कविता

चाल : चंदनाच्या पाटावर सोन्याच्या ताटावर मोत्याचा घास तुला भरविते सोनियाच्या तालावर महाराष्ट्र वारयावर मुख्यमंत्री आता मी निवडिते. धॄ. पदावर मुख्य नव्हता पोलिसांना मंत्री नव्हता मनी त्याचा सल नव्हता पित्त्या बसवायचा होता गुरहाळ चर्चेचे किती घालते ...... १ सोनियाच्या तालावर महाराष्ट्र वारयावर मुख्यमंत्री आता मी निवडिते. धॄ. जन्तेला फाट्या मारिले नवे नायक नाही दिले पायांना कितीक खेचले पछाड धोबी टाकले डाव कुटील किती मी खेळते........२ सोनियाच्या तालावर महाराष्ट्र वारयावर मुख्यमंत्री आता मी निवडिते.

लाख दिवे विझु नये त्याने स्वताचीच वात केली तुंम्ही दिवस पाहिला त्याची कायमची रात झाली नभी चंद्र्मा खेळ्तो खाली माझा रवी तळपे हा सार्‍या दगड्-धोंड्यात माझा एक तारा झळके हा घाव सोसले सोसले त्याने ह्रद्याची ढाल केली तुंम्ही दिवस पाहिला त्याची कायमची रात झाली वीर गती मिळे त्याला डोळा पाणी का आणावे पण लाख मेल्या मनांसाठी एक त्याने का मरावे? तरी झुंजला झुंजला त्याने वाद्ळाला मात दिली तुंम्ही दिवस पाहिला त्याची कायमची रात झाली हार्-फुले फिके शब्द सारा क्षणाचा देखावा धग चितेची तशीच खेळ सत्तेचा पहावा आज माझा रवी मावळला उद्या तुमचा जाइल आज बैल सत्तेवर उद्या राज्य रेड्या

मित्रांनो, ही माझी नवीन कविता. कशी वाटतेय ते नक्की सांगा. एका स्त्रीचे मनोगत रेखाटण्याचा हा प्रयत्न कितपत यशस्वी झालाय? कशी सुचली हे नंतर सांगेनच.

पुन्हा जिवंत परत आले तर मरण अटळ आहेच... रोज जीव वाचला याच समाधान मिळावे असेही घडते.. पण जगायच कस ते ठरवता आल असत तर?

पाहिजे एकांत थोडा पाहिजे थोडा अबोला पाहिजे पहाट थोडी पाहिजे निशब्द वारा होउनी मग एक तेव्हा अंतरी मिसळून जाउ विसरूनी सार्‍या जगाला चांदणे उधळून देउ मिटूनी तू डोळे तुझे ग काहीशी हरवून जासी स्पर्शता लाभे दिलासा तू मला बिलगून जासी छेडूनी तारा मनाच्या शब्द तू मी सुर होउ विसरूनी सार्‍या जगाला चांदणे उधळून देउ त्रुप्ताता ह्रद्यात दोन्ही त्रुप्ताता देहात ही त्रुप्ताता विश्वास सार्‍या त्रुप्ताता श्वासास ही संपता पहाट थोडी काहीशी हुरहुर व्हावी धुसरत्या तारकांना भेटीचे संकेत देउ विसरूनी सार्‍या जगाला चांदणे उधळून देउ -पुष्कराज

शापित झालीय भुमी त्याच्या अस्तित्वान आज फिरतोय तो शिस्तीत..... श वा गा रा त न.......... एक नागवा वेडा उभा असावा समोर तसा "तो" वावरतो य वेश्ये च्या वस्तीत...... आणि त्याच्या ओढाळ पण मांगल्य भासणार्‍या डोळ्याने खुणा करतोय "तो" तुम्हा-आम्हाला पण फसतो मात्र सवैरचारी मस्तीत......... याच मस्तीत द्डलाय मृत्यू-गंध ज्याने येईल अंतिम वेळ आणि जळाल मतलबी चादं न्या सोबत...... राहील रात्र निसतब्ध नुसती च....... गर्भावतीची ही होऊ दे साक्ष हे शापित क्षितिज कमळ नको उमलू देऊ.... तरच होईल तुझ्या जीवनाची सिद्धता जरी राहतील बाकी तुझ्या अस्तीच.........

सुट्टीला गावी जायचं ठरतं आणि शीळेला गाणं मिळतं रजेचं कसं, काम आहे किती? पैशांची सोय आहे का पुरेशी? पाहून प्रश्न जरा दडपते छाती मिळताच रजा गणित जुळतं आणि शीळेला गाणं मिळतं....१ जाताना पूर्वी त्यांच्या गावी तान घ्यायचे वडील छानशी पोहचायचे ते मनाने आधी कळतं त्यांना काय व्हायचं आणि शीळेला गाणं मिळतं....२ गणपती नाही, दिवाळी तरी लग्नकार्य वा नुसती भेट जरी वाढत असते खरेदीची यादी घरचं अंगण अनमोल वाटतं आणि शीळेला गाणं मिळतं....३ कुठली जिलबी, कुठली भाजी सुरमई, बांगडे,पापलेटं ताजी बिघडलं पोट चालेल तरीही भेळ, मिसळ, वडाही खायचं आणि शीळेला गाणं मिळतं....४ दाराशीच वाट बघते आई कौतुक करतील सासूबाई भाऊबहिण

जेव्हा जेव्हा वारे युद्धाचे वाहती जवान नाहती कौतुकात शत्रूच्या भयाने होतो थरकाप मुखी आपोआप राष्ट्रगीत थंडी नि वार्‍यात झुंजती जवान शब्दांचेच दान त्यांना द्यावे आणि कोणी वेडे हुतात्मेही होती त्यांची देशभक्ती गौरवावी संपताची युद्ध त्यांना विस्मरावे आपण रमावे आपल्यात रात्रंदिन त्यांना युद्धाचा प्रसंग नेते सारे दंग स्वार्थामाजी

प्रेरणा सामंतांची कविता "खळाळत्या नदीतीरी सांज घेते ठाव" फेसाळत्या सागरतीरी सांज घेते ठाव बोटीतून आलास इथे कोण तुझे गाव कुठे मारी गोळ्या कधी उठे बाँबची गाज सांग गड्या ! कभिन्न रात्र संपेल का रे आज सण सण सटासट मारिशी गोळ्या रक्त बघुन बांधवांचे पाणी आले डोळा नको रे भ्याडा! लपू तू असा हॉटेला मधे खेचून काढू आसशील तेथून आता तुझे मढे आवर रे ! सागरा आता तुझी खळ्खळ संपवू कायमची या शेजार्‍यांची मळमळ संपवल्यावीना नका ठेवू शस्त्र आता खाली मोक्ष यांना देण्याची वेळ आता आली कवटी अवांतर : सद्यपरीस्थीतीत कविता अप्रकाशीत करावी लागल्यास माझी हरकत नाही.