कविता

डोरियन ग्रे "बिग बॉस मधून एकाचे पलायन" कॅमेराच्या झगझगाटात प्रश्नांची सरबत्त्ती.. सेलेब्रिटी उभी आपल्याच धुंदीत तिथेच आशाळभूतपणे उभी असणारी झिपर्‍या केसाची, पोट खपाटीला गेलेली मुले .. कुणालाच दिसली नाहीत? नेहमी सुंदर दिसण्याचा, असण्याचा आणि बघण्याचा हट्ट वाढतोच आहे... एक कॅमेराचा झोत गेला की मागे उरलेल्या अंधारात अनेक जण सामावतात.... अगदी किमान एकास शंभरच्या प्रमाणात निवडक काहींना कधी कळणार? कधी कळणार आम्हालाही? की ..

नाद सोड यमकाचा लेका, वजन विचारा देशील का ? पुरे शब्दांची कारागिरी, अन आतुन येई ते लिहीशिल का ? मुखड्याच्या दो शब्दांची, दोरी तू ओढसी किती ? शब्दांचे भरताडच होते, भाव दाटला त्यात किती ? सुखे बैसुनी गादीवरती, कविता जन्मा येत नसे ! पांघरुन वेदनेचे जगणे, दु:खाचे लागेल उसे ! -- आपला दळण छाप लहरी सागर

प्रयोजनाविण दिवा एकटा, उगाच जळतो आहे सरत्या वातीसरसे जळते, भोग जाळतो आहे काजळ काळ्या काचेमधुनी, हवा मागतो आहे जळत्या तेलासरसे उरले, थेम्ब मोजतो आहे किती उजळल्या खोल्या आणिक, किती जाळल्या वाती भिंती पडल्या वासे तुटले, तुटली उरली नाती आता जगणे असेच जगणे, उरे न काही हाती जगता जगता जळता जळता, संपून जाती वाती -- सागरलहरी (उर्फ लहरी सागर) माझे हे मि पा वरचे पहिलेच लि़खाण आहे. मला छंद वगैरे कळत नाही. सूचना व अभिप्रायांची प्रतीक्षा. पार्श्वभूमी - माहीतीतील एक गृहस्थ पक्षाघाताने आजारी होते. वृद्ध .. विधुर.. आयुष्य .. सुखे दु:खे सारे पाहून सोसून झालेले ..

"आई चांगली की मावशी? " असं कुणी विचारलं तर आपण काय आणि कसं उत्तर देऊ? त्यातलाच प्रकार एका व्यक्तीच्या मनात आला.

खेळ मागल्यावेळी सारखाच.. एक ओळ मला सुचली ती अशी - खळाळत्या नदीतीरी सांज घेते ठाव ..... पुढची ओळ काय होऊ शकेल ते आपल्याला सुचतंय तसं प्रतिसादात लिहायचं. हि कविता नाही. त्यामुळे फक्त दोनच ओळी असणारेत. अट एकच, वर लिहिलेल्या पहिल्या ओळीशी निगडीत अशीच दुसरी ओळ असायला हवी! मागल्यावेळी तर भन्नाट डोकी चाललेली.. यावेळी बघुयात कसे काय जमते ते! मुमुक्षु :)

ज्ञानाचीया डोहा जाऊ मी कशास, चरणांची आस मजलागी | माऊलीचे प्रेम, झरा करुणेचा, गारवा कृपेचा, पुरेसाहे | नका घेवू आता दासाची परीक्षा, तीच गोड भिक्षा मज द्यावी | तुम्हा माझी आण, पुरवा तहान, दर्शनास प्राण व्याकूळले | मुमुक्षु

हेमू अधिकारी काल बाजारात भेटला.थोडा चिंतेत दिसला.त्याच्या थोरल्या मुलीला गर्भाशयाचा कॅन्सर झाल्याने डॉक्टरने तो काढून टाकण्याचा सल्ला दिला. हेमूच्या पंचवीस वयाच्या नातवाला,आईची मनस्थिती पाहून दया येत होती.ह्या विषयाकडे तो भावनाप्रधान होऊन विचार करीत होता.रोज रोज शस्त्रक्रियाकरून डॉक्टरना काय? एखादी फाटकी पिशवी काढून टाकल्यासारखी वृत्ती त्यांच्यात आली होती.डॉक्टरांची चूक नाही म्हणा.संवयीचा परिणाम. हे सर्व हेमूकडून ऐकून त्यांच्या नातवाच्या मनातली भावना कवितेत सुचली. कळला गे आई! तेव्हा खरा जीवनाचा आशय काढतील तुझा जेव्हा तो अमुल्य गर्भाशय गे!

अज्जे अज्जे ऐक जरा.. ======================== अज्जे अज्जे ऐक जरा.. तुझा आशीर्वाद असूदे! रूप तुझे मिळूदे.. सुंदर मला बनूदे.. नाक डोळे नाही गं! तुझ्या सारखं हसूदे..!! अज्जे अज्जे ऐक जरा.. तुझा आशीर्वाद असूदे! तुझ्या इतकं मोठ्ठेपण मलाही मिळूदे.. वय वर्ष नाही गं! आकाश बनता येऊदे..!! अज्जे अज्जे ऐक जरा.. तुझा आशीर्वाद असूदे! तुझ्या सारखी एक पोटली माझ्या कडे असूदे.. धन दौलत नाही गं! थेंब बनून बरसूदे..!! अज्जे अज्जे ऐक जरा.. तुझा आशीर्वाद असूदे! तुझ्या हातातलं तिकिट मलाही मिळूदे.. विमान बिमान नाही गं! मन पिसाच होऊदे..!!! ======================== स्वाती फडणीस..... १३-११-२००८

शुभ्र चांदण्यांची । शाल पाघरली । रात ही पहिली । आली सखे ॥ धुंद त्या क्षणांची । पाहतो मी वाट । झेलुया गं लाट । आवेगाची ॥ मनीचा मोगरा । आज बहरेल । श्वास हा भेटेल । श्वासाला गं ॥ रात ही सरेल । देह दुरावेल । मन रेंगाळेल । तुझ्यापाशी ॥