखीत चाललो मी देईन सूर आता , माझ्याच यातनाना हे शोकगीत माझे गाईत चाललो मी कैदेतल्या सुखाची , का आस मी धरावी दु:खाताही सुखाला शोधीत चाललो मी ज्याच्यासावे निघाली, माझी सुमार स्वप्ने आभास तो सुखाचा शोधीत चाललो मी आहे फितूर स्वप्ने , माझ्या मनातली ही वेड्या मनास माझ्या फसवीत चाललो मी व्हावे अबोल आता , सार्‍याच आसवांनी श्वासात हुन्दक्याना दाबीत चाललो मी

आमची प्रेरणा क्रांति ह्यांची ही कविता.

प्रभाती किरण नवे, रात्री चांदण्यांचे दिवे पुसता तू, 'काय हवे?' मीच सांज स्वीकारली! उषा रम्य लावण्याची, निशा धुंद तारुण्याची उदासीन, कारुण्याची, मीच सांज स्वीकारली! उषा भूपाळीचे सूर, निशा अंगाई मधूर मनी जागवी काहूर, मीच सांज स्वीकारली! उषा प्रभूच्या कटाक्षी, निशा मीलनाची साक्षी उभी एकली गवाक्षी, मीच सांज स्वीकारली! उषा किलबिलणारी, निशा दरवळणारी मागे घुटमळणारी, मीच सांज स्वीकारली! उषा भैरव वहाते, निशा मालकौंस गाते, माझे मारव्याशी नाते, मीच सांज स्वीकारली! नको किरण कोवळे, नको चांदणसोहळे माझे आभाळ वेगळे, मीच सांज स्वीकारली!

वृद्धांच्या समस्यांचे चित्रण करणारी 'एका वृद्धाचे मनोगत' ही जागु ह्यांची कविता वाचली आणि आमच्या डोळ्यासमोर काही बेरकी म्हातारे तरळले! म्हटलं ताणलेल्या मनाला जरा विसावा देऊयात! ;) 'साठी बुद्धी नाठी' व्रत घेतले आहे कांगाव्याने आजाराच्या भंडावले आहे जेवणापेक्षा चटकमटक पोट भरत आहे सल्ले कुणाला देऊ?

वयाबरोबर पाठीनेही बाक घेतला आहे प्रकृतीने आजारांनाही लाडावले आहे आहारा पेक्षा औषधच पोट भरत आहे धार्मिक क्षेत्रात मन आता विसावत आहे जेष्ठ नागरीक म्हणून समाजात ठिगळ आहे देणगी देऊन चबुतर्‍यावर नाव कोरल आहे सढळ हस्ते दिल्यास पुतळ्यालाही वाव आहे सौभाग्यवती मृत होऊन भाग्यवान ठरली आहे दु:खाचे भोग मी घडलेल्या पापांबरोबर भोगत आहे नातवंड खेळवण्यात मनोरंजन उरले आहे मुला-मुलींनी आपाअपले स्वतंत्र संसार थाटले आहेत इस्टेटीच्या वाट्यात मात्र सगळ्यांचे मन एकत्र आहे मृत्युपत्र, सजीव होण्याच्या प्रतिक्षेत आहे तुटपुंज्या पेन्शनमुळे थोडा मान उरला आहे माझा अनुभव, त्यांच्या वर्तमान चालीत वाद आहे कितीही झाले वाद तर

तुझ्या डोळ्यातील आसवं होवून तळहातावर विसावावं क्षणभर... पण तु मात्र तटस्थ उभी असतेस पापण्यांच्या काठावर तुझ्या केसातील गजरा होवून अलगद ओघळावं मांडीवर... पण तु मात्र निस्पर्श असतेस मिटलेल्या देहावर तुझ्या अनावर वेगाचं भान व्हावं क्षणभर पण तु मात्र पाठमोरी उभी असतेस अधीरल्या डोहावर