कविता

गझलेच्या विशेषांकातली अनंत ढवळे ह्यांची 'तसा कुठे मी..' ही गजल वाचली आणि माझे जिवापाड चालवूनही फसलेले अनेक प्रयत्न डोळ्यांसमोर येऊन गेले!

लाल निळा शेपूटवाला पतंग उडवू चला चला ........... लाल निळा शेपूटवाला पतंग उडवू चला चला ........... .............

एक काल्पनिक कविता.... रम्य एका सकाळी तु वेचित होतीस बकुळी अर्ध्या मुर्ध्या श्रुंगारातही दिसत होतीस सोनकळी तुला पाहुन मावळणारा चंद्र जरा थबकला ढगांच्या गावाक्षातुन हळु हळु डोकावू लागला जेव्हा तुझी चाहुल लागली रवीराजांची तर झोपच उडाली धुक्याचा पडदा बाजुला सारुन स्वारी लगेच बघु लागली तुझ्या गुलाबी गालांना बघुन भुंगा सुद्धा फसला गुलाब समजुन गालांना क्षणभर विसावला तेव्हा वाटल मला जर मी असतो भ्रमर................

फिरून आली मला स्मृति निघून गेलेल्या त्या जमान्याची त्या माझ्या बालपणाची अरेरे,एकटेच सोडून जाणार्‍या अन पुन्हा कधीच न येणार्‍या त्या बालपणाची ते लुटुपुटुचे खेळणे ते लुटुपुटुचे संवगडी ते धावत पळून जाणे शीव मला असे ओरडणे विसरपडेना अजुनही त्या सुखदेयी स्वप्नाची त्या आनंददायी बालपणाची फिरून आली मला स्मृति निघून गेलेल्या त्या जमान्याची रडावे पुन्हा पुन्हा आठवून ते गतदिवस बालपणाचे स्मरावे पुन्हा पुन्हा आठवून ते संवगडी बालपणाचे फिरून आली मला स्मृति निघून गेलेल्या त्या जमान्याची अन पुन्हा कधीच न येणार्‍या त्या बालपणाची श्रीकृष्ण सामंत

मधुकर जरी पिऊनी आता झालास तू बेहोष.. शोषून फुलांचे सारे जरी मधुकोष .. हा व्यर्थ तुझा आवेश, तुझा हा अंध.. पाकळया फुलांच्या तुजसाठी झाल्या बंद रुसलेले गीत रुसले गीत शब्दात अडखळे शब्द ओठावर ये ऊन झाले ते नि:शब्द येऊन तळमळे अधरावरती गाणे नशिबात कळीच्या निर्माल्याचे जिणे

किंवा ...क्लीक करा.. http://2.bp.blogspot.com/_9X0j7S4MiZw/SQnOxxeLa1I/AAAAAAAAAKs/bRims_stO… OR http://purwant.blogspot.com/ फोटो नी कविता एकत्र यावी म्हणून ..लिंक टाकली आहे. -निखिल

पूर्वप्रसिद्धी: मनोगत दिवाळी अंक २००८ 'अनिवासी (पण) भारतीय' म्हणुनी दुखर्‍या किती ओळखी डॉलरने भरले खिसे पण मने प्रेमास का पारखी? आहे जे विसरायचे ठरवले, करतो उजळणी जरा (विस्मरणे नव्हती कधीच कुठली सोपी, मनासारखी) आषाढा, बघतोस काय नुसते! भिजवायचे मग कुणी? 'आधी तू, मग मी' करीत बसलो, खोळंबली ना सखी! दुर्दैवा, इतके नकोस विसरू बाबा स्वत:ला कधी! माझे नाव पुरेल की तुज हवी ओळख तुझी आणखी? आयुष्या, तुज भोगले नि जगलो - ऐटीत, राजापरी तिरडीवर निजलो तरी मिरवले - निघते जशी पालखी

अनिरुद्ध अभ्यंकरांची 'आवरताना काल मिळाल्या काही कविता' वाचली आणि आम्हाला भेटलेल्या काही 'कविता' डोळ्यांसमोर तरळून गेल्या!

आजी, आजाला काठीवीना चालण्याचे आपले मनोदय सांगत असताना,ते संभाषण तानुच्या कानावर पडते.स्वपनाळू तानु दुसऱ्या दिवशी आपले स्वप्न आजाला सांगते. चिमुकल्या तानुला स्वप्न पडे पाहाटेला आजी आणि काठी एकमेकांशी बोलताना काठी म्हणे आजीला नको सोडू कधी मला संगतीत राहून तुझ्या महत्व आलेच मला आजी सांगे काठीला नकोच घालू गळ मला इतक्या वर्षाच्या सोबतीने आला कंटाळा तुझाच मला ऐकून त्यांच्या संभाषणाला म्हणे तानु स्वत:ला स्वप्नांत का असेना पाहीन माझ्या आजीला काठीवीना चालताना श्रीकृष्ण सामंत