(कवि संदीप खरे यांची क्षमा मागून...) आता पुन्हा उपोषण होणार मग देश ढवळून निघणार मग बेदींना कंठ फुटणार मग मध्येच मोदी बोलणार मग जुनाच खेळ चालू होणार... काऽऽय रेऽऽ देवाऽऽ... मग जुन्या खेळात जुने खेळाडू पुन्हा एन्ट्री घेणार... मग सारीपाट मांडणार... मग मांडलेला सारीपाट काहींना पसंत नसणार... मग ते कुणीतरी ओरडणार मग अण्णा-मित्र असतील तर रडणार रामदेव बाबा असतील तर चिडणार मग नसतोच खेळलो तर बरं असं वाटणार आणि या सगळ्याशी आता प्रणवदांना काहीच घेण-देणं नसणार... काय रेऽऽ देऽऽवा मग त्याचवेळी लोकपाल विधेयकावर चर्चा चालू असणार... मग त्यात बेदी, केजरीवाल नि काँग्रेसचं कुणी असणार... मग त्याला अण्णांनी आप

२५ जुलै - कारगिलच्या विजयी वीरांना आदरपूर्वक ... हिमगिरीच्या धवल शिखरावर फडफडणारे तिरंगी निशाण ... त्याच्या वाटेवर शिंपले आहेत रक्ताचे सडे .. उधळले गेले आहे सुवासिनींचे कुंकु ... त्याचा लालस केशरी रंग जाणवतो अजून नजरेला मरणाची भिती , शिकवलीच नाही कुणी बर्फाच्छादित वाटांवरुन चालताना आठवले नाहीत कधीच आपले संसार मातृभूमिच्या काळजात खुपसलेल्या खंजिराची कळ उठते आहे मस्तकात तळपत्या तेगीचा निर्धार रुतला आहे मनामनात कुठुन, कधी आणि किती येतील ते आणि पडेल काळाचे जाळे सांगता येत नाही काहीच समोरुन येतील , कि पाठीवर करतील वार हे ही ठाऊक नाही अंतरी आहे फक्त एकच जाणीव जपायचे आहे ह

कधी कधी आयुष्य, साचून राहिल्यासरखं वाटतं! सगळे मु़ख्य प्रश्न एकाच पदावर जाऊन बसलेले, अनुत्तराच्या! वेळेने तरी किती कळ सोसावी? शेवटी, आपल्याच इच्छाशक्तीची कुदळ, आपलेच दोन घाव आणि साचलेल्या आयुष्याला नवी वाट, नवा प्रवाह!! मोकळ्या झालेल्या त्याच खळग्यात, सार्‍या किचकट प्रश्नांना टाकून, मुठमाती दिलेली, कायमसाठी! आता, नव्या प्रवाहाचा उन्माद, त्याचा खळाळ, सुगंधी.... वेडावणारा! -वेणू