कविता

मुग्ध वेड्या चान्दणिचे , गीत हे हळुवार आहे घाव लेवुन तव स्मृतींचे , मम मनी फुलबाग आहे... हासणारे नेत्र माझे, अश्रुना आव्हान देती आज दाटे या उरी हा, कोंडला नि:श्वास आहे .. माळलेली तू फुले मज, गंधुनी मी धुंद होते, कायेस या अजुनी तुझ्या रे, देहिचा घनगंध आहे .... -- सागरलहरी

अभ्यागता तुझा सूर्य मला उसना दे, खरंय की, तूच वाट चुकलेल्या पान्थस्था सारखा आलास, आशा होती तुला अंधारल्या माळावरच्या मिणमिणत्या कन्दिलाचीच फक्त ...... अरे पण माझ्या कड़े तर सूर्य होता ! अर्थात .. तुला हे ठाऊकच नाही म्हणा. अरे, अनंत कालपटावर स्वतेजाची पखरण करणारा माझा सूर्य ..... तो असंख्य जीवनांचा जनक ! त्या चन्डान्शुच्या प्रखरतेने निथळतानाही वाटे.... त्याचा अनादी जीवनांश तो किरणकरांनी आम्हाला देतोय. अभ्यागता ! पण हां इतिहास झाला. आमचा सूर्यही आता मळल्यासारखा झालाय बघ. वाटते कळिकाळपटाशी झुंजत तो श्रांत झालाय ! त्या हिरण्य गर्भावर चढलीत जळमटे ....

अंतीच्या कळान्चे | जिवाला लागीर | सोसेना उशीर | काही केल्या || भयकारी चित्र | दिसते सर्वत्र | घरदारा पुत्र | धूसरती || धुमस ही कंठी | नाही येत ओठी | राहिल्या त्या गोष्टी | सांगायच्या || सांगितल्याविण | समजावे मन | उतरावे ऋण | कसे आता || पिन्डाला वेढीन | गुज सुचवीन | मग घास देइन | काक मित्रा || - सागरलहरी

अति शितल मृदू शांत चंद्र्मा तो ललाटी जटी जया उगम पावे जन्हवी पुण्यदाती लेपुन तनू भस्मा स्वात्मनंदा विराजी नमन तव करीतो शंकरा पुण्यराशी अणू रणू व्यापणारी लोचने तीन दिव्य करी धरी ड्मरू आणि त्रिशुळ भव्य अति धवल दिव्य कांति तेजसी ती प्रकाशी नमन तव करीतो शंकरा पुण्यराशी अर्धांगी आदी शक्ती वाम अंगास ज्याच्या जगत वंद्य पुत्र गणपती स्कंदराजा देखणा करी प्रपंचा शिव विरक्त योगी नमन तव करीतो शंकरा पुण्यश्लोकी अविरत जपी रामा भक्त श्रेष्ठा दयाळा शरण तव येता उद्ध्ररसी कृपाळा सहज तरूनी जाइ प्राथ्रितो जो शिवाला नमन तव करीतो शंकरा विश्वनाथा नृत्यनिपुण नटराजा मोहसी तू जगाला तांडव परि करीता विश्व जाते लयाला क

फाशीची शिक्षा झालेल्या क्रांतिकारकाची फाशीच्या आदल्या रात्री काय मनस्थिती असेल.....त्यातुनही तो अंदमानसारख्या ठिकाणी मातृभुमीपासुन हजारो मैल दुर असेल तर.? मृत्युला निर्भयपणे ललकारणार्‍या या वीराला भीती असते ती फक्त आपले बलिदान अनाठायी तर ठरणार नाही ना याची !

कशी कोण जाणे, तुझी याद आली मुक्या पापणीतून ओलावलेली आवर्जून मी एकेका सयीला कुलुपबंद केले मनाच्या तळाला वरी विस्मॄतीचा दगड रोवलेला तरीही...... ......तरीही पुन्हा आज डोकावलेली कशी कोण जाणे...... आवरून अवघे वेदनांचे भारे किती निग्रहाने लिंपलेले सारे तडे, चरे अन दुभंगलेले तारे तरीही...... ......तरीही पुन्हा भेग रुंदावलेली कशी कोण जाणे...... ना जाणे कुठे तू, कुणाच्या कुशीत जुनी कात टाकून, निराळ्या मुशीत अता गाठभेट, आहे स्वप्नातीत तरीही...... ......तरीही पुन्हा प्रीत आसावलेली कशी कोण जाणे......

जागली रात्र हिरवी सांज कोवळी लाजली झोपला गं दिनमणी चंद्रकला हि फाकली गुज काजवे करती क्षितिजाही सैलावली धुंदी तव लोचनी गात्रे सारी मस्तावली चाहुल तुझी सजणी रातराणी धुंदावली प्राजक्त गातो अंगाई बघ पश्चिमा उजळली सखे रात ही जागवु चल तनुत आगळी नको आता दिरंगाई नीज नयनी जागली विशाल

चोरून पावा, वरी कांगावा नाही लागली हाती तुच शोध की, तुझी लाडकी शोधू कशा मी सवती सावळ रंगी बावळी राधा भांडत बसली कॄष्णाशी दिड दमडीची, नळी बांबूची सोड तिला, बोल माझ्याशी माझ्या कृष्णा रं, माझ्या कान्हा रं निर्जीव तरी, द्वाड खरी पिडते सार्‍या वृंदावना ओठासंगे, जेव्हा लागे लबाड, वेड लावी मना रोज कटीला घेऊन फिरशी लळा तिचा का इतका तुला गोप गोपिका, झुरती फुका चिंता कशी ना त्यांची तुला माझ्या कृष्णा रं, माझ्या कान्हा रं बैस समोरी, कधी मुरारी तुला पाहू दे शुद्धीत नकोच अडसर, कुठला कणभर रंगू सावळ्या धूंदीत तुझ्या भक्तीने भरली घागर उतू जाऊ दे डोळ्यातून काया वेणू, झाली जणू सूर प्रीतीचे ओथंबून माझ्या कृष

ते पण एक वय असतं दिवसभ पाळण्यात झोपायचं सगळ्यांकडून कौतुक करून घेण्याचं ते पण एक वय असतं हाफ चड्डीत गावभर फिरायचं आईची नजर चुकवून डब्यातलं खायचं ते पण एक वय असतं मुलींच्या स्क्रॅपबुक्स भरायचं आणि तरीही त्यांच्याशी बोलायला लाजायचं ते पण एक वय असतं घरी खोटं बोलून पिक्चरला जायचं आवाज म्युट करून रात्री एफटीव्ही पहायचं ते पण एक वय असतं तिच्यावरचं खरं प्रेम तिला सांगून टाकायचं तिच्या उत्तराची वाट पाहत रात्रंदिवस झुरायचं ते पण एक वय असतं आता छोकरी नंतर नोकरीच्या मागे लागायचं पॅकेजचा विचार करत एम.एस.ची स्वप्नं पहायचं ते पण एक वय असतं लग्नाच्या 'डोमिनियन स्टेटस' आधी तारूण्यातला टोटल इंडिपेंडंस आठ

पहाट नहाली दवाच्या कुशीत रात्र विरघळे रेशमी मिठीत.. झाले बघ दूर झुन्जुर्-मुंजुर दूर जाणे तरी तुला ना मंजूर.. निरोप घेई रे एकेक चांदणी तरी ही सुखाने जडावे पापणी.. किरणे नाजुक सोनपावली स्वप्नांची रात्र तरी ना सरली... मिठीत तुझ्या मी तुझीच होवून पहाट उमले प्राजक्त होउन