शब्द झाले मोती.. - २

विद्यार्थ्यांचे मन वाचायचे असेल तर त्यांच्या वहीचे शेवटचे पान पहावे.अशीच पसारा आवरताना जुनी जनुकीय अभियांत्रिकीची वही सापडली...पहिली पान वाचतांना ,हळूच शेवटचे पान पाहिले..अर्थात माझ्या त्यावेळच्या वह्यावर काय सापडणार तर कविता  विशेष म्हणजे हि कविता त्याच्यासाठी लिहिलेली त्याच्याबरोबर असतानाची एकमेव कविता..ती आता सापडावी म्हणजे आश्चर्यचं ... बहुतेक मी तेव्हा आंतरजालावर नव्हती दिलेली ..आधीच खूप कविता अदृश्य झाल्या आहेत ,तेव्हा त्याच्यासाठीची हि कविता अदृश्य होण्याआधी इथे लिहिते.. तो तसाच नेहमी दाराच्या बागेतून येणारा अप्रतिम जगावेगळ माझ्या ओंजलीत देणारा तो तसाच मला स्वत: बोलक करणारा मात्र मी त्याला बोलक करायची वाट पाहणारा तो तसाच नात त्याच माझ मलाही न सांगाणारा पण कवाड त्याच्या मनाची माझ्यासाठी उघडणारा तो तसाच,मला माहित नाही होईल का तो माझा? रंगेल त्याचे आयुष्य सप्तरंगाने माझ्या पण तो ...स्मरेल ...कायमच -भक्ती

एका मोहिमेसाठी जाहिरात बनवायची आहे? काम करताल का? आधीच घरात बसून कंटाळा आलाय त्यात जर असे नवीन काहीतरी करायला मिळतेय ..करूया म्हणल.मानधन अगदीच कमी पण कंपनी मोठी होती.मग त्यांनी कागदपत्रे पाठविली.नीट न वाचता सुरु केल्यामुळे चुकीच्या वस्तू वापरल्या .मग पुन्हा ते ज्या उत्पादनाची जाहिरात करायची होती ती २- ३ वेळा आणली.आता स्क्रिप्ट त्यांनी पाठवली होती.खरच पाठांतराची सवयच राहिली नाही.तेव्हा परत परत मोबाईलमध्ये प्रसंग चित्रित करावे लागायचे.इनमिन ८-९ वाक्य पण मोबाईल सुरु झाला कि गोंधळच उडायचा.१०-२० टेक घ्यावे लागले.अर्थातच मला नाटकं कधी जमली नाही..तेव्हा थोडा खोटेपणा वाटलाच ..असो..पण अशी संधी घरबसल्या कोण देणार.. मग आली एडिटिंगची वेळ .बापरे सांगते ४ दिवस लागले.त्या कंपनीला जेव्हा जेव्हा पाठवायचे तेव्हा हे असे ते असे करत करत खूप खूप तास लावले.एव्द्याच मिनिटात बसावा, असेच सबटायटल टाका (यासाठी मला १ तास लागला) शेवटचा दूरचित्रवाणी पाठवला तेव्हा..तुम्हा पुन्हा चित्रित कराल का ?विचारणा झाली. मी जरा का कु केली ..तर तेव्हा ५०% रक्कम वाढवून देतो म्हणाले(अरे वाह आधी माहित असत तर अजून २-३ चुकीचे शूट केले असते.).मग पुन्हा काही प्रसंग पुन्हा चित्रित केले. पुन्हा ते जोड एडीट करा,पुन्हा ५९ सेकांदात बसवा.त्यांना पाठवला,अप्रूव्हल झाला तर सांगतो...म्हणजे गायी भैस पानी मै!!चित्रीकरण ठीकठाक होते.पुन्हा मग मेसेज केला की प्रदर्शित केला.छान वाटले.संमिश्र प्रतिक्रिया आल्या पण मेहनत जी करावी लागली त्यामुळे कार्यपूर्तीचा आनंद होता. खरोखरी धन्य ते कलाकार ..निर्मिती,छायाचित्रण,संकलन आणि अजून कितीतरी बाजू....

My heart is always full of love So mind is like one gypsy alive.. Glass is filling with fairy wine Makes days with colored n divine.. Though path lighting by thunder Slowly why followers got disappeared? I viewed through kaleidoscope apparently Furious object stacked in eyes fearlessly.. -भक्ती

My heart is always full of love So mind is like one gypsy alive.. Glass is filling with fairy wine Makes days with colored n divine.. Though path lighting by thunder Slowly why followers got disappeared? I viewed through kaleidoscope apparently Furious object stacked in eyes fearlessly.. -भक्ती

आज सौंदाळा यांच्या मुळे पुन्हा हा धागा वाचण्यात आला.. पुन्हा अनेक आठवणी आणि अनेक लेख पाहून छान वाटले.. इतरांच्या हि तितक्याच गोड प्रतिसादा मुळे आणि त्यांच्या अनुभवाने छान वाटले.. पुन्हा येथे लिहावे असे वाटते आहे.. वेळ मात्र खूप कमी असल्याने अवघड वाटते आहे... पण या सर्व आठवणीत शाळा आणि कॉलेज च्या आठवणी जास्त मनाला हलवून सोडतात.. त्यातील गणपती लेखमाला ला धागा येथे देतो पुन्हा.. त्यावेळेस कुठे अन्य ठिकाणी लिहलेले accept नव्हते म्हणुन तो इकडे दिला नव्हता.. देतो आणि पुन्हा लिखान चालू करतो हळू हळू..

नोट : नावे बदलली आहेत पुन्हा.. -- Maroon color तू हसलीस की, फुले उमलू लागतात, आणि त्याचे रंग तुझ्या ओठांवर दिसू लागतात. तू अशीच हसत रहा, सर्वांचे मन मोहत रहा माझी नसताना पुन्हा, माझीच होत रहा.. मेघा, तुझ्या डायरीतील ह्या ओळी माझ्या अजूनही लक्षात आहेत. हातात घेतलेल्या फूलपाखराचे रंग जसे उडून जातात, तशा आठवणी थोड्याच त्या रंगांसारख्या असतात? काही आठवणी असतात त्या फूलपाखरासारख्या, नाजूक.. सुंदर.. नितळ.. ह्या ओळी मनावर कोरल्या गेल्या त्या कायमच्या. त्या काळी मी लिहीत नव्हतो, तरीही मीही एक डायरी घेतली होती तेव्हा. त्याच्या शेवटच्या पानावर तू लिहिलेले 'आते जाते, हसते गाते, सोचा था मैने मनमे कई बार' हे गाणे अजूनही तसेच आहे, तुझ्या नावासहित. आणि मग डायरीच्या शेवटच्या पानावर तू लिहिलेल्या गाण्याच्या मागे मी लिहिले... * * * तर, हा काळ आहे २०००-०२चा. तेव्हा आजकालच्यासारखे मोबाइल, व्हॉट्स अ‍ॅप स्टेटस, फेसबुक असले social life नव्हते. तुमच्या भावना ह्याच उत्कट होत्या. तेव्हा वाटणार्‍या गोष्टींमध्ये एक अनामिक हुरहुर दाटलेली असायाची.. एक ओढ असायची.. वाट पाहणे असायचे. बरेच काही.. मेघा खूप शालीन मुलगी, रेखीव. तिच्या दोन्ही गालांवर खळ्या पडायच्या. मला आवडायच्या त्या. तेव्हा कविता लिहीत नव्हतो मी. लिहीत असतो, तर त्या चंद्रखळ्यांवर असंख्य कविता लिहिल्या गेल्या असत्या, इतक्या त्या आवडायच्या मला. मेघा शांत, सुशील, कमी मित्र असलेली मुलगी. मी त्याउलट, खूप बोलका, टुकार, कँटीनला पडीक असलेला, मुक्त.. स्वैर.. स्वच्छंद. मेघाला मात्र फक्त दोन मित्र - एक मी आणि दुसरी मनाली. मनाली ही अतिशय सालस मुलगी. मेघामुळे माझी तिच्याशीही खूप छान मैत्री झाली होती. नंतर आमच्या तिघांचा असा ग्रूप तयार झाला होता. मला मात्र खुप जास्त मित्र-मैत्रिणी होत्या. आपला स्वभाव बोलका. त्यामुळे माझे ग्रूपही जास्त. मी तेव्हा खूप भांडायचो खरे. आता हसू येते, पण तेव्हा मी नक्कीच वेगळा होतो. पटकन रिअ‍ॅक्शन, पटकन प्रेम, पटकन भांडण.. मेघाची आणि माझी मैत्री झालीच कशी? असा प्रश्न मला पडायचा कधी कधी. ती इतकी नाजूक, सुंदर, गोरीपान, शालीन.. मी इतका बेडर, सावळा, उंच, धिप्पाड, भीडभाड न बाळगता कसेही बोलणारा, माहीत नाही. पण मी तेव्हा ही खूप respect करायचो तिचा. तेव्हा त्या सर्व गोष्टींना respect म्हणतात हे माहीत नव्हते, इतकेच. खरे तर ती होतीच तशी, जीव लावावी अशी. प्रेमात अखंड बुडून राहावे अशी. तिने maroon colorचा, बुट्ट्या असलेला ड्रेस घातल्यावर तर ती खूप सुंदर दिसायची. मला खरे तर मुली आवडायच्या त्या ब्लॅक ड्रेसमध्ये, पण ह्या maroon colorच्या ड्रेसमुळे मात्र मला ह्या याही कलरचे खूप आकर्षण झाले होते. मेघाचा बॉब कट असायचा. कधीकधी तिचे सिल्की केस डोळ्यांपुढे यायचे. मला तिच्या केसाला हात लावून ते मागे सारण्याचा मोह व्हायचा. कधीकधी तिने डोळे वटारले तरी तो मोह मी पूर्ण करायचो. त्या काळी आपल्याला आवडणार्‍या माणसाबद्दलच्या भावना अशाच असायच्या मर्यादेत. मेघा मर्यादेचा अतीव पुतळा होती. ती खडूसही होती. सुरुवातीला तिला माझ्या भावनांचे जास्त काही पडले आहे की नाही, असे मला नेहमी वाटायचे. मी पहिल्यांदा तिला माझ्या प्रेमाबद्दल सांगितल्यावर तर ती किती भडकली होती. टुकार हा तिने तेव्हा मला म्हटलेला शब्द अजून आठवतो. नंतर काही काळ असाच गेला. नेमके शनिवारीच हे सगळे घडायला हवे होते का? सोमवारपर्यंत वाट पाहणे म्हणजे काय, हे आता त्या खडूस मुलीला कोणी सांगावे असेच वाटत होते मला. सोमवार आला, गुपचूप पुन्हा आम्ही प्रॅक्टिकलला बसलो, न बोलता. प्रॅक्टिकललाही आमचा एकच कॉम्प्युटर होता, कोपर्‍यातला. दोघे एकत्रच तासन तास c and data structuresचे प्रोग्रॅम करत बसायचो. इतके की मी त्या विषयात पहिला आलो. नंतर कंपनीतही त्याचा जास्तच उपयोग झाला :-)) तर गुपचुप बसणे हे आपल्या स्वभावात नव्हते. पुन्हा बोलणे, पुन्हा आर्जवे.. "फक्त मैत्रीण म्हणून आपल्याला जमणार नाही तुझ्याकडे बघायला" असली असंख्य वाक्ये माझ्याकडे होती. मी माझे नेहमीच खरे करत आलो आहे. तेव्हाही मी आतासारखाच होतो या बाबतीत. *** मेघा माझ्याबरोबर कँटीनला येत नव्हती जास्त. खूप कमी वेळा आम्ही कँटीनला गेलो असू. एकदा ती माझ्याबरोबर भटाच्या कँटीनला आली होती. तुषारच्या कँटीनपलीकडे गुलाबाचे झाड होते, त्याचा गुलाब तोडून मी तिच्यासाठी आणला होता. हाय, तो गुलाब चक्क पांढरट पिवळट होता. लाल नव्हता. ती हसत होती. मी देताना म्हणालो, "देणार्‍याच्या भावना महत्त्वाच्या, कलरचे काय एवढे.." मी खूप वाया गेलेलो आहे असे कोणाचेही म्हणणे असेल, पण तरीही मी पहिला आलो सेकंड इअरला. आपले असेच असते. जे करायचे ते मनापासून, मग तो अभ्यास असो वा प्रेम वा मैत्री. गणित आणि c and data structuresमध्ये संपूर्ण पुणे युनिव्हर्सिटीमध्ये मी पहिल्या काही जणांत होतो, असे सरांनी सांगितले मला. मी हुशार होतो. पण टिपिकल वरणभात, सोज्ज्वळ हुशारपण आपल्यात नव्हते. आपल्याला जे यायचे ते असेच यायचे नॅचरली. मग आम्ही एकत्र अभ्यास करू लागलो. एकत्र अभ्यास हा कॉलेज सोडून भेटण्याचाही एक मार्ग होता आमचा. मला आवडायचे शिकवायला. किती किती अभ्यास करायचा म्हटले, तरी एक एक टॉपिक मी चुटक्लीसरशी संपवून टाकायचो. मग उगाच असंख्य गप्पांत आमचे तासन तास जायचे. ते तास, त्या गप्पा पुन्हा मिळतील का मला पुन्हा? असा प्रश्न माझे मन कायम मला विचारत राहते. तेव्हा आमचे एक सूत्ही होते - 'more study - more confusion - less marks, less study - less confusion - more marks." तिला तिच्या डायरीतल्या कविता, लेख वाचायला आवडायचे. 'बस होती चिंचवडची' ही कविता तर मी तिला कितीदा म्हणायला लावायचो. ती कविता ती खूप छान म्हणायची. तेव्हा मी स्वत: कधी आयुष्यात कविता लिहीन असे वाटले नव्हते. कदाचित मी कविता लिहिण्याला हे सारे प्रसंगच कारणीभुत आहेत. असो. *** मेघा माझ्यापेक्षा मोठी होती. वागण्यानेसुद्धा. मेघाचे डोळे खूप काळेभोर, मस्त होते. मी नंतर तिला बर्‍याचदा चश्मा काढायला लावायचो. बर्‍याचदा तिच्या डोळ्यात बघायचा हट्ट करायचो मी.. मी ऐकत नव्हतोच :-)) मी खूप हळवा होतो तेव्हा. मेघा हसायची माझ्या हळवेपणावर कायम. मेघा होतीच तशी, ती कुठल्याही गोष्टीवर मनमुराद हसू शकत असे. एखादी गोष्ट मिळाली नाही, तरी त्या गोष्टीकडेही ती हसत पाहू शकत असे. मला असले वागणे कधी जमत नसे. 'धडकन' रिलीज होण्याआधीच माझे 'तुम दिल की धडकन मे.. रहते हो,. तुम रहते हो' हे गाणे पाठ होते. माझा आवाज चांगला नव्हता. पण सर्व वर्गात मी हे गाणे तिच्यासाठी गायले होते, तेही पूर्ण. ते गाणे तेंव्हा मला इतके यायचे की त्याचे म्यूझिकसुद्धा मी तसेच गायचो. हे गाणे मी मेघाला dedicate केले होते. नंतर तो पिक्चर रिलिज झाला आणि त्या देवसारखाच मी आहे असे तिचे म्हणणे होते :-)) आणि असे म्हणून ती हसत असे. पुढे नंतर तिने वर्गात 'आते जाते, हसते गाते | सोचा था मैंने मन में कई बार | वो पहली नज़र, हलका सा असर |करता है क्यों दिल को बेक़रार' हे गाणे गायले होते. मला खूप आवडले हे. तिला लता मंगेशकरने गायलेले 'होठों की कली कुछ और खिली' ह्या ओळीपासून हे गाणे जास्त आवडायचे. मला एस.पी, बालासुब्रह्मण्यमचे कडवे आवडायचे. एस.पी. माझा आवडता गायक. अजूनही मी त्याची कित्येक गाणी ऐकतो. विशेष म्हणजे आराध्यालाही नेमके 'आते जाते, हसते गाते' हेच गाणे आवडते. आराध्या आणि मी गाडीवर जाताना नेहमी 'मेरे रंग मे' हे गाणे म्हणतो, पण तिला 'आते जाते' हे गाणे आपोआप कसे आवडायला लागले, माहीत नाही. कधीकधी तर ती चक्क "पप्पा, आते जाते लावा ना" असे म्हणते. आराध्याचा जन्मही जानेवारीमधलाच. आम्ही रूमवर आते जाते गाणे म्हणायचो. मी एस.पी.चे कडवे म्हटल्यावर ती लताचे कडवे म्हणत असे. ती जेव्हा तिच्या गावी जाणार असे, तेव्हा मला उगाच 'आँख हे भरी भरी, और तुम मुस्कुराने की बात करते हो' हे गाणे म्हणून चिडवायची.. मी चिडलो की मात्र ती पुन्हा एस.पी.चे आणि लताचे गाणे म्हणायची - 'तुमसे जुदा होकर मुझे दूर जाना है , पलभर की जुदाई फिर लोट आना है?' तेव्हा मला ऐश्वर्या राय आवडायची खूप. मेघालासुद्धा ऐश्वर्या रायच आवडायची. माझ्या एका वहीवर ऐश्वर्याचे चित्र होते. ती वही मला खूप प्रिय होती. मेघा मात्र प्रीती झिंटासारखी दिसायची. अगदी तसीच अवखळ वाटायची कधीकधी. मेघाला टीव्ही सिरिअल्स आवडायच्या बहुतेक. मला तसल्यात काही रस नव्हता. तिला 'कसोटी जिंदगी की' आवडायची, मी त्याचा एकही भाग बघू शकत नव्हतो. *** साडी डेला मेघा खूप सुंदर दिसत होती.. मला हिरवी साडी आवडते, हे मी नव्हते सांगितले तिला कधी. तिने Maroon redच साडी घातलेली. तिला मी पाहतच बसलो होतो. मेघा जवळ आल्यावर "मेघा, तू आता मोठी झालीस" असे तन्वीर म्हणाला होता. तो फोटो तिने तिच्या वडलांना दाखवला होता, तेव्हा तेसुद्धा तिला "मेघा, आता तू मोठी झाली" असे म्हणाले होते. हिने आम्हाला मारलेलाच डायलॉग तेथे मारला - "मी आहेच मोठी." तिने काढलेला तो फोटो मी माझ्याकडे ठेवून घेतला नंतर, तिच्या आठवणीसाठी. आम्ही कॉलेजनंतर पुन्हा भेटणार नाहीच असे तिला कदाचित म्हणायचे होते. मी माझ्या स्वप्नातही असे विचार करू शकलो नव्हतो. पण मी कितीही बेधडक असलो, तरी मात्र मी कधी माझ्या मर्यादा तोडून तिला त्रास होइल असे वागलो नाही. ते चूक की बरोबर हे तीच सांगू शकेल, मी नाही. तिच्या त्या फोटोचे मी खूप छान स्केच बनवले होते. आहे अजून माझ्याकडे ते. आम्ही कॉलेज संपल्यावर काय काय करायचे, कुठे कुठे अ‍ॅडमिशन घ्यायची, कसे पुढे जायचे असे बोलत असू. मी आयुष्यात तुझ्यासोबत असेन असे मी नेहमी म्हणत असे. मी MCS करणार होतो. मेघाला वाटायचे MCA करावे, ते जास्त चांगले. मेघा पुढे बहुतेक शिकणार नव्हती आणि मी तिला पुण्याला अ‍ॅडमिशन घे म्हणायचो. मी कितीही माझ्या म्हणण्यासारखे झाले पाहिजे म्हणालो, तरी ती तिच्याच म्हणण्याने वागायची. आम्ही खरेच वेगळे होतो.. खुप वेगळे.. तरी एकत्र. मी नंतर, तिचे तेव्हा म्हणणे होते ते म्हणुन MCAला अ‍ॅडमिशन घेतली. मात्र मी कॉलेजला कधी नीट गेलोच नाही. मी दुसर्‍या वर्षाला असतानाच मॉड्युलर या कंपनीत सिलेक्ट झालो आणि कॉलेजने मला दुसर्‍या वर्षापासून तिकडे काम करण्याची परमिशन दिली (मोड्युलरचे चार भाग मी आधी लिहिले आहेतच). मास्टर डिग्रीला कॉलेजला मी कधीच रमलो नाही. कारण तिथे तू नव्हतीस मेघा. मी अभ्यासही केला नाही. मला मास्टर डिग्रीला अमोल सोडला तर कोणी मित्रही नव्हते. नशीब, तेथेही मी असाच अभ्यास न करताही पेपरच्या आदल्या दिवशी काही वाचून फर्स्ट क्लास मिळवला. *** आमच्या लास्ट इअरच्या परीक्षा झाल्या, तरी ३-४ दिवस मी माझ्या घरी निघून आलो नाही. तेथेच रूमवर राहिलो. रोज उद्या जातो म्हणायचो आणि सकाळी लँडलाइनवर फोन करून मेघाला बोलावून घ्यायचो. शेवटी तो दिवस आला तो कसा विसरेन मी.. आणि मी घरी जाण्याचा निर्णय घेतला. मनालीसुद्धा रूमवर आली होती काही वेळाने, मेघापाठोपाठ. मेघानेच बोलावले होते तिला, असे मला वाटते. नंतर त्या दोघींना सोडायला मी हडको कॉलनीतून सैनिक कॉलनीत जाईपर्यंत बरोबर गेलो. मेघाचा त्या दिवसी Maroon कलरचाच ड्रेस होता. माझ्या आवडीच्या कलरचा. तिला तेव्हा मी सोडायला जाताना मनात किती स्वप्ने घेऊन चाललो होतो.. तिला शेवटचे पाहताना हेच शेवटचे असे वाटले नव्हते. निरोपाची वेळ आल्यावर नेमके मला खूप खूप बोलावेसे वाटत होते. कॉलेजच्या सर्व आठवणींना ओंजळीत पुन्हा घ्यावे वाटत होते. पण ती रस्त्याच्या त्या कडेला जाईपर्यंत माझे शब्द ओठांआडच अडकले. नेहमी रस्त्याने चालताना मी रस्त्याच्या बाजूला चालायचो आणि ती आतल्या बाजूला, आता आराध्याला घेऊन चालतो तसे. आता मात्र आमचे रस्तेच वेगळे होणार होते. हलकेच तिने मागे वळून पाहिले, माझे संयमाचे बांध हळूच सुटले आणि रिकामे हात हलत राहिले... *** नंतर अनेक दिवस गेले. लँडलाइनवर कधीतरी बोलणे व्हायचे. मेघाने पुढे कॉलेजला अ‍ॅडमिशन घेतली नाही. तिच्या लग्नाचे काही चालले आहे, कधी ती बोलली नाही. एका १० जूनला तिचा फोन आला नाही, म्हणून मी १२ जूनला रागावून फोन केला होता - २१०६६. तेव्हा असलेच नंबर असायचे. आतासारखे मोठे नंबर तेव्हा कधी नव्हते. तेव्हा तिने मला सांगितले की तिचे लग्न झाले आणि मी ख्कूपच हळवा आहे म्हणून मला तिने मुद्दाम बोलावले नाही. मी म्हणालो तिला, "आलो असतो मेघा मी तुझ्या लग्नाला, बोलवायचे तरी." ती तेव्हा खूप खूश वाटत होती.. मी अभिनंदन केले का.. मला आठवत नाही. तिने मला त्यांचे गाव आणि नाव सांगितले. भेटू म्हणाली बहुतेक तिकडे. ती हसत बोलत होती. मीसुद्धा खोटे हसू आणले होते ओठांवर. नंतर मी 'आते जाते हसते गाते', 'तुम दिल की धडकन मे', 'तुमसे जुदा होकर' ही सगळी गाणी माझ्या mp3 playerला ऐकली.. काही वर्षांनी मी माझ्या भावना शब्दातून लिहिण्याचा प्रयत्न केला आणि मला नवी दुनिया सापडली - कवितेची. मी इतका भारी लिहीत नव्हतो तेव्हा, पण माझी पहिली कविता क्खूप हिट झाली. तिचे नाव होते - 'माझी तू.. त्याची होताना..' या कवितेची असंख्य विडंबने झाली. स्टेजवर असंख्य once more या कवितेला मिळाले आणि 'शब्दमेघ' हा माझाच मी नवीन पुन्हा जन्मला आलो. नंतर १४ वर्षे मी तिचे नाव कधीच कोठे सर्च केले नाही. तिला कसलाच भेटण्याचा प्रयत्न माझ्या मनात आला नाही. मी कोणालाच तिच्याबद्दल कधी विचारले नाही. शब्दमेघ होऊन मी असाच फिरत राहिलो.. मुक्त.. स्वैर..स्वछंद.. एक शापित मेघ जणू. कवितेतुन गझलकडे येण्याचा असफल प्रयत्न केला, तेव्हा 'सार्‍या उदास वाटा कापित चाललो मी, होउन मेघ काळा शपित चाललो मी' हा पहिल्या गझलेचा पहिला मतला मी लिहिला. नंतर मला चुकून काही संगीतकारांबरोबर काम करण्याचा योग आला, मी एका अल्बमला प्रेमिकेने सजणाला बोलवायचे गाणे लिहिले, ते खरे तर माझे मन होते का? माहीत नाही. एकदा मात्र मी आपल्या कॉलेजला गेस्ट लेक्चर द्यायला गेलो होतो, नेमके मेघा आपण ज्या वर्गात बसायचो तोच वर्ग होता. नंतर सगळे विद्यार्थी गेल्यावर मी तू बसायची, त्या तिसर्‍या नंबरच्या बाकावर शेजारी जाऊन बसलो होतो. *** दिवस असेच बदलत गेले... माणसाचे आयुष्य पुढे पुढे जात राहते. त्या क्षणांच्या असंख्य रांगोळ्या मनात मात्र उमटत राहिल्या. तुळशीहूनही पवित्र असणारे आपले नाते माझ्या मनात मी आठवत असे. मग माझे मलाच वाटे - आपण पुन्हा भेटू का कधी? भेटलोच तर काय बोलू? आणि मग डायरीच्या शेवटच्या पानावर तू लिहिलेल्या गाण्याच्या मागे मी लिहिले - 'दिवस सरत जातात, तशी आपल्या आठवणींची फुलं बनत जातात.' *** आता अलीकडे इतक्या वर्षांनी मात्र मला पुन्हा वाटत होते, आपण पुन्हा भेटावे, तेव्हाचे सगळे सोडून द्यावे आणि मैत्रीच्या निखळ नात्याला पुन्हा अनुभवावे. जे तेव्हा फक्त मैत्रीचे निखळ नाते निभवायचे राहून गेले, ते पुन्हा निभवावे.. काय हरकत आहे? थोडा वेळ काढायला हरकत नक्कीच नाही. एवढा विश्वास आपल्यात नक्कीच आहे. आता तर हसू येईल, पण मला वाटते पार तुझे पांढरे केस झाल्यावर आणि माझ्या डोक्यावरचे केसच निघून गेल्यावरही भेटत राहावे.. भांडत राहावे.. बोलत राहावे. .. गोड-कडू आठवणींचे विणून अस्तर, पुन्हा त्या ढगांच्या पलीकडच्या निळ्या आकाशाकडे पाहत बसावे. काय हरकत आहे? वेळेची गणिते जमणार नाहीत, पण वयाला या वळणावर आणणार्‍या रस्त्यावर पुन्हा भेटुन, मावळतीच्या त्या Maroon red कलरने पुन्हा मैत्रीचे नाव हातावर गोंदवून घ्यायला काय हरकत आहे? अनेक संध्याकाळी विरघळून गेल्यात त्या नदीच्या प्रवाहात, एखाद्या संध्याकाळचे मैत्रीचे रंग पुन्हा झेलावेत आपण आपल्या तळहातावर, काय हरकत आहे? उद्या मी असेन-नसेन, तेंव्हा माझ्या नावाने मैत्रीचे तोरण तू बांधण्यापेक्षा, मैत्रीचा हात हातात घेऊन पुन्हा जगावे.. आपल्यासाठी. मी असाच आहे, वेगळा. माझा आवाज, त्याचा टोनही असाच वेगळा. पण त्यात आपुलकी आहे, विश्वास आहे, नितळ भावनेचा एक ओलावा आहे त्यात. म्हणुन म्हणतो, काय हरकत आहे? आणि मेघा, मला आनंद वाटला आपण पुन्हा भेटलो १८ वर्षांनी.. निखळ ..नितळ.. तू अजूनही तितकीच शालीन. मला खूप अभिमान वाटला आपला, आपल्या विश्वासाचा - गणेशा

धागा आणि प्रतिसाद मस्तच

विं दा क रं दी क र यांची कविता सुखाच्या शोधांत फ़िरते पॄथ्वी घेऊन हातांत चंद्राचा चोरकंदील! आणि फ़िरतात त्याच्याच शोधांत पृथ्वीची पोरे अतॄप्त मुशाफ़िर! ओसाड पॄथ्वीची सुखाच्या शोधांत जंगले पिंजणा~या माझ्या मुशाफ़िर! थांब जरासा; आपल्या बाळांच्या विस्कळीत केसांतून फ़िरव बोटे. पहा असेल सांड्लेले सूख तेथेच लपलेले! माझ्या मुशाफ़िरा! थांब जरासा; वादळी जीवनाच्या सहस्त्र स्वप्नांनी जागृत होऊन आकाश पिंजण्य़ापूर्वी पहा रे आपल्या उशीच्या खाली; असेल तेथेही सूख दड्लेले! माझ्या मुशाफ़िरा ऐक,ऐक, दमलेल्या भागलेल्या नाजुक हातांनी आत्ताच दिलेल्या खरपूस ,खमंग लसणीच्या फ़ोडणीचा चर्र आवाज; आणि तव्यावर उडू पाहणा~या भाकरीची फ़डफ़ड! ऐक,ऐक, खळ्यांच्या कोप~यावरील मोहरलेल्या आंब्याच्या विशाल वॄक्षावर डॊके टेकून टिकाळी शोधणा~या रसाची कुजबूज: "स्थीर राहूनही वाढते उंची; जातात पाळे खोल खोल; स्थीरतेचाच बुरखा पांघरून जगते गती निराळ्या पातळीत !" याच गतीला असते शोधीत सुखाचे भूत बंदिस्त स्थितीतून होण्या विमुक्त. सुखाचे भूत- जे काढते सर्वांची कळ; आणि लपते त्यांच्याच सावलीच्या मिस्किल अंधारांत! -विं दा क रं दी क र ~~~~~~~~~~~~~~~~~~` सुखाच्या शोधांत-रसग्रहण अनंत काळापासून अगदी मानवाच्या निर्मीतीच्या पासून सुखाचा शोध चराचर सृष्टी सुखाच्या शोधात आहे...सूर्य हेलियम शोधात,पृथ्वी जीवननिर्मितीच्या सुखात,चंद्र प्रकाश आनंदाच्या शोधात..यापुढे अफ़ाट मानव सुद्धा सतत सुखाच्या शोधात आहे...त्याचा हा घडा कायम डगमगतच असतो.. विंदानी सदर कवितेत ह्याच सुखाच्या शोधाच्या मिस्किल गोंधळात,आजुबाजुचे अमूल्य सुख दूर्लक्षित केले आहे हे सांगितले आहे.जसे माझ्या मुशाफ़िरा! थांब जरासा; वादळी जीवनाच्या सहस्त्र स्वप्नांनी जागृत होऊन आकाश पिंजण्य़ापूर्वी पहा रे आपल्या उशीच्या खाली; असेल तेथेही सूख दड्लेले! इवलस हे सूख लाखमोलाच! आयुष्यात मनपाखरू स्पप्नाच्या आकाशात घारीसारखे फ़िरते ’स्वप्नाचे भक्ष्य ’मिळवण्यासाठी .हो कोणालाही हे सूख झदप घालूनच मिळवायच असत...त्यात तो एक विसावा हरवतो कायमचा...ही आहुती का?सुखाच्या शोधासाठी.. कवितेतील शेवटच्या ओळींनी ह्या सुखाचा गॊंधळ विंदांनी काहीसा सोडविले..नव्हे सुखाचे मर्म सांगितले आहे... स्थीर राहूनही वाढते उंची; जातात पाळे खोल खोल; स्थीरतेचाच बुरखा पांघरून जगते गती निराळ्या पातळीत !" याच गतीला असते शोधीत सुखाचे भूत बंदिस्त स्थितीतून होण्या विमुक्त. सुख हे त्या वृक्षासारखे आहे..खोल पाळे मुळे गाडून घ्यायची, व रसदार फ़ळे वर्षांवर्षे सुखाने मिळ्वायची,कुजबुज रसाची ऐकायची अनुभवायची चेतनेने... माणसाने देखील सुखची सीमा मनात रूजवावी ,सुख मनात रूजवाय्च,सुखाला कायम नाविन्यपूर्ण रूप द्यावे,पहावे..सुख नूतनीक्षम आहे.आनंदाच,सुखाच झाड मनात लावाव पापण्या मिट्ल्यावर होणा~या मिणमिणत्या धुंद काळोखात जे सूख लपलेले आहे ..ते डोळे उघडे ठेवून शोधावे..नक्कीए जवळ्च असेल हे सूख!! विंदानी सुखसागराच्या किना~यावर आपल्याला पोहचवले आहे.उडी मारूयात.. या कवितेतील काही रूपक अप्रतिम आहेत मनावर अलगद परिणाम करतात, चंद्रचा चोरकंदील,सांडलेले सुख,रसाची कुजबूज,सुखाचे भूत. -भक्त्ती(२००८) संदर्भ:मृदगंध दुसऱ्या आणि चौथ्या कडव्यातील सुखाचा अर्थ संसारात पडल्यावर जास्त उमगल. अन्नपूर्णाच रूप घेत जीवांना अन्नाचे मोती देण्यात वेगळेच सुख आहे. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ फेबुने सकाळी हि सुंदर आठवण दिली.किती सुंदर आणि अलगद लिहलय..आता रसग्रहण करते पण लिहण्यासाठी धीर होत नाही.किती निरागसपणे लिहलय मी कि दुसर आणि चौथ कडव नंतर उमगल ......आता तर सर्व कडव उलगडले आहेत....पण दुसरा कडव म्हणजे संसारमांडवातील खरी घटीका... जंगले पिंजणा~या माझ्या मुशाफ़िर! थांब जरासा; आपल्या बाळांच्या विस्कळीत केसांतून फ़िरव बोटे. पहा असेल सांड्लेले सूख तेथेच लपलेले! सहावे कडव म्हणजे आता मला पूर्ण कळल आहे....धावाधाव कशासाठी करायची आणि किती करायची ...कधी स्थिर व्हायच ..सगळ सगळ प्रत्येकाने ताडल पाहिजे...जरा विसावू या वळणावर गाण गायल पाहिजे. स्थीर राहूनही वाढते उंची; जातात पाळे खोल खोल; स्थीरतेचाच बुरखा पांघरून जगते गती निराळ्या पातळीत !" विंदाच्या आठवणी आहेत ...पुण्यातल्या साहित्य संमेलनात मी एकटीच गेले होते ...तेव्हा विंदा त्याचे अध्यक्ष होते ...एवढ्याशा साध्या मोबाईल मध्ये मी त्यांचे आवाज रेकॉर्ड केले होते...खुपदा ऐकायचे....अजून एक डायरी सापडलीय ...खजिनाच ...पुण्याला सहा महिने होते त्या आठवणीतल एक फुलं सापडलंय....चाफा ..वेळ मिळाला कि नक्की लिहेल.... चला खूप खूप काम पडली आहेत... 

तर चाफ्याविषयी मी इथे लिहील आहे ,वर्ष २०१० हे लिहायचं राहिलं.शब्द मोतीवर जुन्या आठवणी लिहिताना बासरीमधून मंजुळ धून उठतेय असे वाटते.लिहितांना पुन्हा मन पाकळ्यासम हलक होत जातंय... https://misalpav.com/node/48541 तर ह्या छोट्याशा आठवणीपासून सुरुवात करते....मी अशीच जगते मनमुराद ...कोणी काहीही बोलो...आपली तत्व आपला आनंद :-) ... . . असा चाफा लहानपणापासून लागल्यापासून नाही तर कळायला आवडतो.पेशव्यांच पुणे आपल्याला आधी फार आवडायचं...खुणवायच.मी धडकले सदाशिव पेठेत..पेठेपासून टिळक रोड पर्यंत माझा सकाळी ७ आणि दुपारी ४ वाजता कामासाठी पायी वाट असायची.सकाळी सकाळी चिमण्या गणपतीच दर्शनाने सुरुवात व्हायची.(जुने काही आठवतेय का म्हणून map पाहतेय.) जातांना रस्त्यांनी अनेक हॉटेल,दुकान ,गणपतीची मारुतीची मन्दिरे लागायची.दुपारी ताक प्यायचे.तेव्हा सब्जा ,मसाला असे काही काही नसायचं.जवळच प्रसिद्ध सुजाता मस्तानी होती...कमी वेळा प्यायले आकर्षण होत,पण महाग होती. .त्या रस्त्यावरच एक शंकाराच मंदिर होत ,तिथ हे चाफ्याच झाड होत .. ऊंच ..फुलांचा सतत सडा पडायचा..हळूच फुलं उचलायची आजही ती सवय आहे...कोणत्याही फुलांकडे मी सहजच खेचली जाते. सप महाविद्यालय आवडायचं तेव्हा मुद्द्दाम त्या रोधून घरी जायचे.दुर्वांकुरला एकदा दोनदा गेल्याच आठवतेय ,विशेष काही वाटल नाही. हे अस स्थान,निर्देशक फार काही लक्षात राहत नाही.लक्षात राहतात ते प्रसंग आणि चांगली माणस.. पुण्यातली माणस लिहिते हळू हळू. :-)

रम्य हाक आठवणींची.... उंबरठा ओलांडतांना माप सुखाचे अमाप सांडले सप्त रंगात रंगली पाऊले नको फिरू मागे .. कोणाला आठवतांना... असच होत त्या आठवणींची मौजच अनोखी....किती किती पाऊले चाललो न थकता न थांबता,म्हणूनच आजही ती धावपळ तो उत्साह मनाला आनंद देऊन जातो. मी तेव्हा अशी वेंधळी होते...कि पुण्यात आल्या आल्याच पीएमटी मध्ये माझी पर्स चोरीला गेली...हाय राम ..वेलकम वेंधळी मुलगी असच काहीस झालं...रडणार कोण पण ?मलाच हौस ना .पण पैसे एका ठिकाणी न ठेवता वेगवेगळ्या ठिकाणी ठेवण्याच्या सवयीमुळे बरोबर अजून पैसे होते...नतंर बाबांनी येऊन मला नवीन पर्स घेऊन दिली होती ‘विजय’ मधून जी मी आता पर्यत जपून ठेवली होती ....बरकत होती त्या पर्सला ,कधीच पैसे संपायचे नाहीत.आता ती पर्स गिरीजाला खेळायला दिली आहे.(अशाच दोन पर्स माझ्या चोरीला गेल्या ..पर्स चोरीला जाण्यापेक्षा त्या सगळ्या पर्स गिफ्ट होत्या म्हणून जास्तच वाईट वाटायचे) . तर ऑफिसासाठी मुलाखत चांगली झाली.निवड झाली ,राहायचा प्रश्न ?तर दादाकडे राहणार होते.तर तिथेच माझी ओळख नवीन मैत्रिणीशी झाली सोनाक्षी,सारिका यांच्याशी.सोनाक्षी खूपच बडबडी होती,मराठी शिकवायची,स्पष्ट बोलायची.अशी मोकळी राहणारी ,छान बोलणारी जे मनात ते ओठावर बोलणारी मुलगी मी पहिल्यांदाच पाहिली होती.तिच्याशी मारलेल्या एकूण एक गप्पा मला अजून आठवतात.सोनाक्षी सप जवळच राहायची ,तीच नवीनच लग्न झाल होत.नवर्याविषयी भरभरून बोलायची,त्यांचे दोघांचे फोटो दाखवायची. तेव्हा मला वाटायचं मलाही असाच नवरा मिळायला पाहिजे.ऑफिसमध्ये आमचे डेमो लेक्चर व्हायची ज्याचा मला पुढे खूप फायदा झाला.सोनाक्षीने मला खूप शिकवलं कसे बोलायचं ,तिच्यामुळे मी वेगळीच मला सापडले,कधी कधी मी जास्तच टेन्शन घ्यायचे ती मला बहिणीप्रमाणे समजावायची.पुढे ती मी आणि सारिका असा ग्रुप झाला .धमाल करायचो आम्ही ..तर माझ घर जवळ होत आणि दुपारी कोणीच नाही तेव्हा माझ्या घरी पावभाजी करायचा बेत सोनाक्षीनेच केला ...मला पावभाजी यायची आधीपासून पण हिने मला अजून चांगल्या प्रकारे शिकवली...नन्तर या घरी गेल्या.दादा संध्याकाळी आला,एवढी पावभाजी का केली ? विचारलं तेव्हा सांगितलं कि “मैत्रिणी आल्या होत्या...आंम्ही केली वगैरे”दादाचा चेहरा चिंताग्रस्त झाला...म्हणाला “हे पुणे आहे .अस ८-१० दिवस ओळखीच्या लोकांना घरी नाही आणायचं”,खरच मी त्याला आधी विचारलं पाहिजे होते....पण यां काळात मी स्वैपाक शिकले..पोळ्या नाही शिकले त्या आम्ही विकत आणायचो..म्हनुनच नवरा अजून पण तुला चांगल्या पोळ्या जमत नाही म्हणून ओरडतो. ..पण भाजी तूच कर अस सासरी कौतुक असत...पुढे वहिनी आल्यावर गोड पदार्थ मी शिकले..मी एक रेसिपी पुस्तक घेतलं होत,..मस्त होत ते त्यातले सगळे पदार्थ मी बनविले.तेव्हा यु ट्यूब नव्हत..बर झाल नव्हत नाहीतर अस पारंपारिक जेवण मी शिकले नसते. सोनाक्षी बरोबर मी तुळशी बागेत खूप फिरायचे,तिने पहिल्यांदा मला जीन्स घेऊन दिली जी मी अजून नाही वापरली ...तशीच पडली..पुढे दगडूशेठ ,मंडई,तुळशी बाग असा माझा बराचदा क्रम असायचा आता काय स्वत:चे पैसे मिळत होते ,मस्त खरेदी करायचे..इतके फिरायची कि दादा मला तुळशी बागेत सोडून घरी पळून गेला होता (हा हाहा).तेव्हा मी दीपिका सारखा ड्रेस घेतला होता...स्वत:वरच खुश होते,त्याचावर काढलेला फोटो आजही माझा जीमेलचा प्रोफ़ाईल फोटो आहे. मी पुण्यात वाचनालय लावलं होत ,,खरच नाव आठवत नाहीये पण हुजुरपाग्याच्या पुढेच त्या रोडवर होत ते...मस्त पुस्तक वाचायची ...लिखाण करायचे ,दादा मुद्दाम माझ्यासाठी laptop चालू ठेऊन ऑफिसला जायचा ,मी लिहिते हे मी घरी कोणा कोणालाच नाही सांगितलं..माझच विश्व होत ते...स्वप्नातलं... मी सोनाक्षी बरोबर माझे कांदे-पोहेच्या गोष्टी सांगायचे,ती मला सांगायची”लग्न तुला करायचय नीट विचार कर”,तसच ती सारिकाला पण तिच्या संसाराच्या चार गोष्टी समजावून सांगायची...हिला कस जमत हे सगळ काय माहीत?..मला वाटायचं. पुढे नवीन बॉस आला होता ,माझ्या कामच कौतुक करायचा सगळ्यांसमोर तर आमची सोना “तुझ्यासारखाच दिसतो हा ,तुझ्यावर लाईन मारतोय ,आम्ही काय चांगल काम करत नाही का म्हणायची” मी तर मनातच कोपरापासून तिला नमस्कार करायचे. पुढे अजून एक दिपाली नावाची एकदम मॉड मुलगी आली ,सोना आणि हीच कधीच पटल नाही..ह्या दोघी एकदा खूपच भांडल्या होत्या.दीपाचा नवरा दुबईला होता ती त्याला खूप मिस करायची..आमच काम संपल मी घरी जायला निघालो,तर खाली दीपाचा नवरा तिला सरप्राईज द्यायला आला होता थेट दुबुईहुन...दीपाने पळत जाऊन त्याला घट्ट मिठी मारली...सगळे पाहतच बसले....मला तर हे सगळ नवीनच होत...तेव्हा मी अशी काकूबाई होते कि बस... सीमा हिंदी शिकवायची ,तीच घर नाना पेठेत होत.एकदम पुणेरी वातावरण होत तिच्या बोलण्यात वागण्यात...ती आणि मी जिम पार्टनर होतो,तीच लग्न ठरलं होत ,तर माझ ठरायच होत.तीच वय बरच होत,पण गोड पुणेरी बोलायची.एक कोकणातली देखील मैत्रीण होती....खूपच हुशार होती ,ती पिजी म्हणून राहायची ,मला पहिल्यांदा पिजी हा प्रकार समाजला.तिच्यामुळे मला कोकणातले लोक किती साधे पण हुशार असते याची झलक मिळाली. या सगळ्यांमध्ये आज फक्त सोनाक्षी माझ्या संपर्कात आहे ,,,कारण ती तशीच आहे गोड आणि मोकळी...तिच्याशी बोललं कि मला छान वाटत..शेवटी माणस मनात घर करतात आणि तिथे कायम फार थोडी राहतात ,,,अशी सोना... -भक्ती

मैं क्या कुछ नही सोचता क्या क्या सोच सकता हूँ ये तुम सोच नही सकती तुम्हारी सोचको है मर्यादा अनखिंची अनकही अनसुनी दुनिया और समाज की सोच से तुम्हारी सोच मिलनी चाहिए ये किसीने युगों पहले सोच रखा है पर आज तक क्यूं इसे ढोया जा रहा है ये कोई नही सोचता अब तुम सोच कर देखों की, मैं भी क्या क्या सोचता हूँ... ...तुम्हारे लिए, हमारे लिए! - सं - दी - प

आश्वस्त सुबह थकी दोपहरी के साथ अंगडाई भरती सांज के सायें लिए रात के मौन मलमली आंचलसे मुझे बांधे हुए फिरसे मिलने के लिए पुरवाई पर एक पुकार छोडती है तब वह पुकार मेरी खालिस मगर एक वीरान जीवनी बन जाती है जब मेरी जीवनी अपनी करूणामय हाथोंमे लिए तुम पढती हो और प्रीतभरी अनुपम आंखोंसे उसे संवार लेती हो तो वह बन जाती है फिरसे शबनम से सजी हुई आश्वस्त सुबह! - सं - दी - प

आजकाल उन्हं सरळ खिडकीतून आत येतात, तू बसायचीस त्या खुर्चीवर रेंगाळतात काही वेळ... कदाचित, शोधत असतील ते तुझ्या खाणा-खुणा.. तुझे इथे तिथे विखुरलेले अस्तित्व सापडतेय का ते पुन्हा पुन्हा पाहत असतील बहुतेक... पण त्यांना काहीच सापडत नसणार.. मार्च च्या असल्या उन्हाळ्यात ही तुझ्या आठवणींचे मग आभाळ भरून येते, आणि मग उन्हाला हि कळते तुझ्या सावल्या कधीच डोळ्यांत विरघळल्यात.. कायमच्या. आणि मग आल्या पावली दाटलेल्या आभाळाच्या पलीकडे उन्हं जाऊन बसतात... - शब्दमेघ... २२ मार्च २०२१

आताशा ऊन मोकळ्या केसांत ऊनपारा देऊन खिडकीत निवांत पहूडत.. बिल्लोरी आभाळ हळूच डोकावत ही उन्हाची झळ असं भासवत कोसळत.. पार्याचा बिंदू थेंबाचे मोती केसांतली धूंदी ऊनआभाळ वरती खेळतात.. -भक्ती

सूर्य १८० अंशाकडे वळू लागला की तू यायची तशीच तूझी गुलाबपाकळी आठवण येते माझ्याकडे.. ती पार विरघळते माझ्या हृदयात.. आणि मग माझ्या शरीरातून गुलाबरक्त वाहत राहते.. लालसर.. तुझ्या आठवणींचे... हृदयाच्या आवर्तनांचा वेग वाढतच जातो, अगदी दुप्पट वेगाने हृदय धडधड करते, जणू काही माझ्या श्वासात तुझ्या श्वासांना गुंतवून पुन्हा तूच उभी आहेस..अगदी तशीच....तुझ्या अस्तित्वाचा सुगंध सगळी कडे दरवळायला लागतो आणि तेव्हड्यात तुझी आठवण मला निशब्द करून पुन्हा दूर क्षितिजापल्याड निघून जाते..सारे रक्त गोठल्या सारखे होते...आता सूर्य मावळून गेलेला असतो.. मागे उरलेला असतो तुझा मरून लाल रंगाचा पदर... तो अजूनही अडकलेला असतो हलकासा ढगांच्या हातात..आता मात्र हळू हळू रात्र येते.. तीच वेचते गुलाबपुष्प माझ्या डोळ्यातून... दूर चंद्राची कोर सुरेल बासरी वाजवतेय असा भास होतो मला... पण तो भास कसला? त्या मधून मला तुझी धून ऐकू येते.. आणि तेव्हड्यात रात्र अलगद हळुवार केसांवर हात फिरवत कुशीत घेते मला... तूच माघारी आलेली असते का पुन्हा ? हा प्रश्न घेऊन मी पहाटे उठतो आणि गुलाबा सारखे लाल झालेले आकाश पुन्हा माझ्याकडे पाहत राहते... - शब्दमेघ २४ मार्च २०२१

बोचरी पहाट शिंपडे गुलाबदाणी अन..तुझ्या अत्तरथेंब आठवणी . . अलगद उशाशी ठेवून माझ्या श्वासांचे आवर्तन स्वप्नांना घट्ट बिलगून मंदधून हृदयात मिसळून हलके हलके... साखरझोपेतच अर्क सांडतो दरवळला सूर्य क्षितिजी उगवतो कोमल ऊन ऊन न्हाऊ घालतो तरीही आठवदर्प डोळ्यांत उतरतो चालत चालत... स्थिरावू पाही लालसर पदरात माळलेल्या वेणीच्या पाकळ्यांत गुलाब अर्काच्या रेशम धूपात प्रसन्न गात्र गायन सुरांत -भक्ती

(नाव बदलले आहे ) मेघा... "तू हसलीस कि फुले उमलू लागतात.." ह्या ओळी आज आठवायची काहीच गरज नव्हती खरे तर... आज चतुर्थी होती, मनसोक्त श्रीखंड खाऊन, ४५ अंशात आलेल्या चंद्राच्या छान प्रकाशात गच्चीवर मस्त मच्चरदाणी लावून पडलोय...आकाशात निरखूण पाहिल्यावर त्याच्या वेगवेगळ्या तुकड्यात एखादी चांदणी लुकलूक करताना दिसतेय.. उद्या पासून नविन फायनान्स वर्ष सुरु होते आहे, त्या संबंधी विचार करत बसलो होतो आणि मध्येच... "तू हसली कि फुले उमलू लागतात.. आणि त्याचे रंग तुझ्या ओठांवर खुलू लागतात.. तू अशीच हसत रहा..सर्वांचे मन मोहत जा.. माझी नसताना पुन्हा.. माझीच होत रहा..." पुन्हा विचार बाजूला सारायचा प्रयत्न केला.. तू कायम म्हणायचीस मला, गणेश तू अजिबात व्यवहारी नाहीस..मी तसे नाही गं असे म्हणालो तरी... 'न'ला एक काना आणि 'ह'ला दुसरी वेलांटी देण्याची तुझी सवय काही नविन नव्हतीच मला.. पण आजहि खुप प्रयत्न करून हि, मी तुझ्या आठवणीला 'नाही' म्हणू शकलो नाही.. मी कदाचीत व्यवहारी नाहीच.. आपण एकत्र घालवलेल्या क्षणांच्या कित्येक आठवणी माझ्याकडे अजूनहि येतात, आणि त्यावेळेस दिलेल्या वेळेपेक्षा कितीतरी जास्त वेळ 'व्याज' म्हणुन कायम घेत राहतात.. कित्येक वर्षे झालेत आणि अजूनही व्याजावर व्याज देतोय मी, आणि मुद्दल मात्र तशीच आहे.. कधीच न संपणारी... "दिवस सरत जातात तसतसे आपल्या आठवणींची फुले बनत जातात.. " आणि माझे मन, मग फुलपाखरू बनते... एका एका फुलांवर मग ते हलकेच जाऊन बसते.. प्रत्येक फुलाचा रंग वेगळा.. गंध वेगळा.. काही काही फुले मात्र अजूनही चिंब भिजलेली असतात... - गणेशा... ३१ मार्च २०२१, चतुर्थी.

गुंफलेले हात ताऱ्यांचे गुंतलेले श्वास ताऱ्यांचे स्पर्शाचे धुक ताऱ्यांचे पावलांना आभास ताऱ्यांचे ....अन आठवणी टिमटिमत्या ताऱ्यांच्या रोजच हिशोब मागतात.... तुझ्या डोळ्यातल्या प्रकाश आपण बांधलेलं आकाश दूर फडफडणार अवकाश चांदण वाहणारे स्वयंकोश ....मी सगळ जपून ठेवलंय उन्हात नाही घर बांधलं.... ....सांगितलं की मगच निजतात पुन्हा फिरतात ताऱ्यांच्या जगात... -भक्ती

भरू दे मला घास तुझ्याही चोचीत मग उरतिल आठव पोटाच्या चक्रात धरू दे थरथर भरलेल्या नभाची नाळ मग बरसतील सांज नयनी आभाळ येऊ दे कापरी शून्यात ती सदैव हाक मग राहतील फक्त भास विरून साद घेऊ दे आज मायेनं कुरवाळून मग करशील पोरके हात सोडून -भक्ती ०९/०४/२०२१

गणेश भारीच धागा आहे

गणेश भारीच धागा आहे

भक्ती बोचरी पहाट शिंपडे गुलाबदाणी अन..तुझ्या अत्तरथेंब आठवणी जबरदस्त शब्द आहेत फक्त तो आठवदर्प शब्द कशा अर्थाने घ्यायचा ते मात्र कळले नाही .

लांबवर जाणारी धुक्यात हरवणारी हुरहूर लावणारी एक वेडी पायवाट अन न सुटणारी मनाला छळणारी तुझ्या आठवणींची एक पक्की गाठ एवढंच उरलंय आता हाताशी अन व्याकुळ प्राण कंठाशी

तुझे मुक्त हासू उमलते कळ्यांच्या श्वासांसम धुंद धुंद तुझे कोवळे हासू घमघमतो मोहोर जसा चैत्रात मंद मंद तुझे दिलखुलास हासू गडगडतो नभी मेघ तोऱ्यात बेधुंद बेधुंद तुझे स्मित हासू खुलतो चंद्रचकोर आकाशी ताऱ्यांत ताऱ्यांत तुझे मिश्कील हासू बिलगतो पारिजात पहाट गारव्यात गारव्यात -भक्ती ही कविता माझ्या लाडक्या लेकीसाठी  (कविता साधीच आहे पण ती हसली की मी हसते .शेवटी कशासाठी चालले आहे सगळे  तिच्या हासूसाठी)

पावसाच्या अल्लड सरी तुझ्या माझ्या तळहाती प्रतिबिंब चिंब मानसी आज बरसती प्रीतमोती| झेलल्या सृजन सरी तुझ्या माझ्या गात्री रूजली नाजूक माला अन् गंधाळली माती| क्षितिजाच्या शोधात सरी तुझ्या माझ्यात गुंतती भुलल्या चांद चकव्यात गंधर्व मल्हार गाती| स्वप्नी सुखाच्या सरी तुझी माझी अबोल धुंदी आठवणींच झुकलं अंबर अनवट मधु धुकं पसरती| -भक्ती

जब दिन होवे मध्धम मध्धम और रात सारी धुआं धुआं ओ ss मेहबुबा ...तेरी याद बुलाये ... ..ओ ss सखी रे ss...सखी रे ss मुझे तेरी भिगी याद बुलाये .... बिखरा ये आसमान पुरा .. ना रंग सूरज पे चढा .. तू थी मेरी परछाई तेरे बीन मै अधुरा रहा .. ..ओ ss मेहबुबा ... यही कही , ढुंडता रहा मै लब्जोंको तेरे और अधुरी रही मेरी जान-ए-गझल... तसबीर मन मे और आँखो मे तसव्वुर तेरी ..ओ ss सखी रे ss...सखी रे ss मुझे तेरी भिगी याद बुलाये .... जब दिन होवे मध्धम मध्धम और रात सारी धुआं धुआं ओ ss मेहबुबा ...तेरी याद बुलाये ... पतझड मै कुछ नम से पत्ते गुंज उठते है कानों मे कही... आहट कुछ हलकीसी जैसे सुरूर मुरझे सप्ने का ओ ss मेहबुबा ... ..ओ ss सखी रे ss...सखी रे ss तेरी याद बुलाये ... मुझे तेरी भिगी याद बुलाये .... . . -- गणेशा ३१ ऑगस्ट २०२१