कविता

प्रदीप कुलकर्णींची 'शिकार!' बघून आमची कार आम्हाला आठवली नसती तरच नवल! ;) ....................................... हि कार! ............................................... उन्हात या कोवळ्या सकाळीच धार येते नि संपता संपता बघा ही दुपार येते! कधी तरी भेटती जुने मित्र सांजवेळी... नशेत होतात छान गप्पा...

नको मज हे विसावे शुभ्र चांदण्याचे साद देती मार्ग मला तप्त या धुळीचे | पाउलांना ओढ माझ्या निळ्या आभाळाची नजरेत सामावली रेघ क्षितिजाची | घोंघावती दरीतूनी अनावर वारे तेजाळती त्या गगनी लक्ष लक्ष तारे | नभास या गवसणी गिरीशिखरांची सौदामिनी उजळती कडा काजळीची | उधाणल्या या वार्‍याची गाज मनी राही वादळी ही ओढ अशी उमलते देही | गुंजन हे गोड नको भोगी भ्रमरांचे साद द्यावी त्याने, ज्याचे पंख गरुडाचे |

रात्ररंग.. चांदण्यांचे तेज सारे श्यामरंगी रंगले मोगरीचे चांदणेही भूवरी या गंधले शीळ घाली दाट रानी चांदवेडे पाखरू क्षेम* द्यावी चांदण्याला स्वप्न त्याचे भंगले सावळेसे होत पाणी बिंब दावी सावळे काठसोडूनी जळी ते वृक्षही डोकावले डोंगरांनी त्या नभाच्या शीर अंकी * ठेवले ते उशाला चांदण्याचा हात घेण्या गुंतले पिंपळाचा पार भासे होत बैरागी कुणी सावळासा भार त्याचा ध्यान त्याचे सावळे रानगंधाने जरी ही रात्र सारी दाटली रातराणी हासली नी गात्र सारे धुंदले (क्षेम : मिठी, अंकी : मांडीवर) - प्राजु

माझ्या मागील यमकाच्या खेळास फारसा प्रतिसाद मिळाला नाही. तरीही आता नवीन समस्या मांडत आहे - आज नाही पौर्णिमा ,अन ग्रहण नाही आजला, सांग सखये कोणता तो, चंद्र कैसा ग्रासला ? या वरील काव्यमय समस्येला काव्यमय उत्तर अपेक्षित आहे.

रम्य एक संध्या कोमल गंधार, कुसुंबी किनार क्षितिजाला... तेजस्वी रवीची किरणे सोनेरी, लाली गालावरी संध्येच्या का !?! मुग्ध प्रियतमा संध्या ती आरक्त, का 'रवी' आसक्त 'निशे'वरी ! दुखावली 'संध्या' हळवा गंधार, का क्षितिजापार गेला सखा..... हवेत गारवा नभी चंद्र तारे, मादक इशारे निशेचेही... आसुसला 'रवी' निशेच्या छायेला, कौमुदी कायेला चंद्र साक्ष... मिठीत 'रवी'च्या 'निशा'ही उन्मुक्त, प्रकाश अव्यक्त अंधारला... मेघाचा मल्हार, कित्येक प्रहर, प्रणय कहर, आसमंत..... पहाट भैरवी तिमिर छेदून, गगन भेदून, झंकारली.

हि कविता मी कॉलेजमध्ये असताना केलेली होती. थांबू नकोस तू, ओळख देण्यासाठी नादात हरवल्या एका वेड्यासाठी तो म्हणतो "गाणे रुसले गाता, गाता, शब्दांस टाळुनी गेली एक कविता" हे गाणे नाही, हे तर त्याचे जळणे कवळून आठवणी, झाडामागे हसणे ती सुरेल गाथा, झुरण्यासाठी आता शब्दांस टाळुनी गेली एक कविता आठवतो चांदण्या रात्रीमधले श्वास 'याचना फुलांची', होता केवळ भास त्या याचकास ना उरला कोणी दाता शब्दांस टाळुनी गेली एक कविता

दुपारच्या रणरणत्या उन्हात, पागोळीच्या सावलीत एक गाय येऊन बसली निवारा शोधीत ओटीवरती सासूबाई, डाळिंब्या निवडत होत्या. जपमाळ घेऊन माजघरात बसली होती नलूआत्त्या सैपाकघरात आवराआवर, सूनबाई करते खोचून पदर मन मात्र झुलत असते, माहेरच्या झोपाळ्यावर आई, भाऊच्या आठवणीने डोळ्यामध्ये अश्रुधारा आत्ताच का आठवते आहे, भातुकली अन चिमणचारा गायीला पाहून मायेची सय तिला येते आहे. गायीशी गळामिठी घालून सासुरवाशीण रडते आहे. गाय आणि माय दोन्ही आहेत एकच बाळे वात्सल्याशिवाय वेगळे काही बोलतात का दोघींचे डोळे?

१. अर्थातच ही कविता पूर्णपणे काल्पनिक आहे. २. कुणालाही आक्षेपार्ह वाटल्यास उडवून लावली तरी चालेल. अल्फा असो वा याहू!

संध्याकाळची वेळ होती.नदी खळाळत वहात होती.वीजा चमकत होत्या.राजा-राणी पल्याड जायला आतूर होती. पल्याडला त्या वटवृक्षाखाली त्यांच घरकूल होतं.आत्तांच परत येऊ अशा समजूतीने ती दोघं मुलाना एकटच सोडून नदीच्या अल्याड आली होती.

शाक्त पंथीय साधक साधिकांची शक्ति उपासना नरमुंड धारी, कालिके,स्यय:म उर्जा स्त्रोत,तु शक्ति असे. आम्हि वामाचारी,शाक्त पंथीय, माते, तुज आमुचे वंदन असे. हे नाग नंदिनि,कालिके,चंद्र सुर्य ,तुझे अलंकार असे जरी वाटे भयभित तुजे रुप,त्यातच आम्हा ममता दिसे योनितत्व प्राशुनि,साधक साधिका अराधनेस माते सज्ज असे हे मातंगी,भुवनेश्वरी,महालक्ष्मी,आम्हि स्वेछ्याचारी तुझे दास असे "म"कार साधक आम्हि,मद्य,मास,मुद्रा,मत्स्य,मैथुन,चे उपासक आहे, तव प्राप्तिसाठी बगलामुखी देवि,घट्कंचुकी विधी अनुष्टीत आहे उघडले उघडले द्वार,ईडा,पिंगलेचे,तव उर्जा आत शिरली आहे माते धन्य धन्य हा साधक, मा कुंडलीनि जागृक झाली आहे. लागली बघ