कविता

अलौकिक मैत्री आलोच होतो मी नाविण्याची इथे अनुमति घेउन अज्ञानाचे अलन्कार ह्रुदयावर लेवुन एक तुच मला इथे आपलीशी वाटली सारीच सद्भावना माझी तुझ्यापाशी दाटली नसेल पाहिले मी तुला कधी सात जन्मातही पण ह्रुदयातला गाभा ओळखण्यास्तव नजर लागत नाही आपुलकीशिवाय जीव तान्हाच असतो मुळी स्वभावाशिवाय तुझ्या जीव फुलत नाही मैत्री दिग॑तराचे ओजस्वी तार छेडो आपली त्याशिवाय जगाचे पान सुद्धा हलत नाही

आत्मसमर्पित माझी कविता विडंबनाच्या वेदीवरती परशूलाही लाज वाटते कविता माझी मुग्ध हासते * * * * * * माझी कविता, लयबध्द मयु री .... मनाच्या अंगणात ती खेळे निष्णात पारधी मागे, हाती विडंबनाचे जाळे

चारोळी, त्रिवेणी दोघी बहिणी काव्यात नव्हतं तिसरं कोणी काव्याची गेयता चोरली कोणी मी नाही चोरली कवितेनी चोरली विडंबनदादा येईल गं दादाच्या मांडीवर बसीन गं दादा तुझी कविता चोरटी अन् मला म्हणते पोरटी घातली काठी कवितेच्या पाठी काव्यातून, काव्यातून चारोळी मोठी.. फुटली कविता झाल्या चारोळ्या नवागतांनी वाजवल्या टाळ्या ...

चारोळी, त्रिवेणी दोघी बहिणी काव्यात नव्हतं तिसरं कोणी काव्याची गेयता चोरली कोणी मी नाही चोरली कवितेनी चोरली विडंबनदादा येईल गं दादाच्या मांडीवर बसीन गं दादा तुझी कविता चोरटी अन् मला म्हणते पोरटी घातली काठी कवितेच्या पाठी काव्यातून, काव्यातून चारोळी मोठी.. फुटली कविता झाल्या चारोळ्या नवागतांनी वाजवल्या टाळ्या ...

प्रेरणा - मिपाची कवयित्री प्राजू हिची 'आठवांचा पसारा' ही सुंदर कविता! 'चतुरंगप्रयातात' हे विडंबन करण्याचा प्रयास केलेला आहे.. उवा जाहल्या, कुंतलांचा पसारा रिठ्याने कशा आज डोळ्यांत धारा सुगंधीच मेंदी असावी उशाशी उडू लागला रंग हा आज सारा कसा आणला 'वीगही' मी लपूनी गळू लागला केशसंभार सारा उडाली पहा रातची झोप माझी कुणा वैद्यकाचा मिळे ना सहारा जरी टाळतो मी तुझ्या आलयांना तुला नापिता पाहु येतो शहारा चला संपला भार या डोसक्याचा मिळाला वयाने मला हा इशारा चतुरंग

कच्ची तुरट आंबट चिंबट अशीकशी नावं ठेवत पेरवाची बाग लुटली कुणी.? बघा जीभ काळी निळी चव कश्शी नाही मुळी, लालडी चोच पुसत पुसत इकडे तिकडे बघत बघत रावे म्हणाले हसत हसत. आम्ही नाही बॉ त्या गावचे !

नीरज कुलकर्णी यांची 'मदार' कशावर आहे हे बघून मला माझी मदार विडंबनावरच कशी आहे त्याची प्रकर्षाने जाणीव झाली आणि.... नवटाक ह्या कवींची, भाषा सुमार आहे... आता विडंबने ही, माझी मदार आहे... आश्वासने मिळाली, त्यांना जरी कुणाची; निश्चीत आज त्यांची, कविता शिकार आहे... मी हासलो तुलाही, वाचून ओळि सार्‍या; असतील दोन जमल्या, तिसरी चुकार आहे... का भाव मोल केला, ही शायरी अशी का? मारुन सर्व बाता, होतो फरार आहे! 'हे काव्य आज त्याचे, उसवून काढले मी!!' हा कोणता निराळा, शिंपी टुकार आहे? गझला किती कवींच्या, मी फाडल्या प्रभावी; 'रंग्यास' कल्पनेचा, चढला बुखार आ

अमृतरूपी झरा डोंगराच्या कुशीत मातीच्या पोटी उगवला एक झरा सहजच पाहिले मी त्याला खळखळ हासत होता पटपट बोलत होता झरझर पुढे चालत होता काट्या-कुट्यातून वाट शोधत होता दगडालाही भेग पाडत होता आपल

देवभोळी कष्टवेडी माय माझी शब्द सोपा वाकल्या फांदीत अजूनी सुगरणीचा दक्ष खोपा * * * * * * *