कविता

पुष्कराज यांनी केलेल्या "रात्र थोडी जाहली पण" याचे विडंबन. पुष्कराज: ह. घ्या. कोण म्हणतो रात्र झाली आत्ताच आमुच्या पिण्याची आत्ता कुठे सुरवात झाली फिरुनी पुन्हा या चाकण्याची नुकतीच वाटी सारी सरुनी चाकण्याला केळी आली कहर पुन्हा झाला असा की जेवण्याची वेळ झाली दारूस माझ्या आजवरी मी गाली कैक हो वाहिली गंध ऐसा त्या सूराचा नशा आजही राहीली त्याच नशेने अजुनी पिण्याला बहर आहे रात्र थोडी जाहली पण सोंगे बाकी फार आहे - नाटक्या गैरसमज नको माझ वय फक्त ८५ आहे

परवा संध्याकाळपासून इथे बर्फवृष्टी सुरु होती काल संध्याकाळी संपली! मिसळपावावरही अशीच धमाल हास्यवृष्टी घडवून आणण्यात कमालीचा उ(हु)च्च सहभाग असलेल्या सगळ्या बिनीच्या कलावंतांना ही आरती समर्पित!

नदीवरल्या पुलाखालचे 'मुके' उसासे अन यौवनाच्या पखाली वाहणारे मुक्त कण्हसूर उह आह गजबजलेल्या दवाखान्यातली बेभान लगबग अन फत्तरासारख्या काळजातले गोठलेले काहूर होणार मूल होणार मूल असतोच दडलेला काहिंच्या मनात बाजेवर उफाळणारा गुलाबी प्रणयपूर भरपूर भरपूर --लिखाळ. (प्रेरणा-शरदिनी यांची कविता पूल )

झुलत्या पुलावरचे नि:शब्द उसासे अन यौवनाच्या पखाली वाहणारे गद्य कणसूर डुर्र डुर्र निबिड अरण्यातली बेभान लगबग अन फत्तराच्या पाझरातले निर्जीव काहूर डुर्र डुर्र डुर्र असतोच दडलेला काहींच्या मनात चिखलात लोळणारा काळाकभिन्न कापूर डुर्र डुर्र डुर्र डुर्र

सुखाचिये शोधी | भ्रमसी रे वाया | अंतरीचा ठेवा | पाहसी ना || जगी या मांडल्या | सुखाचिया पेठा | सुख घेता ओठा | नष्ट शून्य || दया करोनिया | संते दिले गुज | रामनाम बीज | उच्चारी तू || नामे उद्धरिल्या | पापियांच्या व्यथा | तुझी काय कथा | सांगसी तू || सागर लहरी | अनंत उठती | शमवुनी चित्ती| शांत व्हावे || - सागरलहरी

उमलत जाणारे प्राक्तनाचे ओझे तणावाच्या पसार्‍यात गरगरताना कोणी धाडलंय तुला कल्पनेपलिकडील जगातून माझ्या विसविशीत देहसावलीवर हळूवार फुंकर घालायला पण चालेल, काळजात रुतलेला तुझा तो स्पर्श आणि ती क्षणभंगुर भीक पेलताना वृथा वैफल्याचा चोरटा सूर...

कोण म्हणतो रात्र झाली आत्ताच आमुच्या जीवनाची आत्ता कुठे सुरवात झाली फिरुनी पुन्हा या यौवनाची नुकतीच साठी मागे सरुनी यौवनाला जाग आली बहर पुन्हा आला असा की जीवनाची बाग झाली प्रियेस माझ्या आजवरी मी फुले कैक हो वाहिली गंध ऐसा त्या फुलांचा धुंदी आजही राहीली त्याच गंधाने अजुनी जेवनाचा बहर आहे रात्र थोडी जाहली पण एक बाकी प्रहर आहे गैरसमज नको माझ वय फक्त २५ आहे

मी २००४ साली ह्रुदयविकार शस्त्रक्रियेसाठी जसलोक हॉस्पिटलमध्ये होतो त्यावेळी सुचलेले काव्य..... जसलोक---१३०४ मनामध्ये कुठेतरी भिती ही भासते क्षणात आहे क्षणात नाही हुरहुर हि दाटते अंगारे,धुपारे,संत ,साधू ,बापूही यांची साथ संगत आज खरी ना वाटते जगू किंवा मरु हेच एक सत्य आहे याविणा सारे जग आज मला मिथ्य आहे सर्व नाती ,सर्व गोती ,आज भोवती नाचती सुख दु:खाचा एकेक धागा जिवन माझे विणती या क्षणी मनात माझ्या निशब्द भाव तरंगती ओहोटी..... भरती मधील अंतराय जाणती.......... प्रमोद अष्टपुत्रे ०४/०५/२००४

जा सखे गं शोधुन ये मोहन मुरलीवाला, कुठे हरवला? ना कळे, ना क्षण उसंत जीवाला - १ काल रातीला भेट जाहली कालिंदिच्या तीरी, श्याम - सावळा समोर आणिक चुकार पावा करी - २ रात्रभर जागी होती चांदणवेडि चंद्रकला, जरा स्पर्शता तरंग उठले कालिंदिच्या गुढ जला - ३ स्पर्श असे कि मोरपिस जणु शरीरभर थरथरते, क्षितीजावरती शुक्र मनोहर रात्र अशीच सरते - ४ श्याम - सावळ्या मिठीत अवचित किनखापी जर खुपते कुणा न कळता ओठांवरची अजुन पण खूण जपते - ५ - सौरभ वैशंपायन.

निसतेले सुर ओन्जलितुन ते मल कुन्वित आहे शावस घेत्तो मोकले की मी अत्ता निविरुत आहे एकु द्या मज बासरि त्य्य बाबुन्च्या बेतातु नी म्रुदुगन्ध मोहक एक्दा भर्उद्या मला शावसतुनि रत्रिच्य तिमिरत होति धालली जी आसवे दवबिन्दु होउअन भेतलि मज उमलत्या पुश्पासवे पानाफुलातुन निर्झरतुन श्रुश्तिची ही स्पन्दने उतुन्ग लाता रानवारा देती मज ही आमन्त्रने हलूच ते धग चुम्बनि जाती फुलाचे तातवे औओथ अओल्या पाकल्याचे धुन्द होउअन थरथरावे अव्हेरले ते सौख्य मी की नोकरीचे पाश होते क्शितिजासही माझ्ह्या मनाचे कवदसे थाउक होते नियम आनी अनुशासनाच्या चौकतीतुन मुक्त झालो सओअहले क्रुतुचे बघाया हा पहा मी चाललो आकाश झाले थेन्ग