कविता

एक अतिशय आनंदाची बातमी..! शेतकरी कवी, रानकवी, ना धो महानोर यांना कुसुमाग्रज प्रतिष्ठानातर्फे दिला जाणारा जनस्थान हा पुरस्कार प्रदान करण्यात आला आहे असे समजते.. महानोरांसारख्या अस्सल मराठी मातीतल्या एका कवीचा साक्षात कुसुमाग्रजांनीच केलेला हा गौरव आहे असेच म्हणावेसे वाटते..! कवीवर्य ना धो महानोरांचे मिसळपाव परिवारातर्फे मन:पूर्वक अभिनंदन..! -- तात्या अभ्यंकर.

ते दिवसहि कसे मंतरलेले होते ति वेळ हि तशी वेडीच होति तु विशीतली कोवळी कळी होति. माझीहि गध्धे पंचविशी चालु होति तुझ्या घराच्या वा~या नित्य कर्मकांड असे दर्शनासाठि तुझ्या नेत्र आसुसलेले असे. तुझ्या प्रेम कटाक्षाने दिवस कारणी लागत असे जळि स्थळि सखे तुझिच मुर्त मज दिसे तुझ्या सहवासाचि साजणे ओढ असायची हातात हात घालुन मीरवण्याचि हौस असायची दिवस होता कि रात्र याचि फिकिर नसायचि रखरखित दुपार हि कोजागिरीचि रात्र वाटायचि तु देखणी अन माझ्यात तारुण्याचा जोश होता दोघांच्याहि मनात नेमका तोच विचार होता मन संस्कारित, म्हणुन संयमाचा बांध होता तरी पहिल्या चुंबनाचा नशा काहि और होता होंडा बाईक,अन तु माझी दिलोज

अरे खोप्यामध्ये खोपा सुगरणीचा चांगला देखा पिलासाठी तिनं झोका झाडाले टांगला..! यशवंत देवांनी संगीत दिलेलं आणि उत्तरा केळकरांनी गायलेलं हे अप्रतीम गाणं इथे वाचा, इथे ऐका! खोपा हे वास्तविक सुगरणीचं घर, घरटं! त्या घरट्याला झोक्याची किती सुंदर उपमा बहिणाबाईंनी दिली आहे! एखाद्या घरट्याला तुम्हीआम्ही झोका, झोपाळा असं म्हणू शकतो का हो? परंतु बहिणाबाई त्याला किती सहजपणे झोक्याची उपमा देतात!