कविता

कसाब काल म्हणाला अजुन मी बाल रे ' की खटला लांबवयाची तुझी नवी ही चाल रे' जर तू खरच होता लहान मग कस कल कर्म हे घान का घातली ही मरणाच्या तोंडात मान रे का माजला होता २६/११ ला तुझा तो जिहाद्चा अभिमान रे का घातला गोंधळ माजवला तांडव का थाटला ताज मधे तुमच्या जिहादचा मांडव आज जिवावर खेळुन जिंदा तुझ्या आवळल्या मुसक्या किती खाल्या लाथा अन सांगशील का कसा दावला पोलिसांनी खसक्या.. अरे शंडा ही bhumi असे करकरे सारख्या शुरांची ही माता आहे साळस्कर सारख्या शुरांची हे बच्चे असे शिवाजी सारख्या वाघाचे हे सैनिक असती मराठ्यांच्या भगव्या झेंडयाचे का आता सुटली वाचा जेंव्हा खाल्या हिन्दुस्तानी लाथा ? कशाला रे आम

कारुण्याशा... एक कारुण्यडगरीवरचा रौद्रभीषण चिपसेट मत्तदुर्दैवाच्या औक्षणधुंद करालदाढा कर्र कर्र कर्र कर्र सत्यवानाच्या तहवैभवाने टाकलेले सुन्नगारूड अन जवनिकेतून कर्णिकेकडे खळाळणारा रुधीरप्रवाह लब डब लब डब नयनांच्या दलदलीतला हलताडुलता वंचनदाह स्व-टाहोने लिंपून घेतलेला शारीर खुळखुळा खुळा रे खुळा, खुळा रे खुळा... एका स्वप्नपिंपळपानावरून पुनश्व हरि ओम पीतवल्लरींच्या अनुमानात कडाडबूम मेघवर्षा धो धो धो... अन मग सारंच शांत.. पुढच्या पिंपळपानापर्यंत... १६ मे २००९ , पुणे

संसदेच्या शाळेत... मतदारसंघानी 'भूगोल' बदलला नेत्यांनी 'इतिहासा'ला वापरले नको ती 'भाषा' सर्वानी वापरली कुणी कुणी' भाषे'ला वापरले तीन पायांची शर्यत, जोडाफेक कोलांट्यांसारखे 'खेळ' झाले निवडणूकीच्या तमाशामध्ये 'नागरीकशास्त्रा'चे हसे झाले संसदेच्या शाळेत कुणालाच 'नीतीशिक्षणा'ची नाही ओढ यानंतर फक्त गणिताचा वर्ग बेरजा, वजाबाक्या, आकडेमोड... -अविनाश ओगले

एकतर दुपारच्या जेवणानंतर लगेच असलेली मीटिंग मला अजिबात आवडत नाही! त्यात भर दुपारच्या मीटिंग दरम्यान आपण प्रयत्नांची पराकाष्ठा करुन झोप टाळायची आणि समोर सुखेनैव सुस्तावलेले काही डोलकर प्राणी बघितले की आपण जाणीवपूर्वक डोळे उघडे ठेऊन का बसलो आहोत ह्याचा सात्विक संताप येतो! X( पूर्वी जात्यावर जशा बायकांना ओव्या स्फुरायच्या ना तव्दतच अशाच एका मीटिंगच्या दळणादरम्यान स्फुरलेल्या ओव्या! ;) (ओव्यांच्याच चालीवर म्हणून बघा!

तुझ्या जगात कधी असेन मी,नसेन मी... पण तुझ्यात नेहमी असेन मी,नसेन मी... संपतील डोळ्यातली आसवे सारी तरी पापणीच्या कडेवर असेन मी,नसेन मी... झटकून टाकशील माझा विचार..केसातल्या पाण्यापरी... त्या बटांच्या सावलीशी .. असेन मी,नसेन मी... विसरशीस मला दिलेले शब्द सारे तु.. तरी ओठांच्या किनारी असेन मी,नसेन मी... काढुन टाक ह्रदयातून तू मला... तरी आतवर खोल कुठे असेन मी,नसेन मी... विसरून जाशील सर्व त्या क्षणांना... अन् तरी श्वासात तुझ्या .. असेन मी,नसेन मी...

असेही काही क्षण आयुष्यात असतात मनाच्या आकाशात लुकलुकत असतात अवखळ क्षण, खळखळाट भरलेले मनाला भिडलेला चंचलपणा मौज-मस्तीचा उधाण वारा दिशाहीन कुठेही वाहणारा श्वास रोखणारे सुखही असते गुदमरुन, हृदयी कोंडलेले भार पेलवत नाही सुखाचा म्हणुन नयन कडांतुन ओसांडलेले. क्षण असतात सुख-दु:ख एकोप्याचे दु:खातून सुख शोधण्याचे सुखातील दु:ख जाणण्याचे सुख-दु:ख आनंदण्याचे.

जीवनाच्या वाटेवर असावी सोबत कर्म, प्रेम्,संयम, ज्ञानाची संगत असावे तृप्ती, आनंद, समाधान रांगत सगुण घोळक्याची असावी सोबत दुर्गुणांना झाडण्या गुणांची संगत एकांतालाही करावी सोबत बरसणार्‍या सुख, दु:खाना झेलत आधारा द्यावा निराधारास क्षणभर असावी निर्मळ, निर्व्याज सोबत चुकलेली वाट दाखवण्यास सोबत .

प्रतिसाद देणार्‍या त्या कंपूस उद्देशून (चाल:- प्रतिमा उरी धरोनी) प्रतिसाद मनी धरोनी कुणी लेख लिहित रहावे ते लेख निर्मितीचे विचार करोनी लिहावे उस्फुर्त भावनानी स्वप्नात गुंग व्हावे पुष्पात गंध जैसा लेखात भाव तैसा अद्वैत लिखणीचे त्यां जीवनी असावे तुम्ही सप्तरंग वाचनाचे व्हावे अनेक मतांचे विषय जीवनाचे चर्चीत कुणी बसावे का वाचकास वाटे प्रतिसाद कुणा भावे ते भावस्वप्न कुणाचे बेकार कुणी करावे प्रतिसाद मनी धरोनी कुणी लेख लिहित रहावे श्रीकृष्ण सामंत

एक युवक अन एक युवती दोघांची एकदा भेट झाली एकमेकांच्या तरूण सौंदर्याला भाळली तिच्या नाजूकपणाची त्याला छाप पडली त्याच्या धाडसीपणाला ती मोहरली प्रेम समजून आकर्षणात गुंतली संसाराच्या स्वप्नात रंगू लागली विवाहाच्या पिंजर्‍यात अडकली एक दोन वर्ष मौजमजेत गेली तो बाबा अन ती आईही झाली जबाबदार्‍यांची ओझी पडली विचार्-मतामध्ये चिर पडू लागली अवगुणांची आता छाप पडू लागली कर्तव्याची उणीव भासू लागली "माझेच खरे" ह्या शब्दाने उचल खाल्ली एकमेकांची सोबत नकोशी झाली घटस्पोटाची नोटीस दारात आली त्याची तलवार बाळावर पडली भितीची आसवे गालावर ओघळू लागली माझे आई बाबा ही जाणिव त्यालाच राहीली बाबा की आई आवडीची, निवड कोर्टाकडे

पानापानांवरती आला शहारा कोमल भासला बोचरा वारा ! शाखेवरच अडल्या जलधारा फुलला पिसारा !! जीवनाचा प्रवास झाला सुरू लाडके असे ते माझे लेंकरू ! छेडितसे तयां दुष्ट पांखरू कसे सहन करु?